Voor je verder leest een krachtig citaat van Kotaku’s Brian Crecente:

“My interest is not in making sure that Sony has positive news or that the timing of their news is correct, my job only is to inform the readers of news as quickly and accurately as I can.”

Wie dit onzin vindt kan hier beter stoppen (en sowieso misschien maar stoppen met het lezen van nieuws in het algemeen).

Afgelopen woensdag kregen Nederlandse gamejournalisten een e-mail van Hit-PR, het PR-bedrijf van Konami. Niels en collega’s twitterden verbaasd over de inhoud van de mail. Want wat stond erin?

“Konami heeft een Non Disclosure Agreement (NDA) opgesteld, die ondertekend dient te worden door iedereen die gebruik maakt van de vertrouwelijke informatie en het materiaal van Konami.”

Voor de volledigheid, de NDA is hier te downloaden als PDF-bestand.

Ik zeg: collegagamepers, teken het niet. Ik zal dit hieronder verder uitleggen maar mijn bezwaar is dat journalisten gevraagd wordt om álles wat Konami opstuurt als vertrouwelijk te beschouwen. En ja, dat maakt dit een principezaak, want het gaat (veel) verder dan vergelijkbare verzoeken.

Oké, het is augustus en er zijn zaken die véél erger zijn dan luie uitgevers die proberen zich in te dekken tegen journalisten die wel eens hun werk zouden kunnen doen (zie de uitspraak van Crecente). Maar toch. Het is een typisch voorbeeld van hoe de gamejournalistiek zich op dit moment verhoudt tot de industrie, het is een discussie waard, en wellicht hebben gamers er ook een mening over.

Lees de rest van ‘Het NDA van Konami: geheimhoudingsplicht voor gamepers gaat wel érg ver’

Het klinkt als het ei van Columbus: het sociale karakter van profielensites combineren met de lol van het spelen van games. ‘Social games’ worden ze wel genoemd, games op online sociale netwerken als Hyves en Facebook.

Gisteren schreef ik voor Dagblad De Pers het artikel Facebook is steeds meer een platform voor spelletjes - Samen spelen op Facebook maakt je trots en gelukkig. Voor dit artikel had ik een interview met Sebastien de Halleux, chief operating officer van Playfish en dat wil ik je niet onthouden. In het artikel vertel ik er meer over, maar ik geef hier nog wat extra context. Ook al wordt er op Bashers al veel over geschreven door Nicolas, vaak gaat het dan om de games zelf en niet zozeer om Facebook als gameplatform.

Lees de rest van ‘Interview met Sebastien de Halleux van Playfish, ontwikkelaar van Facebook-games’

Het gebeurt niet zo heel vaak, maar ik ben echt even verslingerd aan een spel. Na lang bidden, smeken, dreigen en heel lang wachten kreeg ik een ruime week geleden toegang tot de gesloten bèta van Battlefield Heroes (BFH). En eigenlijk heb ik sindsdien elke dag wel even gespeeld. En dat is helemaal zeldzaam.

In maart 2008 schreef ik voor Dagblad De Pers een uitgebreid stuk over het spel, dus heb je er nog niets van gezien, het artikel gaat in op het concept en verdienmodel van het spel. Jos Bouman stelde destijds (in het artikel) een interessante vraag, die overigens nog steeds niet beantwoord is:

De uitgever verdient met de verkoop van spellen voornamelijk aan hardcore gamers. Interessant om te zien is dat ze juist de casual gamers met dit spel proberen te verleiden. De kans is echter groot dat Battlefield Heroes ook populair gaat worden onder hardcore gamers. En als een gratis spel straks leuk genoeg is, waarom zou je dan nog voor een ‘echt’ spel gaan betalen?’

Het stuk teruglezend krijg ik niet de indruk dat er veel veranderd is aan het spel. Ik zag het tijdens een bezoek aan DICE (ook begin 2008) en was volledig in de veronderstelling dat het eind 2008 gelanceerd zou worden. Niet dus. Waarom? Ik heb echt geen idee. Wie het weet mag het (hier) zeggen.

Maar het draait nu en sinds kort mag er ook officieel geschreven worden over de bèta. Mooi moment om de balans op te maken van een dikke week spelen. Wat ik vooral interessant vind aan BFH is de enorme potentie die het spel heeft. EA heeft goud in handen. Ik heb overigens het idee dat het bedrijf dit goed beseft, want er wordt al vrij lang aan gewerkt en volgens mij is er veel meer af dan er nu wordt getoond. Maar daarover hieronder meer.

