Het gaat om de gameplay, zo luidt het cliché. Ook in Zelda-games: fans roemen graag de avontuurlijke sfeer en verhaallijn, maar stiekem schuilt de ware kracht in uitgekiende omgevingspuzzels. Held Link schuift met blokken, gebruikt op maat gemaakte voorwerpen, en combineert gaandeweg verworven vaardigheden om nieuwe gebieden te ontsluiten. Gameplay troef dus, want in een organische wereld, sprookjesrijk of niet, zouden de puzzelstukken nooit zo berekend staan opgesteld.

Lees de rest van ‘The Legend of Zelda: Skyward Sword – Avontuur van het jaar’

Ik weet niet hoe jouw vrienden en kennissen reageren als je hen de 3DS laat zien, maar bij mijn intimi zijn de open monden en kreten met de strekking “Whoa, de toekomst is hier!” niet van de lucht. Terecht natuurlijk. Ik bedoel: het is 3D! Zonder bril! Op een handheld! En dat van een bedrijf dat al tijden niet meer geassocieerd wordt met cutting edge technologie, nota bene. Indrukwekkend is het woord. Althans, dat zou het moeten zijn.

Lees de rest van ‘Pilotwings Resort – Alles indrukwekkend, niemand onder de indruk’

Gerthein Boersma en Rogier Kahlmann maken om beurten je vrijdag onveilig met hun columns.

Spelregel #3: De volgende zaken staan op volgorde, van ‘graag serieus nemen’ tot ‘graag niet te serieus nemen’: A) Het medium games. B) Discussie over het medium games. C) Discussie over discussie over het medium games. D) Jezelf.

Bashers ziet zichzelf graag als een site met een missie. Deel van die missie is het verhogen van het niveau waarop er in ons taalgebied over games gepraat wordt. We zullen je zo snel mogelijk laten weten hoe het daarmee gaat, zodra we zijn uitgepraat over de mensen die over games praten. En dát gesprek kunnen we gaan afronden zodra we uitgepraat zijn over de mensen die praten over de mensen die praten over games.

Lees de rest van ‘Spelregel #3: Neem games serieus, jezelf niet’

Gamejournalisten die hun medium serieus nemen, pleiten regelmatig voor de behandeling van games vanuit een auteursperspectief. Zelf ben ik er niet zo’n fan van: de marketingafdelingen zijn doorgaans al vrij rigoreus in het toeschrijven van wat bij uitstek ‘team efforts’ zijn aan één befaamd geniaal brein (zie: Miyamoto, S.). Maar voor Ghost Trick: Phantom Detective maak ook ik een duidelijke uitzondering: dit is onmiskenbaar ‘A Shu Takumi joint’.

Lees de rest van ‘Ghost Trick: Phantom Detective – Auteur Takumi bouwt aan zijn oeuvre’

Gerthein Boersma en Rogier Kahlmann maken je vrijdag onveilig met hun columns.

Daar is-ie dan eindelijk, de langverwachte nieuwe aflevering van ‘Bellen met de biz’ (en dan gebruik ik de term ‘langverwacht’ in de obscure, wat in onbruik geraakte betekenis van ‘rot op met die onzin’). Noem het de The Godfather II van de flauwe-nepgesprekjes-met-slecht-geïmiteerde-semi-bekendheden-uit-de-vaderlandse-gamebusiness.

Ditmaal spreek ik met een van de bekendere figuren uit het wereldje, de lentebloem onder de voorjaarsflora: Jan Meijroos. De sympathieke Gameking die ook bij Power Unlimited een behoorlijke vinger in de melk te brokkelen heeft, gooit de boel naar eigen zeggen altijd net even over een andere bocht en verdient daar al sinds dag en dauw een ruiterlijk belegde boterham mee.

Toen ik Jan sprak had hij kennelijk net een kleine neusverkoudheid te pakken, waardoor hij om onverklaarbare redenen klonk als een tekenfilmversie van zichzelf. Maar dat was zeker niet het enige bizarre aspect van dit unieke gesprek. Kortom: luister, huiver, laat het eventjes bezinken… en spreek er dan nooit, nooit meer over.

Het satirisch telefoongesprek Bellen met de biz: Jan Meijroos duurt 5 minuten. Je kunt luisteren via de onderstaande speler of los downloaden. Intro met dank aan Doeven Music.

In de weken rond de jaarwisseling kijkt Bashers terug op het afgelopen jaar. In zijn top 3 twittert Gerthein ‘Kaal’ Boersma over zijn favoriete games van 2010. Kijk ma, zonder twitteraccount!

