Deze week stuurde de minister van Justitie, Ernst Hirsch Ballin, een brief (5654922/10/DSP, .pdf) naar de Tweede Kamer met als onderwerp een “Strafrechtelijk verbod op extreem gewelddadig beeldmateriaal”. De crux van de brief is dat kinderen beschermd moeten worden tegen gewelddadig beeldmateriaal (games, films, beelden van seksueel geweld en ‘happy slapping’). Wat betreft die laatste twee categorieën hoeft de wet niet veranderd te worden, dat is immers al strafbaar en daarom aan te pakken. Maar (gewelddadige) games en films zijn (nog) niet strafbaar.

En dan wordt de brief, voor ons gamers althans, interessant. Ten eerste staat er: “Dergelijk beeldmateriaal kan in sommige gevallen schadelijk zijn.” Waar die mening (want dat is het) op gebaseerd is, wordt in de brief helaas niet aangegeven. Noch wordt duidelijk wat “schadelijk” of “gewelddadig” precies inhoudt.

Lees de rest van ‘Neem contact op met Hirsch Ballin en bewijs dat een verbod op gewelddadige games weerstand oproept’

Eén keer per maand bespreekt onderzoeker David Nieborg een boek over games.


Wanneer er een boek uitkomt dat het succes van Nintendo wil duiden, dan is mijn interesse gewekt. Zeker als het gaat om een Japanse auteur die toegang heeft gehad tot Satoru Iwata (Nintendo’s huidige CEO), Hiroshi Yamauchi (50 jaar lang Nintendo’s CEO) en Shigeru Miyamoto (die van Mario). Die schrijver is Osamu Inoue, een journalist die schrijft voor het zakenweekblad Nikkei Business.

Met deze gegevens weet je als geoefende lezer eigenlijk al genoeg. Verwacht weinig kritische noten, geen culturele context of diepere filosofieën. Nintendo Magic is een boek zoals er zovelen zijn over bedrijven als Apple, Google, Microsoft, Ford, Sony enzovoort. Een serie van observaties, interviews, hier en daar wat cijfers en korte analyses. En natuurlijk is Nintendo Magic niet vies van hyperbolen en als vanzelfsprekend vol lof en respect voor de successen van het bedrijf.

Lees de rest van ‘Uitgelezen: Nintendo Magic, Winning The Videogame Wars’

‘Laten we vooral geen discussie hebben over betere gamejournalistiek’, zo lijkt de consensus in de reacties op de bijdrage van student journalistiek Joost Schellevis van vorige week. Niet praten, maar schrijven. Oké. Daarom een eenmalige bijdrage van de gameredacteur van Dagblad De Pers, Arjan Terpstra. In een artikel dat vandaag ook in de krant staat, op pagina 11, stelt hij: ‘Braintrainingsgames trainen je brein niet maar schietspellen maken je slimmer. De wetenschap trekt onverwachte conclusies over gamen.’

Lees de rest van ‘Niet discussiëren maar publiceren: schietgames zijn wél goed voor je’

Eén keer per maand bespreekt onderzoeker David Nieborg een boek over games.

Zouden er gamejournalisten te vinden zijn die zich niet bemoeid hebben met de nimmer aflatende strijd tussen de drie consolefabrikanten? Vast niet. Daarvoor is de race tussen Sony, Microsoft en Nintendo te belangrijk en te interessant. Wat mij zelf vaak opvalt is hoe oppervlakkig dergelijke discussies soms zijn. Het gaat uiteraard altijd over verkoopcijfers, over welke games het meest verkocht worden, exclusives, prijsdalingen, mogelijke hardware-revisies en nóg meer verkoopcijfers.

Op zich wel begrijpelijk: het is ook weer niet zo dat de drie partijen altijd even open zijn over hun strategie. En soms is het ook gewoon leuk om over ‘De Race’ zelf te praten, in plaats van, om maar wat te noemen, de achterliggende motivaties van de strijdende partijen of de implicaties van de console-oorlog.