Lees de rest van ‘De enorme potentie van Battlefield Heroes’

Vanavond op tv: Trendspotting San Francisco, met als onderwerp de Game Developers Conference. Vlad kwam de filmploeg al tegen. Ik ga zeker kijken, want de gasten zijn niemand minder dan Kyle Gabler (over World of Goo), Kellee Santiago (over Flower), Jonathan Blow en David Hellman (Braid), Eric Zimmerman van Gamelab en Tale of Tales (over The Path). Plus als het goed is mijn zeer gewaardeerde collega’s van de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht. Nogmaals, het persbericht (volledig te lezen na de break) ziet er veelbelovend en ook leerzaam uit, dus kijkt allen. De uitzending is vanavond om 22.55 uur, op Ned 2. Kom vooral hier terug om te vertellen wat je ervan vond.

Lees de rest van ‘Kijktip: Trendspotting San Francisco’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over persberichten. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Hoi Niels,

Dit is dan wel weer grappig: onze discussie blijkt reteactueel te zijn. De Britse onderzoeksjournalist Nick Davies was recent in Nederland om te vertellen over zijn boek Flat Earth News. Stelling van zijn provocerende boek is, onder andere, dat pr-bureaus veel te veel te zeggen hebben op de nieuwsredactie.

In Nederland is het onderzoek van Davies (deels) overgedaan met twee vergelijkbare onderzoeksvragen: “Op welke wijze maken Nederlandse kranten in hun binnenlandberichtgeving hun bronnen bekend, en in welke mate maken zij gebruik van voorverpakt nieuws: persbureaus, andere media en pr-materiaal?” De onderzoekers noemen het klakkeloos overnemen van bestaand materiaal “churnalism”, wat de enige manier lijkt te zijn om vooral veel verhalen te publiceren, in plaats van goede verhalen.

Vervang binnenlandberichtgeving met gameberichtgeving en dezelfde vlieger gaat op. Sterker nog, het nieuws over games wordt nagenoeg geheel gedreven door persberichten. Alles wat je leest over games is voorgekauwd. Ofwel door persbureaus als het ANP, ofwel door pr-bureaus. Dat laatste is natuurlijk het kwalijkst. Maar daar waren we het al over eens.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over persberichten, deel 4’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over persberichten. Lees eerst deel 1.

Hi Niels,

Per werkdag krijg ik er een sloot binnen. Het zal niet moeilijk zijn daar vergelijkbare drab tussenuit te vissen. Het specifieke bericht dat jij, overigens volkomen terecht, specifiek aanhaalt, is om twee redenen problematisch.

Ten eerste is het inderdaad buitengewoon beroerd geschreven. Als onderdeel van mijn studie Communicatie- en Informatiewetenschappen heb ik destijds een serie colleges gevolgd bij communicatiekunde (oftewel: Nederlands). Relatieve bijzinnen, coherentierelaties, tangconstructies, dat soort gesnor. Je moest daar overigens echt niet proberen in een paper of een tentamen d/t-fouten te maken. Er waren docenten die standaard een 1 gaven in het geval van een enkele d/t-fout in een paper van tien pagina’s. Terecht. Het is namelijk pure luiheid.

Zo moeilijk zijn de spellingsregels niet. Ik blunder in de haast ook nog wel eens, maar teruglezen helpt. Een goede eindredactie ook. En ik heb het van heel dichtbij gezien: sollicitatiebrieven die d/t-fouten bevatten worden vaak zonder het cv te bekijken in de prullenbak gesmeten. Luie mensen mogen ergens anders gaan werken. Bij een website over games bijvoorbeeld.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over persberichten, deel 2’

In de weken rond de jaarwisseling kijken de medewerkers van Bashers terug op hun persoonlijke gamehoogtepunten van 2008. Vandaag de top vijf van David.

