Als mijn vader niet naar boven riep, had ik het nooit meegekregen. Dat ik ‘m op Zembla moest zetten omdat het misschien wel interessant voor me kon zijn. En warempel: er was zowaar een interessante, degelijke documentaire over gameverslaving op. Clichés als het verwaarlozen van vrienden, dagritme en een verstoorde ouderlijke band komen aan het licht, maar die clichés zijn waarheden en ditmaal komen ze uit de mond van de spelers zelf. Goed werk van Daan van Alkemade.

In de categorie ‘toegankelijk op alle fronten’ biedt Game Giveaway of the Day vandaag een prachtig, sfeervol puzzelspelletje aan. Numericon is toegankelijk omdat het vandaag gratis is, omdat je moeder het net zo leuk vindt als jij en omdat iedereen vanaf basisschoolniveau het spelletje kán. Je hebt een speelveld vol met cijfers. Tel cijfers bij elkaar op en selecteer als laatste in de reeks het uitkomst van de som. Het is doodeenvoudig en het gaat je heel wat tijd kosten. Downloaden dus.

Bashers is niet de enige webstek waarop Little Big Planet bij voorbaat is omarmd (al worden er ook vraagtekens bij gezet). Alles was goed aan de presentatie van het guitige, tweedimensionale knutselspelletje. Vooral de muziek sprong in het oor. Die ongeremd vrolijke tonen! Hoe kom je erop? Nou, van het onbekende bandje The Go! Team dus. Hieronder staat de clip dat fungeert als LBP-thema, maar als je het liedje net als ik direct wil associëren met het spel, kun je beter niet klikken…

The Crossing? Ik heb er nog nooit van gehoord, maar het spel overviel me zonet in de eerste video. Het spel kruist een licht futuristisch stadsleven met de tijd van de kruistochten (zoals die onlangs is grootgebracht door Assassin’s Creed) in dezelfde omgeving! Net zo bizar is het gegeven ‘Crossplayer’, wat de makers als evolutie van de multiplayer zien. In die modus is het mogelijk dat spelers in de huid kruipen van computergestuurde personages. Dames en heren, ziehier een game met potentie:

Overigens was Assassin’s Creed natuurlijk niet het eerste spel waarin de kruistochten centraal stonden. In 2004 verscheen Knights of the Temple, een hak-en-sla spel dat zich ook al afspeelde in het geweldige thema. Hopelijk wordt The Crossing een stuk memorabeler dan die beide games. De sfeer is gezet.

Het mooie aan de PlayStation 3 vind ik de zwarte glans. Het zware zwarte karakter van het apparaat en hoe dat overal doorschemert in de randapparatuur en in het besturingssysteem. De PlayStation 3 is dé terugkeer van zwart. Zwart is weer stijlvol mensen, weg met dat duffe grijs en wit. Maar als je ten onrechte een andere mening bent toegediend, kun je je misschien troosten met de gedachte dat er een regiovrije witte PlayStation 3 op de Amerikaanse markt komt. Natúúrlijk volgt Europa. Wanneer is nog niet bekend, maar dat maakt niet uit. Neem een zwarte.

2008 Gaat dan eindelijk het jaar worden waarin Electronic Arts iets anders probeert. Ondanks eerdere uitspattingen van het bedrijf dat ze zich op een andere manier naar de consument willen richten, komt het er deze zomer echt van. Dan verschijnt Battlefield Heroes, een nieuw deel in de populaire online schietspellenreeks, die volledig gratis speelbaar zal worden. Conform het in Azië populaire model kun je het spel kostenloos downloaden, maar moet je in de buidel tasten als je bij de top wilt horen.

Wapens, maar ook kleding als schoenen en andere uiterlijke uitspattingen van de spelers, moeten geld gaan kosten. Microtransacties worden lang niet door alle spelers gedaan, beseft EA-baas Gerhard Florin. “Een groot deel van de spelers geeft niks aan het spel uit, maar er is een aardige minderheid die er 15 tot 20 dollar per maand in steekt.” Dat zijn waardes die gebaseerd zijn op FIFA, het voetbalspel dat in 2006 via hetzelfde businessmodel werd vrijgegeven voor de Koreaanse markt. Dat spel zou Electronic Arts door middel van advertenties en spelersaankopen een miljoen dollar per maand opleveren. Een interessante hoeveelheid.

