Zelfs slechte religames kunnen populair worden, zolang het maar om iets zeldzaams gaat. Opvallend nieuws vorige week was de Atari-game Red Sea Crossing uit 1983.

In het spel speel je als Mozes die, zoals de titel al deels verklapt, over het droge pad midden door de rode zee loopt en ondertussen als een soort Mario springend wat verdwaalde zeedieren moet ontwijken. Er zijn maar enkele exemplaren van de game in omloop.

Lees de rest van ‘Zeldzame religame’

Zelf heb ik mij (nog) niet aan Blizzards nieuwste gewaagd, maar de pc-gamers om mij heen hebben zich door Error 37 geworsteld om haast religieus op zoveel mogelijk loot te klikken. Maar dat kan natuurlijk niet zonder eerst een character te creeën. Al een moeilijke keuze, en dan moet je mannetje ook nog een naam krijgen.

Heb je geen vaste nickname, dan moet je ter plekke wat verzinnen en heb je echt niet veel inspiratie dan is er altijd nog religie om op terug te vallen. De Diablo-games gaan nou eenmaal over engelen en demonen, en een grote duivelse eindbaas die nog net niet Satan genoemd wordt. Dus extra leuk om daar tegen in te gaan en je character “Atheist” te noemen? Nope, dat mag niet van Blizzard.

Lees de rest van ‘Geen atheïsten in Diablo III’

Na alle goede verhalen heb ik toch maar eens Resistance 3 opgestart en dat bleek inderdaad een prettige verrassing. Werkelijk een leuke shooter met ook nog eens een opvallende rol voor religie. In de game kom je halverwege namelijk terecht in het dorpje Mt. Pleasant. Wat klinkt als enge suburbs waar nette huisvrouwen en pijprokende vaders hun american dream beleven, is in de game een plek waar een dominee en zijn vrouw een groep mensen proberen te helpen in een wereld die vernietigd wordt door aliens.

Het centrum van het dorpje is de kerk, waar niet alleen gewonden en zieken verzorgd worden, maar de mensen ook hun geloof kunnen beleven. Voorin de kerk hangt een in elkaar geknutseld kruis. Een man staat met open armen staan te bidden, een ander zit op zijn knieen terwijl weer anderen op stoelen zitten met hun handen gevouwen. Onder het kruis speelt iemand op een fluit gemaakt van een alienschedel.

Lees de rest van ‘Geloof in tijden van Resistance’

De mensen van christelijke ontwikkelaar Lightside Games hebben een nieuwe manier gevonden om de verhalen van hun geloof met mensen te delen. Of is het juist om er geld aan te verdienen? Op Facebook is nu namelijk hun Journey of Jesus: The Calling te spelen, nadat ze eerder al Journey of Moses uitgebracht hadden.

Er is natuurlijk niets mis met het interactief maken van je religieuze verhalen, om zo gelovigen hun religie op een andere manier te kunnen laten beleven, of eventueel nieuwe mensen te bereiken. Journey of Jesus lijkt dit te doen door het verhaal van Jezus te volgen, inclusief muziek van Enya en zo nu en dan ingesproken stemmen.

Lees de rest van ‘Jezus gaat Zynga’

We hebben al veel over Journey geschreven en gesproken, zoals in de recente Gameclub, en dan verschijnt er nóg een column over. Reden: het valt mij op dat ondanks dat er al zoveel over gezegd is, je toch door enkele opmerkingen weer heel anders naar zo’n spel van anderhalf uur kunt kijken. In deze Gamespot-video wordt de rol van religie in games besproken, en het laatste gedeelte gaat vooral over de rol van islam in games vanuit het oogpunt van een gamejournalist die tevens moslim is.

Lees de rest van ‘Journey naar Mekka’

Deze week zit ik met familie in een huisje in de meest afgelegen regionen van Zeeland. Een jaarlijkse traditie, en ik ben blij dat ze hier sinds enkele jaren zelfs stromend water hebben uitgevonden. Vanmiddag kwamen er twee neefjes thuis van een middag wild spelen in de meest uitgebreide speeltuinen, maar de auto was nog niet geparkeerd of ze renden naar hun tablet omdat hun ‘tomattos’ en ‘karrots’ klaar waren. Ze spelen Smurfs’ Village, een soort Farmville, maar dan smurf je een boerderij met paddestoelen als gebouwen.

Ik zal geen relaas houden dat kinderen meer moeten spelen in plaats van gamen, want ik vind het geweldig. Niet zozeer dat ze een Farmville-kloon smurfen, maar wel dat ze gamen en dat we daar plots over kunnen praten. Want toen ze nog klein waren was het allemaal leuk en aardig, maar toen zijn ze in jankende, verwende koters veranderd die het moeilijk maken begrip voor ze op te kunnen brengen.

Lees de rest van ‘Smurfen in Zeeland’

Triple Town heeft een simpele ‘match three’-basis, wat al verslavend genoeg is, maar weet vooral door de aankleding op te vallen. In het spelletje (Facebook, iOS, Android) bouw je namelijk een dorpje op door drie dezelfde dingen te combineren zodat er iets groters ontstaat. Drie stukjes gras maken een struik, drie struiken een boom en drie bomen een huisje. Van die drie bepaalt het laatste stuk dat je plaatst waar het grotere object terecht komt, dus je hebt enig tactisch inzicht nodig en je moet vooral vooruit kunnen plannen.

