Ik heb sinds kort een iPad. Ik wilde er eigenlijk niet eens een. Vorige week ben ik tijdens het hardlopen door mijn enkel gegaan. Dat voorval kluisterde me niet alleen aan de bank; het wekte ook ouderwets verwengedrag op in mijn ouders. “Hier, je mag hem houden”, zeiden ze. Mijn ogen werden er vochtig van. Aan de andere kant: zelf hadden ze daarmee meteen een excuus om een iPad 2 te kopen, zo zijn ze dan ook wel weer.

Lees de rest van ‘De Apple-ervaring’

Michel Maas vindt het niet raar dat hij met zijn team “luistert naar wat het hoofdpersonage wil”. Of dat hij zijn casual games – toegankelijke, lichte spelletjes die doorgaans snel en liefdeloos in elkaar worden gezet – ontwikkelt met een haast ambachtelijke aanpak. Maas vindt het niet raar dat hij games voor vrouwen maakt, in een industrie die nog steeds vooral om mannen draait. En hij vindt het zelfs niet raar dat er maar één vrouw in zijn team zit.

Maas is creative director bij GameHouse Studio Eindhoven, dochterbedrijf van het Amerikaanse Real Networks, en hij neemt zijn werk nu eenmaal erg serieus. En dat is maar goed ook, want de fans houden zijn inspanningen nauwgezet in de gaten. Eén misstap en ze laten massaal van zich horen.

Lees de rest van ‘Luisteren naar Emily: hoe GameHouse Eindhoven games voor vrouwen maakt’

In de laatste Power Unlimited stond er weer eens iets seksistisch. Dat geven zij zelf toe, het stuk bevat de tekst: “Waarschuwing: onderstaande tekst is zwaar seksistisch en kan tot heftige feministische reacties leiden.” Ik vond dit vreemd om te lezen, want een paar pagina’s eerder stond een stuk waarin zij het jammer vinden dat er in 2011 geen vrouwelijk redactielid is bijgekomen.

Door een stuk te schrijven over hoe ‘onze games’ anders zouden zijn als die door vrouwen gemaakt werden, en daar waanzinnige grappen over te maken, lijkt het mij voor de hand liggen dat vrouwen zich niet aangesproken voelen om voor de Power Unlimited te schrijven (of te lezen). Als feminist voelde ik mij aangesproken om inderdaad een reactie hierop te schrijven.

Lees de rest van ‘Even wat seksistische grapjes toelichten’

In de rubriek Developer schrijven gamemakers over wat ze inspireert in hun werk.

In haar leuke boek Ego’s en andere ongemakken legt psycholoog Roos Vonk uit hoe je werknemers het beste kunt belonen. Ze vergelijkt ze met honden. Wanneer je die altijd een beloning geeft voor goed gedrag, dan werkt die beloning al snel niet meer. Een beloning die wordt verwacht is geen beloning meer. Om ervoor te zorgen dat de bonus onverwacht blijft, moet gewenst gedrag soms beloond worden, maar heel vaak ook niet.

Lees de rest van ‘Gamers en werknemers: beloon ze als honden’

Nu we het toch over de App Store hebben: wat is dat toch dat Nederlanders consequent Engelse recensies plaatsen bij applicaties? Weten deze gebruikers niet dat ze in een lokale, afgeschermde Nederlandstalige omgeving zitten? Laat ik optimistisch zijn en aannemen dat deze talloze Nederlandse gebruikers inderdaad onwetend zijn. Let dan even goed op: dit is de Nederlandse store die door Nederlandse gebruikers wordt bezocht. Geen Britten, Amerikanen of Canadezen. Zelfs geen Duitsers, Spanjaarden of Grieken. Nederlanders. Dus laat je recensies alsjeblieft in het Nederlands achter.

Want het Engels is doorgaans ook tenenkrommend. Nu is het niet zo dat het Nederlands van deze zelfde mensen waarschijnlijk veel beter is; dit is de generatie die het over ‘me iPad’ heeft als hij ‘MIJN iPad’ bedoelt. En mensen die ‘me’ in plaats van ‘mijn’ gebruiken, moeten gestopt worden. Net zoals mensen die denken dat Engels op de een of andere manier een superieure taal is.