Lees de rest van ‘Uitgelezen: The race for a new game machine: creating the chips inside the Xbox 360 & the Playstation 3’

“Upload Cinema is a film club that takes the best web films to the big screen.” Oftewel: de beste online clips worden, onder de vlag van Upload Cinema, vertoond in de bioscoop. Het aankomende thema is All play and no work en gaat dus over spelen (en games).

In May it is time to play. Upload Cinema takes you out to the playgrounds to show how people entertain themselves and each other. From board games to computer games, from word games to war games and from kids play to games for grown ups. Homo Ludens, the playing human, is more alive than ever. Join the fun!

En dus, beste gamer, is jouw hulp hard nodig - de collectieve intelligentie van alle gamers in dit land wordt bij deze op de proef gesteld. Want wat zijn nu de allerbeste gamegerelateerde webclips? Is dat de fameuze Leeroy Jenkins, Modern Warfare in het echt, of New York Gets Destroyed, 8-bit Style? Er zijn ontelbare clips maar wat zijn de beste?

Stuur hier je suggesties in (deadline 14 april)

Wat gebeurt er met deze clips? Uit de inzendingen stelt een deskundige jury een shortlist samen. Deze gaat naar de eindredactie onder leiding van NRC-filmredacteur Coen van Zwol en ondergetekende. Tot slot worden de 40 à 50 beste clips maandag 3 mei (om 19.00 en 21.30 uur) in bioscoop De Uitkijk in Amsterdam vertoond. De clips zelf worden naderhand gelinkt op de website van Upload Cinema.

Eén keer per maand bespreekt onderzoeker David Nieborg een boek over games.

Oef, dit is de eerste echte officiële recensie in mijn nieuwe column Uitgelezen, in het leven geroepen na de goede reacties op mijn jaarlijstje, en ik heb het mezelf niet makkelijk gemaakt.

Doorgaans lees ik met name academische boeken over games en die zijn over het algemeen vrij rechttoe rechtaan. Wetenschappers maken een duidelijk punt over games of gamers en zijn vaak duidelijk te plaatsen binnen een vakgebied (economie, rechten of de geesteswetenschappen). Bij journalistieke verhalen daarentegen kan het alle kanten op gaan. Er zijn voor journalisten veel minder regels en zelfs een inhoudelijk matig journalistiek boek kan de moeite van het lezen waard zijn, als het goed geschreven is.

Lees de rest van ‘Uitgelezen: Fun, Inc. Why Play is the 21st Century’s Most Serious Business’

Geen lijstje met persoonlijke hoogtepunten van mijn kant dit jaar. Niet omdat ze er niet zijn, maar omdat een lijstje met goede boeken (over games) gewoon veel waardevoller is. Daar komt bij, een van de punten in mijn inleidende presentatie over gamejournalistiek tijdens het Xi/Bashers-debat was een oproep aan mijn collega’s om zich meer te verdiepen. Nou is dat een redelijke vage oproep, maar wat ik (onder andere) bedoel is: lees eens een boek! Want boeken over games zijn er zat. Niet dat de hele universiteitsbibliotheek er vol mee staat, maar waar ik jaren geleden nog kon zeggen dat je met game boeken slechts één plank kon vullen, daar kun je vandaag de dag een bescheiden boekenkast vullen.

Met name tussen 2003 en 2007 was er een stortvloed aan wetenschappelijke introductieboeken. Elke professor die ook maar iets van games wist, poepte een boek uit. Met tientallen introducerende titels, sommige van bedenkelijk niveau, als gevolg. Langzaam is dat aan het veranderen. Wetenschappers, gameindustrieveteranen en journalisten vinden hun niches en, niet onbelangrijk, de markt voor boeken over games groeit. Zodat uitgevers het ook aandurven om iets op de markt te brengen.

Laat je evenwel (door mij) geen zand in de ogen strooien. Het wordt lastig om een (goede, evenwichtige) top 10 met boeken over games over het jaar 2009 samen te stellen. Er wordt wel meer uitgegeven, maar het is niet zoals met consolegames: er komt niet minstens elke maand iets uit wat je zou willen kopen. Ik heb bewust titels weggelaten, maar dat komt of doordat ik ze nog niet volledig gelezen heb, of doordat ik er zelf aan bijgedragen heb.

