Wat is dat geluidje als je drie diamantjes schuift ook eigenlijk lekker. Zou Popcap daar nou een heel stel witte jassen voor hebben ingehuurd, die dag en nacht testen van welk geluidseffectje je het meeste een kick krijgt? ‘Excellent’ buldert een zware, maar eigenaardig zachte mannenstem er dwars doorheen. Ik klik door en door zonder erbij na te denken. De gedachten zijn overal, behalve bij het spel.

Zes jaar na Bejeweled 2 is de grootmeester van de edelstenenschuiverij nog steeds onaangetast. Deel drie is iets vergeten, maar compenseert ervoor.

Lees de rest van ‘Bejeweled 3 – are Diamonds forever?’

Een vriend achtervolgde me op een zwarte trappengang naar beneden. Ik drong daar een gang binnen en dwaalde in een aangesloten lokaaltje. Weinig te halen. Ik bedacht me dat het handig was om mijn tegenstander face-to-face te confronteren en liep richting de trap. Foutje. Daar zag ik mijn enige tegenstander niet, maar wel reeds een op afstand bestuurbaar autootje. Uh-oh. Ik bewoog de gang weer in, liep op een klein trappetje omhoog, sloeg linksaf in een ruimte van een vierkante meter of twaalf en… BOEM. Het autootje had me achterhaald en explodeerde.

Lees de rest van ‘Shootermakers, denk ook weer eens aan spanning’

Het ingebouwde sociale netwerk ‘Autolog’ van Need for Speed Hot Pursuit motiveert niet alleen om elkaars prestaties te verbeteren nadat iemand van je vriendenlijst een scherpe rondetijd heeft neergezet. Het biedt ook de mogelijkheid om foto’s van races en achtervolgingen te schieten en die te delen op de ‘wall’.

Die virtuele muur kun je behalve in het spel ook opsnorren op de website van de game en binnenkort verschijnt er zelfs een iPhone/iPod/iPad-applicatie waarop het mogelijk is. Daar wachten gebruikers van het Rllmukforum niet op. Die troeven elkaar nu al af met de mooiste zelfgeschoten platen. Deze tien tekenen de chaos en, het mag geschreven worden, sensatie, van de nieuwste Need for Speed op zo’n best.

Lees de rest van ‘Het spektakel van Need for Speed in tien gebruikersscreenshots’

De letter F representeert een kwalijke term op het gebied van games, films en muziek en op elk ander creatief vlak: formulewerk. Kort door de bocht betekent het zoiets als dat producten worden geboetseerd naar een lijstje met punten waarvan economen weten dat er geld mee valt te verdienen. Maar in 2009 staat de F weer voor ‘fris’ en ‘fantasierijk’. Wat volgt zijn drie tot de verbeelding sprekende, goedkope en enkel te downloaden spellen, die ieder beginnen met een F.

Lees de rest van ‘De F staat weer voor ‘fantasie’ in 2009’

In de weken rond de jaarwisseling kijken de medewerkers van Bashers terug op hun persoonlijke gamehoogtepunten van 2008. Vandaag de top vijf van Bart.

5. Lego Batman: de fun voorbij

Lego Star Wars was fantastisch. Het spel was creatief en humoristisch, en er was ontzettend veel te doen. Je kon alles mollen, gebruiken voor punten, unlocks naar verborgen gebieden vrijspelen en transformeren tot een voertuig. Een half-2D en half-3D platformspelletje waarin je ook je medespeler een tik kon uitdelen. Al deze ingrediënten zijn aanwezig in Lego Batman, maar het frivole van Lego Star Wars is eraf. Het beste spel voor de vader-zoon-relatie verrast niet meer. Het is formulewerk geworden, maar tóch het leukste spel voor kinderen dit jaar. Wat zegt dat over het enorme arsenaal aan doelgroepgerichte spellen? Ik vind het jammer dat spellen juist voor de kleinsten niet meer tot de verbeelding (durven) te spreken.