5. Leuke bezoekjes

Op eigen houtje en voor GMR en De Pers bezocht ik dit jaar een aantal studio’s. Erg leerzaam was het bezoek aan Lord of the Rings Online-ontwikkelaar Turbine, waar drie man drie uur de tijd hadden om mij volledig in te lichten over hun plannen. Het bezoek een paar weken later aan Funspot (zie het laatste nummer van GMR hiervoor), waar het Classic Arcade Museum is gehuisvest, was helemaal goud. Alle oude arcadekasten die je kunt bedenken heb ik in één klap gespeeld. Jammer dat New Hampshire zo ver rijden (en vliegen) is vanuit Amsterdam.

Lees de rest van ‘Het gamejaar van David Nieborg’

Dit is er eentje voor de liefhebbers van semi-academische kost. Tijdens mijn verblijf in de VS schreef ik voor een Harvard/MIT-werkgroep die zich bezighoudt met games met een (morele) boodschap een vrij uitgebreide analyse van Fable 2. Er is al veel gezegd en geschreven over Fable 2 hier op Bashers, waaronder een interview met Mr. Molyneux himself, dat meer inzicht geeft in de ideeën achter het toch wel ambitieuze spel.

Wat ik eerlijk gezegd niet verwacht had, was dat het verhaal uiteindelijk opgepikt zou worden door een aantal blogs, waaronder Kotaku. Gevolg is wel dat er een aardige (inhoudelijke) discussie ontstaan is over een aantal aspecten die ik in mijn analyse aanstip, waaronder het idee van ‘gamer guilt’.

Hier is de originele analyse te lezen: Morality and ‘Gamer Guilt’ in Fable 2. In mijn analyse ga ik specifiek in op de morele dimensie van Fable 2 en het stuk is een voortzetting van mijn interview met Harvard fellow Gene Koo, met wie ik destijds een interview had voor De Pers.

Lees de rest van ‘De moraliteit van Fable 2 en ‘gamer guilt’’

In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over reviews. Lees eerst deel 1.

Hi Niels,

Indirect vraag je eigenlijk hoe een gamerecensie voor een krant eruit zou moeten zien. Ik denk namelijk dat er een wereld van verschil is tussen gamerecensies voor kranten zoals jij en ik (en Harry en Bart en vele anderen) die schrijven en recensie voor de ‘specialistische pers’ (dat wil zeggen gamewebsites en -magazines).

Ik zie een combinatie van factoren die er samen voor zorgen dat het schrijven van gamerecensies voor kranten lastiger is dan het schrijven voor specialistische pers, die ik hieronder verder zal uitleggen. De volgende combinatie van factoren - tijd, toegang, geld en ruimte - maken het recenseren van games voor een krant een uitdaging.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over reviews, deel 2’

In deze nieuwe rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. De afgelopen twee weken mailden ze over Brothers in Arms: Hell’s Highway. Vandaag verschijnt de laatste mail. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Hoi Niels,

We dwalen af. Maar dat is misschien maar goed ook. Ik heb Brothers in Arms dus ook nog niet gespeeld. Mij gebeurde hetzelfde als jou, ik was even in Amsterdam voor een lezing, wachtte op de game en toen kwam hij niet (of in ieder geval te laat) en zit ik weer in de VS. Nu kan ik hem bij de Gamestop kopen, maar ik heb zo’n lange lijst met nog-te-kopen-games dat ik niet weet of ik er aan toekom. We zijn inderdaad te afhankelijk, laten we daar een andere keer verder over nadenken. Overigens, machteloos, mwah. Stupide, zeker niet. We kunnen altijd nog naar de winkel lopen. Zijn we wel te laat, maar dan heb je wel volledig het heft in eigen handen. Wordt vervolgd.

Die verkiezingen hier houden mij nogal bezig. Ik lees op dit moment Bob Woodward’s vierde boek The War Within: A Secret White House History (2006–2008). Schokkend boek. Ik heb Woodward’s drie eerdere boeken gelezen, waarin hij uit de doeken doet hoe de oorlog in Irak is begonnen en hoe hij dus vervolgens in de soep liep. Interessant is dat idee van een ‘Just War’. De Bush-clan was overtuigd van het nut van Operation Iraqi Freedom (de naam zegt alles). Zoals iedereen weet, althans in Europa, niet in Amerika, was er geen link tussen Al-Qaeda en Saddam noch waren er Double-U Em Dees (massavernietigingswapens). Vanuit dat perspectief was de oorlog in Irak allesbehalve ‘just’.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over Brothers in Arms: Hell’s Highway, deel 4’

In deze nieuwe rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. De afgelopen twee weken mailden ze over Brothers in Arms: Hell’s Highway. Tot en met donderdag verschijnt dagelijks een mail. Lees eerst deel 1.