Battlefield zelf blijft niet onaangeraakt om aan te spreken tot een grotere doelgroep. De serieuze, bijna ernstige, visuele stijl van het spel wordt overboord gegooid. Een cartoonachtig uiterlijk dat wat doet denken aan de populaire online shooter Team Fortress 2 en FIFA Street 3 komt ervoor in de plaats. Verder wordt de diepgang ietwat teruggeschroefd: een online veldslag moet geen uren duren, maar in 10 of 15 minuten klaar zijn.

Het ligt in de lijn der verwachtingen dat de systeemeisen voor de massa-Battlefield (fors) lager zullen uitvallen dan die van de recente delen die nog 50 euro kostten. Alleen dat gegeven al, is voor mij aanleiding genoeg om het initiatief van EA toe te juichen. Het bedrijf heeft al te kennen gegeven dat na Battlefield ook andere spelreeksen in aanmerking kunnen komen voor de nieuwe aanpak. Crysis Lite? Kom maar op!

Bron: NY Times

Je zou kunnen zeggen dat het aanraakscherm en het bijbehorende Stylus-pennetje van de Nintendo DS veelvuldig voor gimmicks is gebruikt. Voor zaken die conventioneel even goed bestuurden, of misschien zelfs beter. Arkanoid DS, het bekende plankje-balletje-en-steentjes spel, is zo’n spel dat me perfect lijkt te besturen met de Stylus. Ontwikkelaar Taito draagt echter een andere besturingsmethode aan. En er is nóg een kloeke, verfrissende besturingsgadget voor de DS.

Paddle Controller

Arkanoid DS verschijnt alleen in Japan. Het klinkt misschien raar, maar een beperkte levering van een spel kan voor inheemse spelontwikkelaars een aanleiding zijn om er iets extra’s mee te doen. Zo kreeg de LSD-trip REZ een beruchte trance-vibrator, die zijn naam zeker eer aan doet. Zo omstreden zal de Paddle Controller voor Arkanoid DS nooit woorden, maar het is opnieuw een opvallende knobbel die je aan de spelcomputer hangt.

Zonder Paddle bestuur je het plankje door hem mee te slepen met de Stylus, of via de ouderwetse ‘vierpuntsdruktoets’, zoals Nintendo dat zo mooi noemt. Met Paddle wordt Arkanoid weer de ervaring die het ooit was in de speelhallen. Als je de knobbel naar rechts draait, gaat je plankje naar rechts. Links schijnt het ook te doen trouwens. Gameblog Siliconera valt stijl achterover van de bouwkwaliteit van de knobbel, maar ook van de mogelijkheden. Je kunt de Paddle namelijk in zwart, wit, zilver en roze bestellen en het gevaarte past in het Gameboy Advance-slot op de Nintendo DS én de DS Lite.

Voor veertig euro haal je Arkanoid DS en de Paddle Controller in huis, via Play-Asia.

Slide Controller

Inventiever nog dan de Paddle Controller is de Slide Controller. In eerste instantie lijkt het een standaard waarop je de DS in een ideale houding schuin op tafel kan zetten zonder nekkramp te krijgen. Dat is al wat waard. Je plugt het in aan de onderkant van de DS of DS Lite en de inventieve handheld wordt ineens veel lekkerder voor thuisgebruik. Maar het is dus ook een controller! De Slide fungeert als een soort optische muis: door te bewegen over een recht vlak, beweeg je de top-down camera in het spelletje Slide Adventure: Mag Kid.