Lees de rest van ‘Het gamejaar van Bart Breij’

Plezier voor iedereen.

Elk platform sinds de aloude Game Boy is ermee bestookt. Rijen ontwikkelaars hebben het geprobeerd. Variant na variant stelde teleur. Miste een scherpe besturing, legde het accent op verkeerde zaken of probeerde geforceerd iets toe te voegen. Zo niet Nintendo en Hudson. Die laten iedereen nog één keer zien hoe het moet met Tetris Party, dat sinds vrijdag 24 oktober beschikbaar is op Wii Ware.

Lees de rest van ‘Drie redenen om Tetris Party te downloaden’

Ik viel nog net niet in slaap toen ik gisteren het horrorspel Dead Space uitprobeerde. Het eerste anderhalve hoofdstuk is voorspelbaar, je loopt al een paar keer dezelfde route, de omgevingen zijn clichématig en, niet onbelangrijk, het is niet eng. Het toeval wil dat GamesRadar juist nu dertien valide argumenten op rij heeft gezet waarom horrorgames niet eng kunnen zijn. Maar waarom kon ik dan niet slapen door Project Zero II?

Deze draagbare Megadrive heeft voor niemand wat wils, eigenlijk.

Even resumeren. Wat maakte de Pocket Dreamconsole zo geliefd bij Bashers? Dat hij klein en draagbaar was, een lage prijs had, dat het beeld haarscherp was en dat het ding minstens dertig toegankelijke spelletjes bevatte die je even onderweg kon oppikken. De Sega Megadrive-flashback van AtGames heeft precies één sterk punt van de PDC overgenomen: de lage prijs.

Lees de rest van ‘Sega Megadrive-handheld: niet meer van deze tijd’

We hebben er nog niet over bericht op Bashers en daarom gaan we games.blog rechtstreeks achterna. The Legend of Zelda: The Shadowgazer mag namelijk niet langer een schimmig, onbekend bestaan leiden op dit blog. Het is misschien wel de fraaist uitziende 2D-Zelda aller tijden… en hij is gemaakt door fans. Klik, zie én speel waarom Nintendo The Shadowgazer moet opkopen en uitbrengen op de DS of WiiWare.

Bijgevoegd bij de eerste persexemplaren van Fable II in de Verenigde Staten: een briefje van Peter Molyneux met het verzoek aan recensenten om het spel door een niet-gamer te laten spelen. Volgens de hoofdontwerper zien de keurmeesters alleen dan hoe bijzonder het spel is. Een opmerkelijke actie voor iemand die al twee jaar roept dat Fable II zelfs voor de meest doorgewinterde gamer een unieke ervaring biedt - en wel dankzij een hond waarmee de speler een onvergelijkbare band kan krijgen. Krabbelt Molyneux nou terug?

Dit artikel verscheen eerder in Dagblad van het Noorden.

Verslaafd zijn ze, dat geven de fanatieke spelers in het gamecentrum M3G bovenin winkelcentrum De Weiert in Emmen best toe. Ze leggen zonder morren 3,50 euro per uur neer om er te kunnen gamen. Vijf dagen per week, zo’n drie uur per dag. Maar dat doen ze vooral om gezellig met anderen bijeen te zijn.

Lees de rest van ‘Oorlog en saamhorigheid in M3G Emmen’

Echt iets voor de iPhone: een applicatie waarmee je online tegen andere kan ‘scrabblen’. Scrambino logt de speler rechtstreeks in bij wedstrijdjes woorden maken van de letters die je krijgt. Voor goed geraden woorden krijgen spelers vijf punten, de eerste antwoordgevers worden extra beloond. Rechtstreekse updates van de tegenstand verhogen de prestatiedruk flink. Na twintig ronden wordt de score opgemaakt. Een bijzonder leuk spelletje en nog gratis ook. Nu te downloaden in de AppStore.