Maar dan komen de beertjes roet in het eten gooien door telkens op plekken te staan die je net zou willen gebruiken. Gelukkig kun je de beertjes insluiten en zullen ze daardoor direct sterven (laat PETA het maar niet horen). Een dode beer laat een grafsteen achter. Heb je drie grafstenen naast elkaar, dan verschijnt er een kerk. Combineer je drie kerken, dan verschijnt er een kathedraal. Combineer je drie kathedralen, dan krijg je uiteindelijk een schatkist. En dat zegt meer dan je zou denken.

Lees de rest van ‘Ontkerkelijking in Triple Town’

Ik word zenuwachtig als ik in games bepaalde keuzes moet maken. Bang om iets te missen, of iets verkeerds te doen, waardoor ik later in de knoop kan komen. In volledig open games is het geen probleem, omdat je daar kunt doen wat je wilt. Bij games waarin er verschillende routes mogelijk zijn is het ook prima. Maar zodra er bijvoorbeeld - in een verder lineaire shooter - plots een gang twee kanten op splitst is het instant-stress.

Natuurlijk zit er aan de ene kant een deur om verder te gaan, en ligt er aan de andere kant een healthpack of iets dergelijks, maar vaak is het niet zo simpel. Want wat als de linkergang naar een deur leidt die in een nieuw gebied uitkomt, en je dan maar terug gaat naar de rechtergang, maar daar in plaats van een item ook een nieuwe gebied vindt. Wat zijn de gevolgen als ik door die ene deur ga? Waag ik mijn leven en ammo voor iets dat ik niet nodig heb, waardoor ik straks in de problemen kom? Of mis ik juist wat achter de ene deur, als ik door de andere deur loop en na een cut-scene niet meer terug kan? Fez is een hel met honderden van zulke deuren.

Lees de rest van ‘Fez is de hel’

‘Religie is helemaal terug!’ of ‘Religie is weer hip!’. Normaal lees je dergelijke zinnen aan het begin van inspiratieloze artikelen over religie in Nederland, maar nu heeft het opvallend genoeg ook de gamepers bereikt. Want religie keert inderdaad terug, namelijk in Civilization V. In tegenstelling tot in Civ IV speelden geloofszaken in het vervolg namelijk geen rol meer, maar met de uitbreiding ‘Gods & Kings’ is religie ook hier ‘weer helemaal hip!’.

De Civilization-games draaien om het onderhouden en laten groeien van een beschaving, en dan is religie inderdaad een logische feature.

Lees de rest van ‘Religie als feature’

Er zijn games die dicht tegen de heilige boeken van grote religies aan schuren. Een duidelijk voorbeeld is de door Nintendo afgewezen indiegame The Binding of Isaac, een titel die direct uit de Hebreeuwse Bijbel geplukt is. Het verhaal is bekend in het jodendom, christendom en de islam, en vertelt over Abraham die de opdracht van God krijgt om zijn zoon Izaäk te offeren, maar vlak voor het mes zijn doel bereikt door God wordt gestopt omdat zijn trouw bewezen is.

Het spel The Binding of Isaac geeft een iets modernere, en lugubere, slag aan het verhaal. Een typische Amerikaanse moeder kijkt naar een christelijke televisiezender waarna ze een stem van boven denkt te horen dat vertelt dat ze haar zoontje Isaac moet redden. Ze pakt al zijn speelgoed af, zoals zijn spelcomputer, en sluit hem naakt in de kelder op zodat hij met niets kwaads in contact kan komen. Maar het is niet genoeg, dus zit er niets anders op dan Isaac te vermoorden. Het jochie krijgt door wat er gebeurt, en vlucht terwijl de tranen over zijn wangen rollen door een valluik om vervolgens tegen allerlei bloederige gruwels te moeten vechten.

Lees de rest van ‘The Banning of Isaac’

Tijdens de opname van een podcast over Journey werd mij gevraagd hoe ik dacht over de theologische kant van het verhaal. Niet zo’n gekke vraag, gezien het thema van mijn columns en wat er in de game wordt verteld. Toch overviel het mij, omdat ik het spel net een eerste keer beleefd had en mij gewoon had mee laten slepen zonder er teveel over na te denken. Van het hele omringende verhaal had ik zelfs nauwelijks wat meegekregen. Journey is namelijk prachtig, maar dat vertelt Robert al in zijn column en dat hoef ik niet te herhalen. Toen ik er echter verder over ging nadenken bleef ik telkens bij één punt haken waar ik direct na het uitspelen mee zat. Ik moet het gaan hebben over het einde van de game, dus wees gewaarschuwd voor spoilers.

Quantic Dream liet op de Game Developers Conference niet een nieuwe game zien, maar wel een techdemo. Met “Kara” toonde het bedrijf niet alleen hoe de games van de ontwikkelaar er uit gaan zien, met onder andere de indrukwekkende motioncapture, maar ook wat het met de speler/kijker gaat doen.