Met dank aan de formulering “rónd de jaarwisseling”, kom ik ook nog eventjes op de proppen met een top-3’tje. Een beetje zoals die ene buurvrouw die denkt dat je eind januari nog steeds iemand een gelukkig nieuw jaar mag wensen. [We zijn nu echt bijna klaar met de lijstjes, red.]

2010 was het jaar waarin internet definitief op z’n retour zou blijken te zijn, althans, volgens The Artist Formerly Known As Prince. En wie ben ik om het woord van His Royal Badness in twijfel te trekken? Als gelijk heeft en we binnenkort weer gaan converseren alsof het 1899 is… tja, dan heeft het dus ook geen zin meer om een Twitter-account te openen. Jammer, want dat is iets wat ik eigenlijk altijd al had willen doen maar nooit heb aangedurfd, uit angst onvoldoende te melden te hebben. En het zou zonde zijn om dat nobele internet in z’n nadagen ineens te gaan bevuilen met allerlei zinloos gekeuvel, niet waar?

Lang verhaal kort: om tóch retro-actief te kunnen profiteren van de geneugten die deze uit de hand gelopen massa-sms-service biedt, presenteer ik bij deze mijn top 3 ‘dingen die ik getweet zou hebben over mijn top 3 games van 2010 als ik een twitter-account had gehad’.

Lees de rest van ‘De top 3 fictieve gametweets van Gerthein Boersma’

Gerthein Boersma en Rogier Kahlmann maken om beurten je vrijdag onveilig met hun columns.

Spelregel #2: De zinsnede “Voor de doelgroep is dit wél leuk” mag alleen worden gebezigd door mensen die a) tot de doelgroep behoren en het b) inderdaad leuk vinden.

Samuel L. Jackson zei het al in het erkende meesterwerk The Long Kiss Goodnight: ‘Everyone knows, when you make an assumption, you make an ass out of ‘u’ and ‘umption’.’ Helaas lijken deze wijze woorden niet besteed aan de gemiddelde gamejournalist, die doorgaans meer twijfelachtige aannames verzorgt dan de volledige Ajax-voorhoede. En dus moet je tegenwoordig, als je mededeelt een bepaalde game kut te vinden, regelmatig een wijsneuzerige respons aanhoren met de strekking dat het logisch is dat jij die game niet leuk vindt, want die game is niet voor jou bedoeld. Denk toch eens aan de doelgroep!

Deze cultuurrelativistische predikers richten hun waarschuwende woorden in de regel op één specifieke categorie aan games en gamers: zij die aangeduid worden met het ‘C’-woord. Nee, niet dat C-woord. Ook die niet, viespeuk. Ik heb het over ‘Casual’.

Lees de rest van ‘Spelregel #2: Een criticus zwijgt over ‘de doelgroep’’

Gerthein Boersma of Rogier Kahlmann maakt je vrijdagmiddag onveilig. Vandaag trapt Gerthein zijn ‘spelregels’ af, met do’s en dont’s voor deze bizarre biz.

Spelregel #1: Je mag een bepaald gamesbedrijf niet bestempelen als het schoolvoorbeeld van uitmelkerij en creatieve metaalmoeheid, als jouw eigen bedrijf dit najaar voornamelijk rekent op spelconcepten die direct gekopieerd zijn van precies dat gamesbedrijf.

U kunt zich wellicht herinneren dat er bij de vorige podcast met publiek, een discussie ontstond over de nieuwe Call of Duty, waarin notoir Call of Duty-hater Maarten Morshuis (hij gaf het spel in zijn review op de gezellige hobbysite Gamert.nl een vernietigende 8 uit 10) stelde dat je toch echt niet steeds maar hetzelfde spel kunt blijven uitbrengen.

Lees de rest van ‘Spelregel #1: Over potten en ketels’

Vanaf vandaag maakt Gerthein Boersma of Rogier Kahlmann - je zag ze al samen in hun First Look-verslag - je vrijdagmiddag onveilig met een nieuwe column.

Als het een van de doelstellingen van deze column is om de vinger aan de pols van de gamebiz te houden - en dat is het! - dan vrees ik dat af en toe een cynisch stukje tikken niet voldoende zal zijn. Geen zorgen: 9 van de 10 keer doe ik exact dat. Maar eens in de zoveel tijd zal ik me genoodzaakt voelen de telefoon te pakken om contact te leggen met spraakmakende figuren in de spellenbranche… in een onderdeel dat ik graag noem: Bellen met de biz.

Deze eerste column is daarvoor een mooie gelegenheid. Die greep ik aan om even bij te praten met een man die trouwe Bashers-bezoekers goed kennen: Paul Naber, country manager van de Microsoft-divisie Entertainment & Devices. Oftewel dé Xbox-bobo van Nederland.