Lees de rest van ‘De English ziekte’

Vrijdagavond 13 januari was ik in de Ekko in Utrecht. Op het podium stond een kerel met een Game Boy in zijn handen en een big smile op zijn gezicht enorm uit zijn dak te gaan. Hij drukte de knoppen in, en er klonken harde beats, maar ook iets anders: geluiden die me terughaalden naar mijn jeugd, naar de games waarmee ik opgroeide.

Lees de rest van ‘8-bit is sexy’

M’n iPad is dood. Nee, geen ‘Red Ring of Death’ of een ander equivalent, maar het ding is ineens zo levenloos als ik weet niet wat. En dat allemaal door een telefoontje van de bank vorige week.

Het euvel? Een rare transactie op mijn creditcard die daar niet thuishoorde - “Uw laatste transactie daarvoor was via de iTunes Store, maar da’s zo te zien erg normaal.” Gezien de festiviteiten rond Sony’s Playstation Network vorig jaar, werd er aan beide kanten van de lijn al snel besloten de oude kaart dan maar op non-actief te stellen.

Wat ik niet doorhad was dat daarmee mijn hele Apple-moes collectie ook op non-actief ging. Updates, gratis games, zelfs het downloaden van al gekochte games. Allemaal onmogelijk. In plaats daarvan word ik steevast begroet met de melding “er is een probleem met uw aankoop”.

Lees de rest van ‘CC’

Tweeduizendvijftig kilometer van hier ligt mijn oma. In het ziekenhuis. Haar hart heeft er niet zoveel zin meer in. Misschien omdat ze drie keer zwaarder is dan de gemiddelde senior. Ik vind het wel wat hebben, zo’n forse grootmoeder. Ze is drie maal toffer, leuker en gekker dan alle andere oma’s… bij elkaar.

Mijn oma houdt van videospelletjes. Wanneer ze bij ons kwam logeren, versleepte ik mijn NES naar haar logeerkamer en blies ik Dr. Mario op het scherm. De scherpe punten van de controller prikten in dezelfde dikke knuisten die mijn slapen masseerden na een vermoeiende schooldag. Ze wees me haar lade met snoepjes aan. Groene mint. Ik hield er niet van, maar mijn oma vond het leuk als ik at. Dus ik at, terwijl zij vallende pillen op kleur sorteerde.

Lees de rest van ‘Oma’

Ik heb een nieuwe laptop. Tenminste, dat hoop ik. De webshop beloofde dat er nog zo’n twaalf stuks zouden liggen. Het is echter niet de eerste keer dat een onlinewinkel mij dit belooft, dus helemaal zeker ben ik niet. Producten kopen op internet doet me soms denken aan een ‘handje-klap deal’ om een koe; je staat uren een goeie vette koe te zoeken en af te dingen naar de juiste prijs.

Dan ben je het eindelijk over iets eens, steekt de boer op het laatste moment zijn handen in de lucht en zegt ”oh wacht, ik heb die koe helemaal niet!” Dan blijkt de koe plots een kartonnen mock-up te zijn, waar de boer snel een bordje aan hangt met ”deze koe is niet te koop” en doet alsof z’n neus bloed.

Lees de rest van ‘A laptop, a laptop! My kingdom for a laptop!’

Mijn buurman ken ik niet, maar ik hoor hem wel. Hij schreeuwt soms. Toen ik net het huis in trok, dacht ik dat hij klaarkwam; heel erg vaak. Zo vaak zelfs, dat ik dacht: “Goh, hij komt wel erg vaak klaar.”

Op een goede zondag besloot ik zijn orgasmes te tellen. Drieëntwintig keer leek hij klaar te komen (ik zou hem gemist kunnen hebben op momenten dat ik naar de wc moest). Hij werd een soort supermens in mijn hoofd; een nieuw soort held. Totdat ik nuances ging horen. Soms leek hij wel kwaad, en andere keren was hij net iets te euforisch. Toen hij op een regenachtige middag plotseling “Headshot, motherfucker!!” riep, drong de waarheid opeens tot me door: hij speelde Call of Duty.