De korte video toont een vrouwelijke androïde die gebouwd wordt in een fabriek, maar weer uit elkaar wordt gehaald als blijkt dat ze bewust is geworden van haar bestaan en smeekt om haar leven. Uiteindelijk wordt de stekker er toch niet compleet uitgetrokken, en krijgt Kara een kans van haar maker. Dat wekt natuurlijk direct emoties op, zoals Fahrenheit en Heavy Rain dat ook voor elkaar kregen.

Lees de rest van ‘Gebeden als bugreports’

Zoals ik in mijn vorige column beschreef, worden in Asura’s Wrath elementen van verschillende Aziatische religies samengevoegd in een overdreven gewelddadige game. Maar het is niet enkel Asura’s Wrath dat religie op deze manier presenteert, zo blijkt uit een onderzoek van een doctoraalstudent van de Universiteit van Missouri. Er is een trend te zien hoe religie in games in het algemeen gepresenteerd wordt.

Helaas pakt hij maar een vijftal titels, namelijk Mass Effect 2, Final Fantasy XIII, Assassin’s Creed, Castlevania: Lords of Shadow en The Elder Scrolls IV: Oblivion, maar hij heeft absoluut een punt: Religie in games wordt voornamelijk presenteerd via geweld. Zij het de Tempeliers tijdens de kruistochten, demonenjagers met een christelijk kruis als wapen of de gewelddadige sektes in Vvardenfell. Op zich geen bijzonder schokkend resultaat, omdat geweld nou eenmaal onlosmakelijk met het medium verbonden is. Een simpel verhaal van actie en reactie, waarbij andere vormen van gameplay moeilijk zijn.

Lees de rest van ‘Crappy religame’

De Aziatische God of War, zo wordt Asura’s Wrath nog wel eens onterecht genoemd. De game interactieve anime gaat over een halfgod die verstoten wordt door zijn medehalfgoden, waarna hij met de meest overdreven actie - en de hulp van QTE’s - wraak neemt . Nee, maar het lijkt verder echt niet op God of War. Hoofdpersonage Asura heeft trauma’s door de dood van zijn vrouw, wordt regelmatig naar een soort hel gestuurd waar hij uit moet klimmen en er wordt door de personages vooral veel geschreeuwd in zware stemmen. Nee, maar echt niet!

En nu eerlijk, want qua game interactieve anime hebben de twee titels nauwelijks raakvlakken, en ook qua aankleding is er niets van Kratos’ avonturen te zien. Asura’s Wrath put namelijk uit de rijke boeddhistische traditie. In Nederland vooral bekend door de dikkige en gezellige Boeddhabeeldjes van de Xenos, maar werkelijk een religie vol interessante verhalen en boeiende goden.

Lees de rest van ‘Aziatische God of War’

In Bastion is het je doel om de wereld te herstellen na een verwoestende gebeurtenis, de Calamity. Dit doe je bij de Bastion. Het is een soort machine die ‘cores’ nodig heeft om de wereld te herstellen, maar de verteller van het spel laat je als speler ook weten dat het een plek is waar de bewoners van het land Cealondia vroeger naar toe gingen in moeilijke tijden. Een soort kerk dus.

Als speler moet je die kerk herbouwen, samen met de goden die aanbeden worden in Cealondia. Er zijn tien goden waar de speler via beeldjes naar toe kan bidden. De twist in Bastion is echter dat je dan geen goddelijke hulp van boven krijgt, zoals een superaanval of een healingboost, maar dat het je enkel moeilijker gemaakt wordt.

Lees de rest van ‘Zingen in de Bastionkerk’

Voortaan op donderdag een column van Erwin Vogelaar, omdat Maarten Brands druk is met andere dingen.

De afzichtelijke titel kon mij niet afschrikken om de demo van Kingdoms of Amalur: Reckoning te proberen. Het lijkt een prima RPG te zijn geworden, maar ik wilde de lange demo niet eens uitspelen en heb al helemaal geen zin om met de volledige game aan de slag te gaan.

Dat komt natuurlijk omdat ik net Skyrim heb gehad. Niet alleen omdat je weer zo’n enorme wereld in moet trekken, quests moet doen en je personage in level moet laten stijgen, maar omdat je weer een soort ‘Dovahkiin’ bent, de messias waar de burgers van Amalur zo lang op hebben gewacht. De game is er nauwelijks subtiel over en begint zelfs met je opstanding uit de dood. Jij bent degene met speciale krachten, die elke keer als je ze gebruikt reacties kan verwachten als “it is really you!”, “the prophecies are true!” en “I was an adventurer like you, but…”

Lees de rest van ‘De messias van Amalur’

Bekijk de top tien meest verkochte games in Nederland (of een van de platformspecifieke lijsten) bij Dutchcharts; klik verder voor onze analyse.
Lees de rest van ‘Gfk-cijfers voor 26 augustus’

Bekijk de top tien meest verkochte games in Nederland (of een van de platformspecifieke lijsten) bij Dutchcharts; klik verder voor onze analyse.

Lees de rest van ‘Gfk-cijfers voor 19 augustus’