Hi Niels,

Helaas moest ik de persbijeenkomst van Brothers in Arms: Hell’s Highway missen. Excuses voor de sluikreclame, maar ik ga het toch zeggen. Mijn collega bij Dagblad De Pers, Arjan Terpstra, was er wel bij en hij schreef er een bijzonder aardig stukje over in de krant van maandag de 15de. Zijn conclusie: “Het waarom van de Slag om Arnhem, de Duitse bezetting, Montgomery’s mislukte strategie en een dik geschiedenisboek aan andere complexe zaken gaan volstrekt aan [de Nederlandse puber, DBN] voorbij. Het kan ook niet anders: er zit veel meer realisme in een oorlog dan in een schietspelletje past.”

Mooie zin vind ik dat, “meer realisme in een oorlog dan dat in een spel past”. Games (en alle andere media), zijn per definitie een abstracte weergave van de fysieke werkelijkheid. Dat is de waarheid als een koe, dus is het de taak voor critici om niet zozeer continu te wijzen naar het al dan niet realistisch zijn van een game (of film, of boek), maar de keuzes van de makers proberen bloot te leggen en tegen het licht te houden. Arjan wijst in dit verband op het weglaten van “een aangerand en opgehangen Nederlands meisje”.

Lees de rest van ‘David en Niels in gesprek over Brothers in Arms: Hell’s Highway, deel 2’

Foto van Codemasters Campzone 2006 door Jorrit Schippers.

Het beeld van games in de massamedia, en dan vooral op tv, is op zijn zachtst gezegd beroerd. Eerst was er het geweldsvraagstuk, daarna de verslavingshype. Twee buitengewoon dominante thema’s. Maar één thema komt echt altijd terug. Ik merk het als ik college geef, interviews doe of met ‘leken’ over games praat, altijd wordt gevraagd: “Verliezen gamers niet de werkelijkheid uit het oog?”

De werkelijkheid wordt namelijk steeds virtueler, is de gedachte. En als je veel speelt weet je op een gegeven moment niet meer of je nu op een muisknop drukt of dat je je kleine broertje in mekaar staat te meppen. Maar Onderzoek naar bijvoorbeeld Everquest wijst uit dat de grens tussen virtueel en fysiek in de praktijk helemaal niet zo lastig is. Voor een gamer dan.

Voor jonge kinderen ligt dat net even anders. En dat is een van de redenen waarom er op een doosje een PEGI-rating staat. Die rating is goed, terecht en, boven alles, er niet voor niets. De discussie over games en geweld in de media is, vind ik althans, nagenoeg irrelevant als de PEGI-rating gewoon nageleefd wordt. Kleine kinderen horen geen GTA 4 te spelen. Punt. Hoe vervelend ze dat ook vinden, het is een spel voor volwassenen. Voordeel van het naleven van de regels is dat er ook geen games verboden hoeven te worden. De censuurdiscussie gaat toch vooral over kinderen, mag ik hopen althans.

Lees de rest van ‘Geweld en games bij EénVandaag op Campzone’

Dit artikel verscheen eerder als recensie in Dagblad De Pers.

Wat te maken van het nieuwe format van Activision, de bandpack? Guitar Hero: Aerosmith is zeker geen slechte game, maar wat gaat de toekomst ons brengen?

Weet je nog? Toen Activision samen ging met Vivendi Universal. Wat zou dit gaan betekenen? World of Warcraft op consoles of een Call of Duty MMO? Grote Activision-baas Kotich liet geen twijfel bestaan over het nut van fusie voor de (Activision-)aandeelhouders: “You can expect every one of those properties to be exploited annually or on a near-annual basis.”

Exploiteren heeft in het Nederlands nog wel een positieve connotatie, maar in het Engels betekent het eigenlijk gewoon uitbuiten. Met “those properties” bedoelt Kotick belangrijke Activision franchises als Tony Hawk, Call of Duty en Guitar Hero. De heren van Penny Arcade maakten er een intelligent stripje van.

Lees de rest van ‘Het Aerosmith-bandpack, of: de flinterdunne grens tussen uitbreiden en uitmelken’