Lees de rest van ‘Faken’

De hoofdpersonages in schietspellen zijn overwegend blank, man en hebben een militaire achtergrond. Dat is de conclusie van Australische game-onderzoeker Michael Hitchens. Hij onderzocht de singleplayer-gedeeltes van maar liefst 566 verschillende games uit het genre.

Lees de rest van ‘Blank, man en soldaat’

Een genre games dat erg belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van videogame art, concept art (ontwerpschetsen voor games) en zoiets als een “offscreen” videogame esthetiek is dat van de vechtspellen.

Deze games beleefden hun hoogtijdagen in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, en hadden de grootste bewegende sprites van alle type games uit die tijd. Die konden - of moesten - in veel detail worden uitgewerkt wat gedetailleerde concept art noodzakelijk maakte.  Ook waren er al vroeg allerlei strategiegidsen en boekjes die geïllustreerd konden of moesten worden.  De twee grootmachten, Capcom en SNK, zaten in een wapenwedloop met elkaar, en concurreerden om de aandacht van jonge mannen, aangetrokken door stoere kerels, sexy dames en geweld. Dat kwam de kwaliteit - ook van de visuals - ten goede. Inmiddels is er denk ik geen artist meer werkzaam in de entertainmentindustrie die niet een boek met vechtspellenkunst in zijn collectie heeft.

Lees de rest van ‘De kunst van het vechten’

Mijn epische zoektocht gaat verder! Over episch gesproken, deze keer vraag ik mij af hoe het monomythe-motief zich leent voor computerspellenverhalen. In praktijk blijkt dat het goed werkt; het komt immers voor in het “beste spel ooit”. De monomythe staat symbool voor het volwassen worden van een jongen, wat makkelijk uit te drukken is met beelden en gameplay-regels. Bovendien werkt beweging goed als metafoor. Kunnen zulke heldenverhalen ontsnappen aan de tragische eigenschappen van interactiviteit? Of zijn al die computerspelhelden net zo zielig als Stanley?

Lees de rest van ‘Omschrijf Tragedie: Verhalen in Spellen, deel 5d: Monomythe spelen’

Een tijdje had ik me afzijdig gehouden van de App Store. Niks ernstigs, hoor. Gewoon zelfbescherming. Ik heb namelijk sinds ik iOS-apparaten bezit zo belachelijk veel software gekocht (naast al het gratis spul) dat ik besloot om er even vanaf te blijven. Een iTunes-kaart van 15 euro, voor mijn verjaardag, veranderde de zaak. Even lekker brassen, dacht ik! Al die pareltjes opvissen voor mijn iPhone en iPad! Nu, een paar dagen later heb ik het tegoed nog niet aangesproken. De reden: top-[erge vloek]-aankopen.

Ik kan het niet meer zien. Topaankopen… TOPaankopen?!! Energie. Smurfberries. Diamanten. Coins. Ieder spel, niet alleen de ‘gratis’ maar ook de betaalde versie, steekt vrijwel onmiddellijk de glibberige klauwen uit. Meer geld. Méér…. gèèèèèllllddd…

Lees de rest van ‘App-ocalyps’

“Oh, maar Risk vind ik wel leuk!” Ze glundert helemaal. De rest van de gebruikelijke boardgamegroep hoort haar niet en zit vrolijk te eten, te drinken en met de rest van het gezelschap te praten. Voor me ligt de kaart van Westeros, in deze uitvoering letterlijk het speelbord van Game of Thrones. De eerste uitvoering van dit spel was jaren nergens meer te krijgen. Maar na het succes van de HBO-serie ruikt men geld en kwam er een nieuwe tweede editie uit. Ik was er redelijk blij mee.