De spelontwikkelingen voor de iPhone (en iPod Touch) gaan in onnavolgbaar tempo. GTS World Racing, het eerste ‘realistische’ racespel voor het touchscreen-apparaat, wist negen dagen geleden nog geen potten te breken. Nu kondigt ontwikkelaar Firemint Real Racing aan. De naam is misschien wat klungelig, deze goed uitziende scheursimulatie heeft mooi wel Wi-Fi-multiplayer en opgeslagen tijdritten worden op YouTube gezet.

Nu ik het karige arsenaal aan trailers afkomstig van de E3-gamebeurs doorneem na een lekkere vakantie in Frankrijk, zie ik maar weinig games die tot mijn verbeelding spreken. Alleen Quantum of Solace: The Game, het filmspel waarvan iedereen dacht dat het een typische middelmatige licentiegame zou worden, blijkt echt wat voor mij. Hier tenminste geen grauwe gangen of buitensporig bloedvergieten, maar een bont kleurenparadijs en heerlijke over-the-top-actie.

Nu maar hopen dat het aantal missies waarin je rondrijdt met een tijdelijk onzichtbare Aston Martin, zoals in Everything or Nothing, beperkt blijft.

… is dat het onder geen beding Plug & PlayStation 3 had mogen heten. Na een gamedipje vanaf begin februari kocht ik woensdagavond Sony’s nieuwste spelcomputer. Omdat mijn salaris het toelaat en omdat ik er zin in had. In de eerste drie avonden vielen me drie dingen op. Voorbeeld: wat is de PlayStation Store leeg.

1. Installeren, updaten, installeren, updaten
Goed dat ik woensdagavond moe terugkwam van mijn werk en dat het zweet me op mijn rug stond na het ombouwen van mijn console- en televisiemeubel. Als ik energie te over had, kon ik vast niet het geduld opbrengen voor de installatie van het systeem. Die vond plaats nadat ik een half uur sleutelde aan de instellingen van het apparaat én mijn router om internet op de PS3 aan de praat te krijgen. Uiteindelijk gokte ik erop UPnP (nee, ik weet echt niet wat het is) uit te schakelen vanuit de router en het online gebeuren functioneerde.

Toen wachtte me een systeemupdate die drie kwartier aanhield, download- en installatietijd bij elkaar opgeteld. Je mag me op mijn woord geloven: nadien ben je wel toe aan een spelletje.

Het bijgeleverde Gran Turismo 5 Prologue wilde echter óók graag een update installeren - dat is me uiteindelijk pas donderdagavond na ongeveer acht pogingen gelukt. Ik kreeg herhaaldelijk de melding dat de installatie was mislukt. Woensdagavond heb ik om half twaalf mijn eerste minuten met een niet-upgedate GT5 gespendeerd. De console stond om half negen al op zijn plaats.

2. Wat is de PlayStation Store leeg
Voor iemand die van Xbox Live Arcade ‘komt’, is de PlayStation Store een bittere pil. Het aanbod eerste generatie PlayStation-games is aardig. Crash Team Racing staat inmiddels op mijn harde schijf. Vijf euro - dat is één elfde van wat het spel ooit kostte en het is nog steeds leuk - is een mooie prijs.

Maar nieuwe, verfrissende downloadspellen zijn er bitter weinig. Go Puzzle! is een setje van drie puzzelgames die het alledrie niet hebben, Sudoku speel ik liever op mijn mobiele telefoon. Dan zijn er nog wat visuele dingetjes, bedoeld voor de Eye Camera, maar die heb ik niet. Wat resteert zijn volledige driedimensionale games in een prijsrange tussen 8 en 45 euro. In de simpelste skydive je een weg naar beneden, de meest diepgaande is het realistische racespel dat bij mijn console in het pakket zat. Voor sociale bordspellen als kaarten, schaak of iets als Tetris is het wellicht wachten op Home - al is die virtuele leefwereld onlangs uitgesteld. Het aanbod valt vooralsnog erg tegen.