Wat wil het geval? Een dom kind wil zijn speelgoed opruimen en ordenen, maar is zijn grut kwijt. Dus neemt hij een metaaldetector ter hand… en die bestuur je met de Slide Controller. Volgens mij had je ook iets met de Stylus kunnen verzinnen, maar dan valt zo’n slecht spelidee natuurlijk helemaal niet op in het enorme DS-assortiment. Nu wel, want als ik Siliconera nog eens mag geloven is de gadget van hoge kwaliteit en het spel met Slide Controller kost op Play-Asia nog geen twintig euro.

Hartstikke geinig natuurlijk, die alternatieve besturingsmogelijkheden. Zelf denk ik eraan de Slide Controller (of beter gezegd: de veredelde DS-standaard) te bestellen. Wie doet mee? (Of heb je zelf andere funky DS-gadgets gezien?)

Op moment van schrijven heb je nog 16 uur en 52 minuten over om MiniGolf gratis te downloaden en te registreren. Jawel: Game Giveaway of the Day geeft weer eens een aardig spelletje weg. Uiteraard heeft het passieve balletje slaan niks met een innemende of overweldigende spelervaring van doen, maar het is uitermate geschikt om de tijd mee te doden. De meerspelerstand laat je zelfs om-en-om een baantje afleggen. Deze raad ik je aan.

Ligt het aan de krachtige besturing van de aloude tweedimensionale Mario-spellen waardoor elke sprong precies gericht kan worden? Of is het toch de aantrekkingskracht van de spellen die ervoor zorgen dat spelers zich er ontzettend in verdiepen? Bashers-lezer Mitch filmde zijn ‘speedrun’ van Super Mario Bros 3 met zijn Sony Ericsson K800i en zweert plechtig geen hulpprogramma’s te hebben gebruikt. Resteert er nog één vraag: hoe lang heb je hierop geoefend Mitch?

Voordat de treinrit van Amersfoort naar Beilen eraan zat te komen, keek ik met een schuin oogje naar de DS. Puzzle Quest: Challenge of the Warlords maar weer eens oppakken? Het was toen al een tijdje geleden dat ik überhaupt iets speelde op de draagbare Nintendo. Maar het was de herontdekking van iets wat iedereen eigenlijk moét spelen. Ik leg nog één keer uit waarom.

Het puzzelspel waarin een om beurten spel drie-op-een-rij wordt gemengd met een episch Middel-Eeuwen verhaaltje stond vorig jaar al bij mij op de kaart. Vanaf de aankondiging van het spel wist ik dat ik Puzzle Quest in de gaten moest houden en toen er een demo voor de pc verkrijgbaar was, draaide die een aantal dagen non-stop op mijn laptop. Wat gaaf dat uitgerekend budget-uitgever D3Publisher de crossover tussen puzzel- en avonturenspel had opgepikt. Mocht je het nog niet weten: ik laat me graag kietelen door de underdogs op een markt. Je kan me over vijf jaar ook best in een Chinese auto tegenkomen.

Juist de onervarenheid van de uitgever heeft ervoor gezorgd dat Puzzle Quest pas op 7 december 2007 in Nederland verscheen. Een rare gewaarwording, omdat ik de Engelse versie al vanaf april dat jaar in bezit had - en helemaal bizar als je bedenkt dat het spel nota bene door een Nederlandse ontwikkelaar is omgezet van pc naar DS-spel. Maargoed, net na Sinterklaas heeft iedereen het spel in de schappen kunnen treffen. Eindelijk is het voor een groot publiek toegankelijk voor de DS en Sony’s draagbare PSP. En op 8 februari van dit jaar, komen daar nog een PlayStation 2 en een Nintendo Wii-versie bij. Vooral de komst van Puzzle Quest op de Wii is een verademing voor het huidige spellenaanbod op de console.

De geringe publiciteit om de uitgaves in december heeft me ertoe aangezet het spel weer eens op te pakken. In de treinrit van Amersfoort naar Beilen bijvoorbeeld. Na een tweetal relatief eenvoudige puzzelgevechten tegen willekeurige tegenstanders die op de landkaart (jawel!) verschijnen, pakte ik de verhaallijn weer op. Dat blijft toch een interessante aangelegenheid. Bij sommige missies die ik voltooi, weet ik niet of ik dat in naam van het goed of het kwaad doe. De eeuwige tweestrijd is hierin niet zo helder als pak ‘m beet een Final Fantasy. Maar alléz, zo kan het verhaal lekker lang worden opgerekt en dat is gunstig, want op die manier worden er veel, héél veel gevechten aan gekoppeld.