Lees de rest van ‘De 3 beste boeken over videogames’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Amsterdam, 7 januari 2010

Hoi Niels,

Dat is lang geleden. Kerst, oud en nieuw. Inmiddels is het 2010. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Uiteindelijk heb ik een haat-liefdeverhouding ontwikkeld met Modern Warfare 2.

Eerst de liefde, vooral voor de multiplayer. In de tussentijd ben ik opgeklommen naar de rang van, jawel, Majoor Generaal (level 60+). Heeft me ellendig veel tijd gekost, maar het was me elke seconde waard. Ik ben nog niet eens zo heel slecht eigenlijk. Er zijn rondjes dat ik als een natte krant door de spelwereld hobbel en de ene na de andere kogel tussen mijn ogen geplant krijg. Maar gedurende de laatste sessies raakte ik echt op dreef en kon ik met de top meekomen. Ik haal het niet bij de 14-jarige Engelse kleuters die in de tijd dat ik mijn geweer aangelegd heb al een tweede slachtoffer een luchtgaatje hebben gegeven, ik moet het meer hebben van tactisch inzicht, wat je toch nog enigszins kan helpen.

Haat is er ook.

Lees de rest van ‘David en Niels over Modern Warfare 2, deel 4 van 4’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1.

Amsterdam, 29 november 2009

Hoi Niels,

Om maar met de deur in huis te vallen, mijn grote frustratie met Modern Warfare 2 is dat het een spel (en een franchise) is met oneindig veel potentie. Maar voor mijn gevoel is er vrij bewust de keuze gemaakt om niet alles eruit te halen wat er in zit. Ik baseer dit deels op een aantal opmerkingen van (ontwikkelaar) Infinity Ward, dat recent aangaf - en dat is op zich al een vrij opzienbarende onthulling - buitengewoon veel creatieve vrijheid te hebben gekregen van uitgever Activision Blizzard, en ten tweede dat het een megabudget heeft afgeslagen. En daar wringt het hem. MW2 mag dan grootste blockbuster ooit zijn (wat betreft omzet), het voelt als een spel zoals zovelen. Een goed afgewerkt spel met grote herspeelbaarheid, absoluut waar voor je geld, maar nergens komt het wat betreft ervaring in de buurt van, zeg, World of Warcraft, De Sims of Rock Band. Om maar een paar megafranchises te noemen.

Lees de rest van ‘David en Niels over Modern Warfare 2, deel 2 van 4’

Het klinkt als een Suske en Wiske-stripboek: Het Geval Gunk. Een Belgische reviewer klapt uit de school en zet een interne e-mail online waaruit duidelijk naar voren komt wat mensen die enigszins bekend zijn met gamejournalistiek al jaren weten. Namelijk dat de machtsverhouding tussen uitgevers en gamepers nogal ongelijk is.

Uitgevers en pr-bureaus zijn in staat om directe invloed uit te oefenen op de scores van games en zijn niet te beroerd dit ook daadwerkelijk te doen. Er wordt regelmatig gebeld naar redacties: “Waarom heeft game X een 7 in plaats van een 8?” Gamewebsites, op hun beurt, vaak bij monde van de afdeling sales (medewerkers die advertenties verkopen), blijken deze druk in sommige gevallen niet aan te kunnen en vragen reviewers scores op te hogen, bij te stellen of informatie weg te laten.

Veel Bashers-lezers zullen het via-via al gehoord hebben: het Belgische gameblad Gunk stuurde 11 februari een van zijn reviewers een boze e-mail. (Omdat de mails nu in de openbaarheid zijn en overal te lezen zijn plaatsen wij ze hier ook, e-mail 1, 2, 3). In deze e-mail krijgt de reviewer een forse tik op de vingers. Wat is het geval? Het spel F.E.A.R. 2 krijgt een 7 (een 69/100 om precies te zijn). Dit is tegen het zere been van het pr-bureau dat Warner Bros. Interactive (uitgever van F.E.A.R. 2) in België vertegenwoordigt. Het pr-bureau heeft een dure reclamecampagne in samenwerking met Gunk opgezet. Kosten: 10.000 euro. En voor wat hoort wat.

Lees de rest van ‘Het Geval Gunk, met reactie van Gunk zelf’