“Inderdaad een beetje zoals Risk, maar in plaats van dobbelstenen heb je een set acties en moet je al je manschappen tegelijk bewegen. Dat doet iedereen door blind zijn fiches met bevelen neer te leggen. Daarna draait iedereen ze tegelijk om en kijken we hoe de oorlog gevoerd wordt.” Er wordt geknikt.

Lees de rest van ‘Voor de fans’

Geachte heer/mevrouw van EA,

Wij zijn reeds een behoorlijke poos vrienden. Kent u Dennis Bergkamp nog, die blonde balkoning van het FIFA 99-hoesje? Sinds Dennis heb ik alle FIFA’s gekocht en gespeeld. Van de Jaap Stam en Edgar Davids-jaren tot de Ronaldinho-Rooney-hogecontrastedities. Tegenwoordig prijken Rooney en Kaka op de voorkant van FIFA 12. En ja: ook die game heb ik in bezit.

Sterker nog: ik speel het spelletje vrijwel dagelijks. Dat ging een tijdje goed. Ik mopperde wel, voornamelijk omdat ik het defensieve gedeelte ietwat lastig onder de knie kreeg, maar ik genoot. Later noemde ik de nieuwe manier van verdedigen zelfs “een zalige aanpassing”. Twee weken geleden gooide ik al vloekend mijn controller finaal kapot tijdens een bloedstollend (of beter gezegd: bloedkokend) potje. Een waar gebeurd cliché. Mijn L2-knop schoot richting hemel. ***verdomme! Moet u nagaan: ik vloekte nooit. Nu kom ik door FIFA 12 niet in de hemel.

Lees de rest van ‘Open brief aan EA’

Ter attentie van Dieuwke Wynia.

Beste Dieuwke,

hopelijk vindt u het niet erg dat ik u zo direct, openbaar aanspreek. Maar gezien u met uw volledige naam wordt genoemd in de koppen van de Volkskrant en het Parool, mag ik u ondertussen wel als een publiek persoon zien. Enkele weken terug werd bekend dat u programma’s gaat ontwikkelen vanuit De Wereld Draait Door. En dat u daarvoor een toppositie bij BNN laat zitten.

Dat laatste is verder niet relevant, maar die spin-offs van DWDD interesseren me zeer. Ik vertegenwoordig namelijk een doelgroep die relatief ondervertegenwoordigd is op de Nederlandse tv en u kunt daar iets aan doen.

Lees de rest van ‘Open brief aan De Wereld Draait Door’

Ik wil best een prinses redden, maar daarna wil ik wel een mooie kut zien. Idealiter zie ik hem al eerder en vaker, maar ik ben nu al blij als hij in ieder geval aan het einde komt.

Die beloning waardoor je graag tegenslag verwerkt, waardoor je weer opstaat wanneer je net gevallen bent. Wanneer alles tegen lijkt te zitten - de wereld zich tegen je gekeerd lijkt te hebben - is er alleen dat ene licht in de duisternis dat door doet vechten: de kut zien.

Lees de rest van ‘Ik wil weer een kut zien’

Deze week werden de nominaties voor de Independent Games Festival (IGF) Awards bekendgemaakt. Tweeënhalve Nederlandse productie werd genomineerd, wat natuurlijk mooi is voor de makers, en voor wie een beetje begaan is met de zichtbaarheid van de Nederlandse game-industrie in het buitenland.

Ik heb naar de lijst gekeken, en het was alsof ik naar de eindejaarslijstjes keek van gevestigde filmrecensenten. Allemaal titels die me nauwelijks iets zeiden. Een lijst met meesterwerkjes die ik eigenlijk had moeten zien terwijl ik in de bioscoop naar één of andere superheld zat te kijken.

Lees de rest van ‘Moeilijke arthouse?’

Onlangs werd bekend dat Nintendo de ‘officiële’ tijdlijn van het Zelda-universum heeft onthuld. Dat is leuk, want het verbindt al die geweldige spellen met elkaar. Zo wordt de legende van Zelda eindelijk één groot samenhangend verhaal. Alleen jammer dat het toch blijft wringen.

Lees de rest van ‘Tijdlijn voor het Zelda-universum is vergezocht (en ongewenst)’