En wat zijn die gevechten toch lekker. Mijn Druid-personage zat tijdens de treinrit op niveau (of level) 33 en was ook toen al perfect uitgebalanceerd. Uitgerust met een sterke directe aanval, een mogelijkheid om mezelf te helen en de truc om tegenstanders 1 of 2 schade te doen als zij mij aanvallen, kan ik in principe alle tegenstanders te lijf. Dan is het enkel nog aan mijn tactiek of ik de klus kan klaren. Meestal volstaat een agressieve tactiek waarin ik constant mijn Forest Fire-aanval op mijn tegenstander afvuur wel, maar de bazen in de treinrit hadden zelf dermate geniepige trucs in huis, dat ik mijn tactiek op hen moest afstemmen.

In zulke zwaarde confrontaties wordt goed duidelijk hoe diep Puzzle Quest kan gaan voor zo’n eenvoudig drie-op-een-rij principe. Bij een agressieve speelstijl grijp ik wat rode en gele mana bij elkaar en zet ik mijn Forest Fire in, maar in een van de gevechten met een baas was het nog veel belangrijker op tijd alle groene mana bij elkaar te rapen. Als de vijand daar genoeg van had, kon ie namelijk een keiharde aanval op me afvuren. Maar je snapt: als ik daar alle doodshoofden voor laat liggen, combineert de computer dié en krijg ik alsnog een klap voor mijn kop. In zulke gevechten zweven er vragen door je hoofd. Hoe kan ik mana pakken en er tegelijk voor zorgen dat een doodshoofd precies tussen twee andere hoofden valt? Of moet ik in een bepaalde hoek maar geen mana pakken omdat de hoofden dan zo vallen dat de tegenstander ze weer in kan zetten? Puzzle Quest heeft zich gedistantieerd van de hersenloze drie-op-een-rij games. Natuurlijk is er een geluksfactor (wat brengen alle steentjes die het veld van boven instromen als ik er weer een paar weg haal?), maar het is vooral een tactisch steekspel.

Op moment van schrijven zit mijn personage op niveau 37. Na de treinrit raakte ik weer helemaal verknocht aan het puzzelspel. Gisteren speelde ik het maar liefst twee uur in bed, terwijl ik van tevoren de gedachte had nog gewoon even een lekker potje te Puzzle Questen. Om half drie ‘s nachts schoot er eigenlijk nog maar één gedachte door mijn hoofd: iedereen zou Challenge of the Warlords moeten spelen. Niet alleen omdat het zo’n fantastisch en verslavend spel is. Nee, omdat het onderbewust een vinger opsteekt naar al die spelideëen die je afschrijft omdat ze nergens op slaan. Ridders, orcs en ratten verslaan door tegen ze te puzzelen, het gaat helemaal nergens over - maar je zal net zo goed als ik tot inzicht komen dat het spelen belangrijker is dan het idee erachter. Puzzle Quest bewijst dat een hybride tussen twee genres die niets met elkaar te maken hebben, fenomenaal kan uitpakken. Ongeacht op welk platform: speel Puzzle Quest!

Vanmiddag sloeg ik de nieuwste N-Gamer open en tot mijn verbazing is er niet één game na Guitar Hero III, die met een fatsoenlijke score wegkomt. Aan de andere kant van het verhaal heb ik nog nooit een Nintendo-magazine gezien met zoveel besprekingen van releases. De beoordelingen varieerden van drieën tot zessen, reëel genomen is het allemaal rotzooi dus. Lees hier een openbarend interview met Destineer, een ontwikkelaar die ‘de kans zag om zo maar even wat spelletjes voor de Wii uit te brengen’.

