About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
Gedurende het afgelopen decennium is een nieuw journalistiek genre ontstaan: de gamejournalistiek. Steeds meer media schrijven over games. Hoe kijken de verantwoordelijke journalisten aan tegen elkaar en de wereld om hen heen? Eerder sprak ik hierover Jeroen Janssen, JJ Belderok en Rolf Venema. Nu is het de beurt aan Jan Meijroos. Hij publiceert al 17 jaar over games en de game-industrie in uiteenlopende media. Meijroos is het bekendst als vast gezicht bij Power Unlimited (en eerder ook bij Gamekings), maar is ook vaste radiogast bij Giel op 3FM, en freelancet voor onder andere Veronica Magazine, Entertainment Business en Off The Record.
Hein: Je bent net terug uit Los Angeles. Wat deed je daar precies?
Jan: “Ik was er om een nieuwe game van de makers van Ratchet en Clank uit te proberen, Resistance 3.”
Je bent zoveel op reis en zo vaak games aan het uitchecken voor je beroep, speel je nog wel games in je vrije tijd?
“Als ik thuis ben speel ik zeker bepaalde games in mijn vrije tijd. Vaak check ik het online gedeelte van een game die ik al uitgespeeld heb. Zoals Red Dead Redemption, daar ben ik nu de DLC van aan het spelen. En sommige games moet ik gewoon gespeeld hebben ook al heb ik ze niet gereviewed, omdat ik ze niet wil missen. Bijvoorbeeld God of War 3.”
Is de Nederlandse gamepers kritisch en onafhankelijk genoeg?
“Dat is stof tot discussie. Ik vind dat salesafdelingen van bladen en websites in principe altijd gescheiden zouden moeten zijn, zoals dat bij Power Unlimited het geval is. Ook moet je zonder enige reserves een laag cijfer voor een game kunnen geven, los van de aardige mensen die bij een gamecompany werken en waar je ‘s avonds tijdens een persreis misschien in de kroeg mee belandt. Maar bij de redactie van PU zijn we niet met sales bezig, daar gaat onze salesman Karel over.”
Heb je weleens scheve gezichten gehad?
“Zeker. Maar dan ontstaat er een gesprek en als je dan goeie argumenten hebt wordt de boosheid wel weer gesmoord. De belangen worden steeds groter. Zo heb ik het weleens gehad dat ik een flink hoog cijfer gaf voor een game, waar de desbetreffende uitgever nóg niet tevreden mee was. Dat komt puur door de grote belangen die er spelen. En reviews blijven subjectief, hoe je het ook wendt of keert.”
JJ zei tegen Bashers dat hij vooral ambassadeur van games is. Zie jij jezelf ook zo? Of zie jij jezelf meer puur als kritisch journalist?
“Beide. Ik wil zieltjes winnen van mensen die de bladen en websites niet lezen. Hoe informeren die mensen zich? Vaak zeg ik tegen vrienden die niet meer gamen omdat ze bijvoorbeeld in een andere fase van hun leven zitten: kijk eens naar een videogame van tegenwoordig en je weet niet wat je ziet. Grafisch zijn games de laatste tien jaar ongelofelijk geëvolueerd!
Aan de andere kant wil ik altijd graag degene zijn met een scoop. Het is leuk dat dit nog best vaak lukt ondanks dat bijna alles al op internet staat nog voordat het officieel bekend is gemaakt. Dus voor zover je dat journalistiek mag noemen; ik ben wel altijd op jacht naar nieuwtjes.
Daarnaast zie ik mijzelf als iemand die probeert het overzicht en perspectief te bieden van wat er op gamesgebied allemaal speelt. Oor-journalist Hans van den Heuvel zei het me al een keer: ‘Als journalist ben je in basis een doorgeefluik van informatie.’
Er is tegenwoordig een overload aan info, veel meer dan tien, vijftien jaar geleden. Daarom is mijn taak tegenwoordig ook om te signaleren en de kaf van het koren scheiden. Wij denken dat gamers allemaal net zo ingevoerd zijn als het clubje dat zich beroepshalve met games bezighoudt. Dat is totaal niet het geval. De meeste vragen die ik krijg tijdens mijn vaste radiocolumn op 3FM zijn vragen over releasedates. Terwijl ik dan denk ‘dat zoek je toch zo even daar en daar online op?’ Maar er zijn veel mensen die wel gamen maar er helemaal niet iedere dag zo mee bezig zijn. Ook die moet je bedienen, vind ik.
Hoe ziet de toekomst eruit voor de gamejournalistiek in Nederland? Zullen de bladen verdwijnen?
Er zullen altijd tijdschriften blijven, want men wil iets hebben om in de hand te houden. Ik heb de nieuwe cijfers van de Power Unlimited gezien en die zijn prachtig. De PU heeft 30.000 trouwe abonnees en doet ongeveer net zoveel in de losse verkoop. Dat zijn keiharde cijfers. Dan neem ik nog niet eens de meeleesfactor mee. En dat in een tijd dat print het zwaar heeft.
Bladen hebben veel extra mogelijkheden die online niet kent: zo kun je met een mooie cover uitpakken of de eerste zijn die een game mag onthullen. Zelf lees ik wat langere (achtergrond)artikelen liever in een tijdschrift dan op een site. De rol van bijvoorbeeld pu.nl hierbij is om lezers aan zich te binden.”
Wat wil je verder nog kwijt?
“Dat Pu(.nl) gemaakt wordt door zeer gepassioneerde gamers die verstand van zaken hebben en met ongelooflijk veel plezier hun werk doen. En dat ik bij deze even een pluim wil uitdelen aan onze noeste eindredacteur Ed Wiggemans die al vele jaren het blad bewaakt, en met succes. Verder vind ik het vermakelijk hoe Rogier (Kahlmann, red.) op Bashers de rol aanneemt van eeuwige criticaster in de comments. Ik verwacht dan ook niet anders dan dat hij dit artikel weer met de grond gelijk zal maken.”
