De dood van mijn Playstation betekent een wederopstanding voor mijn Xbox 360. Ik was altijd al gek op dat ding van Microsoft, sinds het jouwXbox360 Magazine-tijdperk, maar op de een of ander manier had ik vaker een Dual Shock in mijn handen dan het equivalent voor de Xbox. Ik weet nog steeds niet waarom. Wat ik wel weet, is dat mijn voorkeur driehonderdzestig graden is gedraaid.

Zo heb ik eindelijk – wees boos noch teleurgesteld, ik had het druk met tijdverslindende potjes virtueel voetbal – de aftiteling van Mass Effect bestudeerd. Bestudeerd, inderdaad, omdat ik zodanig onder de indruk was van het avontuur, dat ik iedere werkmier wilde bekijken. Uit respect. Waarom heb ik deze game zo tergend lang links laten liggen?

Jas van cellofaan

Hetzelfde verhaal kan gelden voor Fable 3. Hij ligt hier ergens in zijn jas van cellofaan. Sommigen vonden de game ruk, typisch Peter, anderen roemden de fantasievolle decors. En ik vind niets. Terwijl de twee voorgangers mij konden bekoren én het hele spelidee op mijn lijf geschreven lijkt.

Ik heb dus een vermoeden, een hypothese die ik nooit ga en wil bewijzen: Sony heeft mij geïndoctrineerd. Sinds het overlijden van mijn Playstation – die glimmende gluiperd, die vuile floeperd – zie ik het duidelijk. Gevalletje Mass Effect. Zonder aanwijsbare reden keek ik steeds over mijn Xbox 360 heen. Mijn hersens waren geprogrammeerd om de Playstation aan te piepen.

Gemis

Ik mis hem wel… als kiespijn. Er ligt nog veel meer spuel op mij te wachten, zwetend in hun cellofaantjes. Op dit moment glijd ik met Faith langs muren, de blauwe lucht snijdend terwijl ik van gebouw naar gebouw spring. Mirror’s Edge, die game is best wel goed. Als ik de game voor die andere console had gekocht, had ik ‘m waarschijnlijk al uitgespeeld. Maar boeiend: ik heb de tijd van mijn leven.

Fuck it, misschien ga ik zelfs dat zwaar overschatte (kan ik dat zeggen als ik alleen deel één heb uitgespeeld?) schietspelletje met dat ingeblikt stuk vreten. Heb ik ook liggen. Nu ik niet meer geïndoctrineerd ben, kan het alle kanten op met mij. Ik heb zelfs mijn piñatatuin even omgespit.

Rood

Ik ben weer gelukkig en niemand kan mij dit afnemen. Behalve de Rode Ring. Maar die mag niet komen. Straks moet ik mij nog zien te vermaken met de Wii…