Het zijn vier pc-pakketten van samen vier gigabyte, je hebt The Orange Box nodig en je kan naar de winkel voor een gloednieuwe videokaart, maar dan kun je Half-Life 2 spelen ‘met Crysis beelden’. Dat beweert althans modificeerder Fake Factory, die daarbij voegt dat het Half-Life 2 een benauwdere sfeer en een nieuwer uiterlijk heeft gegeven. Zo ook de personages… en moet je eens kijken hoe ons aller kwijlkompaan Alyx er nu uitziet!

Ik zet niet graag hetzelfde verhaaltje neer als het Amerikaanse gameblog Joystiq, maar als een gamesontwerper achter aardige games als race-crash-spel Burnout en shooter Black lichtjes door het lint gaat, is dat merkwaardig genoeg om te plaatsen. Alex Ward schreef het verhaal voor Black. Dat niemand er een verhaal in opgemerkt heeft, komt misschien omdat Ward Pac-Man beschrijft als ‘de keuzevrijheid om bolletjes op te eten of niet’. Bizar.

De inspiratiemouw van Games Radar is nog lang niet leeg geschud. Na talloze top zevens die minstens je wenkbrouwen doen fronzen, is het nu tijd voor een kritische noot. In Say no the MMO heeft de site vijf redenen op een rij gezet waarom het massale online rollenspel beter op kan houden met bestaan. Een van de redenen die aangedragen wordt is het op slavernij lijkende goldfarmen, een andere… het doden van herten.

Tetris heeft een onweerstaanbare aantrekkingskracht op me. Ik heb zelfs nog 800 Microsoft Points op mijn Xbox Live Account die ik maar niet uitgeef aan andere games omdat ik wacht op het moment dat ik de Points aan mijn Amerikaanse account kan schenken en zo het hier niet verkrijgbare Tetris Splash voor Live Arcade kan kopen. En echt, dat is geen al te beste Tetris. Ik weet niet wat het is… maar ook deze menselijke stop-motion opname ziet er verslavend uit.

Het is een verplichting. Het einde van het jaar smeekt erom de meest geliefde games van het jaar in een duidelijk lijstje te presenteren zodat iedereen die het er niet mee eens is het kan ontleden en bediscussiëren. In navolging van Vincent presenteer ook ik je mijn lijstje van 2007. Met één opmerking vooraf: er staan alleen games in die ik zelf voor mijn gevoel voldoende heb gespeeld.

Eindelijk weer een heerlijk ongecompliceerd racespel! FlatOut gooit alle onnodig ingewikkelde principes als geld verdienen, weddenschapjes leggen, auto’s verhandelen en stijlpunten behalen overboord en ruilt ze in voor: bende maken. In Ultimate Carnage scheur je door de modder en strijd je niet alleen tegen tig andere coureurs, maar ook tegen de baan. Elk rubber bandje, elk houten plankje, elk modderspoortje kan je op hoge snelheid de boom in schieten. Elk schuurtje kan kapot, maar kan ook jouw auto slopen. Als bonus krijg je er ook nog een stuk of twintig minigames bij die het ideaal doen op een vriendenavondje. FlatOut is off- en online heerlijk heftig.

Wat is dat toch wat drie-op-een-rij games onweerstaanbaar maakt? De meeste games uit het genre vergeten echter iets aan het concept toe te voegen waarvoor je constant wil terugkomen. Zo niet Puzzle Quest. Het puzzelspel neemt je mee naar een Middel-Eeuws verhaal met intriges, keuzes en scheve machtsverhoudingen. Dat het best raar is om vijanden te verslaan door gelijkgekleurde blokjes naast elkaar te leggen, ben je zo vergeten. Puzzle Quest beloont de speler met magische krachten, geld, magie en wapens en zo kun je behalve het switchen van steentjes ook je vijanden aanvallen met opgebouwde aanvallen. Dat maakt Challenge of the Warlords ongekend diep en omdat het spel zó ontiegelijk lang en dus ontiegelijk lang verslavend is, verdient het een plaatsje in de top vijf.