3. Ik houd van het rustige systeem
Het besturingssysteem van de PS3, komt rechtstreeks van de PlayStation Portable. Het komt alleen veel beter tot zijn recht op een volledig televisiescherm. Op mijn ouderwetse, kromme, scart-beeldbuis springt af en toe een wit lijntje in beeld als er een spel wordt ingeladen en het systeem naar de achtergrond raakt. Dat doet als enige af aan de kwaliteitsbeleving van het geheel. De (instelbare) zwarte achtergrond straalt rust en klasse uit. Ik stap merkbaar rustiger in een spel dan vanuit de kleurenbrij van de Xbox 360. En hoewel Crash Team Racing en Gran Turismo 5 Prologue bij vlagen mijn concentratie en zenuwbeheersing op proef stellen, blijf ik rustig onder het spelen. Of komt dat door de bezinningstijd en frisse blik na twee maanden niet gamen?

BREAKING NEWS: Microsoft verlaagt de prijs van haar Xbox 360 per ingang van 14 februari 2008 naar 199 euro. Op Valentijnsdag dus wordt de spelcomputer 50 euro (of een Vimax) goedkoper dan de Nintendo Wii. Dat stelt games.blogo uit betrouwbare bron te hebben vernomen. Voor dat geld krijg je het zogenaamde Arcade-pakket, zonder harde schijf (!) maar met vijf, daar heb je ze weer, casual spellen zoals UNO en Pac-Man. Trap er niet zomaar in: als je online wil met je 360 heb je echt een harde schijf nodig, maar naar het schijnt gaan ook de andere versies in prijs omlaag. Met de hardware-problemen in het achterhoofd: haal je een 360 in huis?

Zal ik ‘Vimax-doelgroep’ in de berichttitel zetten? Nee, maar nu heb ik het zijdelings toch genoemd. Turtle Odyssey is een ideale ren & springspel om kennis te maken met het vrolijkste genre wat de gamesgeschiedenis ooit heeft gekend. Het is een soort Mario, maar dan eenvoudiger. Je spaart diamanten om het level te halen en je springt wat vijandjes op hun kop om ze te verslaan. Niks bijzonders, behalve dan dat het spel verpakt is in een sfeervol onderwaterthema. Snel klikken, Vimax-ouders (of alle Bashers-lezers die net als ik af en toe ontspannen willen gamen: alleen vandaag gratis te downloaden.

Op het alleraardigste gameblog van Erik Roggeveen is een interessante discussie ontstaan naar aanleiding van een recensie over een recensie van een hardcore gamer over Endless Ocean. Lees die zin maar twee keer. Blog Tale of Tales vraagt zich af of hardcore gamepers in staat is om casual-games te beoordelen, omdat Eurogamers recensie over de loungegame voor de Wii een hele verkeerde insteek voor het spel aanhoudt. Ik denk dat die vlieger opgaat. Zelf heb ik ook een voorbeeld.

Eurogamers recensie over Endless Ocean (6)
Eurogamer: “Nadat ik een paar minuten bezig ben om met de Wii remote zachtjes een Poon of Bigeye Trevally te aaien begin ik me toch af te vragen waar het heen gaat met mijn leven. Als een hobby klinkt brass-rubbing* nog spannender.”

Tale of Tales: “Brass-rubbing. Of net doen alsof je een space marine bent die een wetenschappelijk station moet verdedigen op een buitenaardse planeet? Of een eindeloze stroom gigantische insecten op hun kop slaan zodat een nummertje onderin je scherm hoger wordt? Of een kleine dwerg van platform naar platform laten springen zodat hij daarna op nog meer platformen kan springen? Zodra een spel je het gevoel geeft dat je je tijd aan het verspillen bent moet je ophouden met spelen. Maar het punt is dat het moment waarop dat gevoel wordt bereikt voor iedereen anders ligt.”
(Rechtstreeks gekopieerd van Erik, waarvoor dank.)