Hoe zat het ook alweer? Enkele maanden geleden spraken mijn collega-Bashers uitvoerig met deze man over het heden en de toekomst van de Xbox 360 in het algemeen en de bewegingsgevoelige Kinect in het bijzonder. In dat gesprek, op deze site gepubliceerd als speciale podcast, deed Naber een aantal uitspraken - met name over Sony’s Kinect-concurrent Move - die nogal wat stof deden opwaaien en wenkbrauwen deden fronsen. Binnen de kortste keren vloog de headline ‘Dutch Microsoft Exec: Sony Doesn’t Give a Sh*t About Move’ het internet over, samen met de bijbehorende samenzweringstheorie dat Sony de Move alleen bedacht zou hebben om Microsoft en Kinect de wind uit de zeilen te nemen.

Inmiddels zijn we bijna een halfjaar verder en is de Kinect-hype in volle gang: afgelopen week was de launch in de VS, komende week is Nederland aan de beurt. Een prima aanleiding om bij te babbelen met Paul Naber. En die deed, zo verklap ik vast, weer menig opvallende uitspraak. Je hoort het zelf in deze allereerste aflevering van Bellen met de biz (4 minuten), die je kunt luisteren via de onderstaande speler of los kunt downloaden. Enjoy!

‘Er bestaan geen domme vragen’, zo wil het dictum. De bezoekers van het Nintendo-roundtablegesprek, gisteravond in een bovenzaaltje op de E3-beurs, deden hun uiterste best om die stelling te ontkrachten.

Lees de rest van ‘Alles wat je wilde weten over de Nintendo E3 Roundtable maar (terecht) niet durfde te vragen’

In de weken rond de jaarwisseling kijken de medewerkers van Bashers terug op hun persoonlijke gamehoogtepunten van 2008. Vandaag de top vijf van Gerthein.

5. ‘Casual’ games

Dit was voor mij het jaar van de ‘casual’ spelervaringen: Tetris Party, Peggle Nights, Wii Fit, Scene It? en Buzz, Guitar Hero en Rock Band: dat zijn mijn meest gespeelde spellen van het jaar. Maar dat lijstje bewijst meteen hoe arbitrair de grens tussen casual en hardcore is: wie even zoekt op YouTube ziet al gauw hoe hardcore die ritmegames gespeeld kunnen worden en wanneer ik Dr. Mario online speel word ik steevast ingemaakt door fanatieke Japanners!

Lees de rest van ‘Het gamejaar van Gerthein Boersma’

Al aangekondigd door Jeroen: GameKings Dennis en Martin nemen de Vimax onder de loep. Na alles wat hier — voor en tegen — gedebiteerd is over deze schaamteloze Wii-rip-off die Nintendo’s advocatenteam doet likkebaarden dit verkeerd begrepen stukje speelgoed van het jaar voor de minder bedeelde huismoeder dit apparaat waar de meningen over verdeeld zijn, is het goed om eens een gedegen gamesjournalistieke blik (nee, géén sarcasme!) op het ding te bekijken, compleet met bewegende beelden van de bijbehorende spelletjes die meer zeggen dan duizend woorden. Tipje van de sluier: het woord ‘schandalig’ valt meer dan eens, ‘oplichterij’ ook. Maar is dit nu weer een te hardcore-gerichte beoordeling van een voor casuals bedoeld speleding, of gewoon een kwestie van het beestje bij z’n naampje noemen? Kijk en oordeel zelf.

De Phoenix Wright-titels tarten de videogameswijsheid dat ‘alles draait om de gameplay’. De advocatensims voelen soms meer aan als stripboek dan als spel: ze bieden slechts net genoeg interactie om je het gevoel te geven dat jij die ace attorney bent die het recht laat zegevieren, maar speltechnisch stelt het verder weinig voor. Dat het niettemin heerlijke titels zijn, heeft alles te maken met de aansprekende personages, de spectaculaire plottwists en de onmiskenbare what-happens-next factor. Ik kijk dan ook uit naar deel 4 (in maart in Europa), met nieuwe held Apollo Justice in de hoofdrol. De flash-demo van de eerste zaak — waarin het lot van ons aller Phoenix onthuld wordt! — kun je hieronder alvast, um, ‘spelen’…

(Objection! Poker is helemaal geen verderflijk kansspel!)

Niels linkte er al naar in zijn jongste Click List, maar vandaag is het compleet en verdient het zeker z’n eigen stukje: een prettig gesprek tussen Satoru Iwata en zijn goede vriend Shigesato Itoi. De eerste is natuurlijk de hoogste baas van Nintendo, de laatste is de man achter de Mother/Earthbound games, tevens een bekende Japanse kunstenaar/essayist en tegenwoordig vooral webmaster van Hobo Nikkan Itoi Shinbun (“Itoi’s Ongeveer Dagelijkse Nieuws”).