De Tweede Wereldoorlog werd de deur gewezen voor Call of Duty 4: Modern Warfare. Zoals de naam doet vermoeden speelt het nieuwste deel in de huidige oorlogsgebieden zoals Afghanistan en omliggende landen. De makers konden zich lossnijden van historisch correcte oorlogsgebeurtenissen en leefden zich uit ook. In COD4 schiet je je een weg door een vrachtschip dat volloopt met water, maak je een atoomexplosie mee en ben jij een helikopter-bommenwerper die door een zwart-wit vizier een dorp onder vuur legt. Precies zoals op het journaal. De meerspelerstand is niet alleen online geweldig - het is ook hét schietspel voor vier spelers op één systeem. Al met al maakt Call of Duty 4 diepe, diepe indruk.

Een van de verkoopredenen van Crackdown was een testversie van Halo 3 dat bij het spel meegeleverd zat, maar ironisch genoeg staat dat schietspel niet in de lijst. Crackdown wel. Het cartoonachtige actiespel waarin je naar alle vrijheid door een stad kan bewegen gaat compleet over de top. Naarmate je vordert in het spel maak je sprongen van twintig meter en slinger je met gemak auto’s naar de andere kant van de straat. De actie voelt niet alleen geweldig aan, het schept ook mogelijkheden voor de missies. Bestorm je vier toppen van flatgebouwen om een mafiabaas te elimineren, of voltooi je aantal parcours-races en spring je gewoon rechtstreeks naar de eindbaas? Nodig een tweede speler uit en je kan het online zelfs tegelijk doen. Crackdown is groots, uitgebreid, snel, hard en de onbetwiste nummer 2 van 2007.

Vincent positioneerde Portal op de tweede positie in zijn lijst, maar het goochel-met-3D schietspel is slechts één van de vijf games op The Orange Box. Het meerspeler-extra in de vorm van Team Fortress 2 is voorspelbaar en verveelt snel, maar de drie Half-Life 2 delen maken samen met Portal veel goed. Veel goed? Ze vormen de beste aankoop van het jaar, met een science-fiction avontuur dat je in de ene na de andere verbazing laat vallen. Half-Life 2 kan visueel misschien niet meer helemaal mee, maar zet daat nog steeds een adrenalineverhogende achtbaanrit tegenover waar geen ander schietspel aan kan tippen. Je zal jezelf er regelmatig op betrappen tegen de computerpersonages te praten, zo levendig doen ze aan en zo penibel zijn de situaties waarin je dat uit medeleven en soms pure angst doet. Iedereen die zijn weg kan vinden in een driedimensionale virtuele wereld, man of vrouw, moet The Orange Box beleven. Met recht hét pakket van 2007.

Een nieuwe dag, een nieuw maatschappelijk vingertje richting de gamesindustrie. Ditmaal heeft het hoofd van de Amerikaanse tradegroep achter de frisdrankindustrie, games verweten te zorgen voor het overgewicht van Amerikaanse kinderen. Tjonge, ik bedenk me net hoe fantastisch Bush’ landje is. Je kan echt iedereen daar van zijn stoel trekken om een potje te gamen blijkbaar. Meneer frisdrank? Niet alleen uw lieve kindertjes zijn fatso’s hoor… en ik denk niet dat alle vijftigers gamen.

De Britse gamesontwikkelaar RARE is al lang geen rukvoer meer voor de harde Nintendo-fans en zal na Perfect Dark Zero en Viva Piñata maar boven weinig bedden van Xbox 360-bezitters op posters te zien zijn. De studio die zich op de kaart zette met Donkey Kong Country, Banjo Kazooie en GoldenEye 007 is in al die jaren behoorlijk afgezwakt, maar hun jaarlijkse kerstkaart blijft altijd spannend. Wat staat er ditmaal allemaal op?

Wat valt op?

• Een Killer Instinct 3-kerstsok!
• Banjo kijkt verschrikkelijk zielig.
• Zijn mattie Kazooie kijkt boos… of is dat puur naar de rode, zure Piñata op de grond?
• Wat ligt er in het vuur?
• Véél Piñata’s.
• Banjo houdt een kroon in zijn hand. Waar is die van?
• Wat is dat gekleurde vierkant rechts van de Xbox 360?
• Wat staat er op de meest linkse sok?
• Wat is dat object rechts van Banjo’s stoel? Een watergieter uit Viva Piñata?