De Boogie Bunnies-recensie op Gamer.nl (3)
Gamer.nl: “Drie kleurtjes tegen elkaar schieten is al behoorlijk uitgekauwd, Boogie Bunnies is daar bovenop ook nog eens behoorlijk slecht uitgewerkt. Strategie en inzicht zijn ver te zoeken, de moeilijkheidsgraad ligt veel te laag en kabbelt veel te langzaam voort en de visuele aanpak staat vooral garant voor verwarring. Door de sympathieke uitstraling gaan vast weer veel casual gamers overstag en ze zullen er hun bezigheidstherapie wel in weten te vinden. Maar dat maakt Boogie Bunnies nog geen goede game. Nee, dit keer toch een tegenvaller van Sierra.”

Ondergetekende: Geen shooter of racegame wordt erop afgerekend dat het de zoveelste game in een genre is, behalve als het volledig generiek is. Boogie Bunnies is dat niet: de aankleding is vrolijk en je kan konijntjes aan de zijkant van het speelveld plaatsen die niet met het veld meebewegen, waardoor je vooruit kan denken. Strategie en inzicht zijn geen sleutelwoorden van het spel, maar dat hoeft ook niet. BB is net als Tetris en Lumines een spel waarin je met je gedachten kan verdwalen als je bezig bent. Daarnaast zit er ook nog een originele en nooit geziene coöperatieve spelstand in waarin je met twee spelers konijntjes op de konijnenmeute kan schieten. Uit eigen ervaring blijkt dat gewoon erg leuk en melig te zijn. Boogie Bunnies is een leuk aangekleed highscore-jacht spelletje voor een prima prijs: 10 euro.

Kan de hardcore gamepers inderdaad niet omgaan met casual games? Heb je zelf treffende voorbeelden gezien?

Een serieuze, dramatische, dik aangezette, heftige sfeer zul je de komende periode niet meer aantreffen in producties van Electronic Arts. De uitgever neemt de gok om al zijn series naar het cartoonachtige te trekken. FIFA Street 3 en Battlefield Heroes (verse beelden hier!) zijn de revue al gepasseerd, maar nu is ook boksspel Fight Night aan de beurt. Reïncarnatie Facebreaker gaat ‘terug naar de roots van het genre, toen boksen nog draaide om rol’. Ah, dus Fight Night Round 3 was saai after all. Ik wist het.

Oh, dan is er ook nog Ninja Reflex voor de Wii. Pas op: minigame-gevaar! EA is naast trendzetter dus ook nog braaf trendvolger.

Ik had de virtuele LSD-trip al jaren liggen voor de PlayStation 2, maar nu REZ (HD) vandaag is uitgekomen op Xbox Live Arcade, heb ik het daadwerkelijk opgepakt. Ik vind het lekker, maar het kan me niet helemaal bekoren. Ik wist namelijk niet dat je dood kon gaan… De recensies toendertijd (jammer dat ik niet meer kan linken naar het Gamesen.nl-archief) spraken van een spelervaring waarvan je in trance raakte, waardoor je werd opgeslokt en iets wat je niet meer los liet. Ik verwachtte dus écht een trip van zes uur non-stop.

Helaas. Middenin de levels gaat mijn draadfiguur soms een ‘level up’, maar net zo snel gaat die er weer af. Dat haalt je een beetje uit de good vibe die tijdens de ervaring overheerst. En er zijn ook gewoon schermen met statistieken en menukeuzes tussen de levels door. Eigenlijk is REZ best conventioneel als het op gameplay-mechanisme aankomt. Op stijl gelukkig nog steeds niet.

De volgende keer pak ik de beetje gemeen gebrachte ‘travel mode voor beginners’ wel op. Daarin kan je namelijk niét dood gaan. Ook niet door anders best pittige eindbazen. Doe mij maar die beloofde trip.