Aansluitend op ‘twee recensies over een miserabel spel’, hier wat beelden die ik nam van het - ik geloof - derde level van het spel. Achteraf gezien was het een van de beste delen van het spel, maar dat zegt alles over Looney Tunes Acme Arsenal. Hieronder het belabberdste wat ik tot nu toe op mijn Xbox 360 speelde. (Het is er overigens ook voor de Wii.)

Looney Tunes: Acme Arsenal is het slechtste spel dat ik dit jaar heb gespeeld. Het is verleidelijk om het cliché licentiegame uit de kast te trekken, maar die laat ik achterwege. Acme Arsenal is nog aan een veel grotere ernst ten prooi gevallen: de makers hadden er geen zin in. Hoe vertaal je dat nu in een recensie voor de doelgroep?

Een tijdje geleden sneden we in de reactievelden op Bashers een heet onderwerp aan. Nu de gamesmarkt steeds breder wordt en zich meer en meer richt op nieuwe doelgroepen, rijst de vraag op wie de recensies van ‘brede’ spellen zich moeten richten. Power Unlimited vermijdt inmiddels de meeste games die ze in de PlayStation-jaren nog beschreven als ‘leuk voor je zusje’ en daar zit wat in. Ik geloof dat er geen groter verschil zit tussen de mening van een jeugdige speler endie van een ervaren speler. Om het uit te proberen, schreef ik twee korte recensies van het dramatische Looney Tunes Acme Arsenal en ik denk niet dat de verschillen groter kunnen zijn. De eerste is voor pak ‘m beet Jetix Magazine, de tweede voor Bashers.

Jetix Magazine-doelgroep (kinderen van 8-11 jaar)
De Looney Tunes zijn terug! Speel met Daffy, Bunny en de stoere Tazmanian en vernietig een groot robotleger! Je kan allerlei gekke wapens gebruiken, zoals een uitschuifbare bokshandschoen. Tussen alle drukke knokpartijtjes door zijn er ook een paar racelevels met een hoverboard en zelfs een tank! Je springt je een weg door een jungle, woestijn en natuurlijk de planeet van Marvin the Martian. Het leukste is nog dat je de twintig levels met z’n tweeën samen kan spelen! Helaas is Acme Arsenal soms wel een beetje raar. Zo werden wij bijvoorbeeld middenin in een race zomaar weer bij de start gezet! Ook is het soms moeilijk te zien waar de weg is. Minpuntjes!
2/ 5

Met een Bashers-sausje (voor jou)
Eigenlijk had de handlanger van Bugs niet Daffy, maar Glitch moeten heten. Dan had de lading van Looney Tunes Acme Arsenal volledig gedekt geweest, want werkelijk niéts gaat goed in het spel waarin het de bedoeling is dat je zonder gevoel wat robots neerslaat en wat heen en weer springt. Het levelontwerp is cliché van thema maar nog nooit zo miserabel uitgevoerd. We bleven steken in reclameborden in de woestijn, haalden een level zonder tegenstanders neer te meppen in de sneeuw, werden pardoes teruggeplaatst naar de startlijn in een van de verplichte racelevels, we hebben twéé bazen zelf moeten triggeren door dood te gaan en als klap op de vuurpijl wisten we op een gegeven moment niet of we dood zouden vallen of het level hadden gehaald. De enige reden om door te spelen is om te zien wanneer je nu definitief vast komt te zitten, maar dat is bizar genoeg niet gebeurd. En oh ja, welke idioot heeft het in zijn hoofd gehaald de Tweede Wereldoorlog als decor te gebruiken? Er is geen verhaal, geen levelbegin en geen leveleinde. Je kan Acme Arsenaal met z’n tweeën spelen maar dat is alleen aan te raden als je op een scheiding uit bent. Alleen de allerlaagste score is all what erin zit folks.
1/ 10