Iwata wipte langs op het kantoor van ‘Hobo Nichi’ en Itoi organiseerde spontaan een etentje met zijn collega’s en Iwata, waarin over van alles en nog wat werd gesproken. Volgens goed Japans gebruik werd alles opgenomen, en nu heeft Itoi een transcript op zijn website gezet.

Het resultaat doet een beetje denken aan de Iwata Asks stukken die rond de Wii-lancering op Nintendo’s website verschenen, maar dan gemoedelijker en opener. Het gaat hier echt over van alles en nog wat; weet jij bijvoorbeeld precies waarom er vertraging zit in intercontinentale telefoongesprekken? Iwata wel!

De sfeer is lekker informeel: Itoi heeft gewoon wat hapjes laten bezorgen!

Kortom: een uniek kijkje in het hoofd van momenteel misschien wel de belangrijkste (en zonder twijfel de meest succesvolle) persoon in de gamingwereld. En er kwam zowaar nog iets nieuwswaardigs uit naar voren: er komt voorlopig géén Wii Sports 2. Waarom niet? Dat zou ‘Doing The Easy’ zijn. Zoals Susan Arendt van GameLife treffend opmerkte: “Somewhere, someone at EA’s head just exploded at the very thought of not putting out a sequel to a successful sports title.”

Tetris is waarschijnlijk mijn favoriete videogame ooit, dus ik betreur het dat ik slechts in beperkte mate kennis heb gemaakt met Arika’s Tetris: The Grand Master (TGM) reeks: deze Japanse speelhalklassiekers schijnen zonder meer de meest hardcore uitvoeringen van het oh zo verslavende blokjesspel te zijn. Vincent linkte hier al eerder naar een filmpje van de buitenaardse capriolen die de meer geoefende spelers in deze games kunnen uithalen. Nu heeft Arika zelf een nieuwe video uitgebracht die de kunsten toont van de onbetwist beste Tetris-speler ter wereld, ‘Jin8’. Supersnel en zelfs onzichtbaar Tetris: te zien na de klik.

Ik vraag me af of deze gast ook nog steeds van die blokjes voor z’n ogen ziet als ie gaat slapen, zoals ik na elke The New Tetris multiplayer sessie. Vast wel. Trouwens: als je je verder wilt verdiepen in het hele TGM-fenomeen, dan is dit artikel een mooi startpunt.

Eind vorig jaar linkte Bart naar de gratis exploratieplatformgame (of ‘Metroidvania’) Knytt. Een mooie vondst; in de comments op dat stukje zei ik destijds: “In één sessie uitgespeeld gisteren, absoluut een lekker spel!” en ik was niet de enige die verslingerd was. Maker Nifflas kondigde al snel een vervolg aan en dat is nu verschenen: Knytt Stories. Het resultaat is even speelbaar en sfeervol als het origineel en het bijgevelerde avontuur heb ik weer in één sessie uitgespeeld (zelfs inclusief het ‘geheime einde’). Maar daar zal het niet bij blijven: een complete level-editor zorgt dat de Knytt-verhalen dit keer tot in de oneindigheid kunnen worden uitgebreid. Wederom: pareltje.

Dat Super Mario World genoeg bouwstenen bevat om tot in de eeuwigheid inventieve platformlevels mee samen te stellen, bewijzen de vele hobbyisten die gebruik maakten van het ROM-hack programmaatje Lunar Magic al jaren. Ik blijf dan ook hopen dat Nintendo ooit een legale (WiiWare?) versie van deze officieuze Mario-leveleditor lanceert; dat zou meteen een mooi antwoord zijn op Sony’s briljante LittleBigPlanet. Of het level uit het onderstaande filmpje met Lunar Magic gebrouwen is of met een soortgelijk pakket weet ik niet, maar inventief is het zeker.

De clou: het doorspelen van dit spookhuis vereist dat de speler de controller in wezen niet aanraakt! Alleen op het einde moet de B- of Y-knop ingedrukt gehouden worden, zodat Mario een koopaschild vastpakt. Het doet denken aan een kruising tussen Mario World en het populaire zwaartekrachtspelletje LineRider.

Dat zal een hoop ‘trial & error’ gekost hebben om kloppend te krijgen. Mario-petje af!

Update: Met dank aan het comment van Niels, Joystiq blijkt een hele sloot van dit soort filmpjes te hebben verzameld! Sommige spelen een beetje vals (uit welke Mario-game komen die groene pijlen?), maar er zitten een paar geniale tussen. Alleen al het aantal verschillende manieren dat er verzonnen is om Mario voort te stuwen is imposant. Mijn nieuwe favoriet wilde ik jullie niet onthouden:

De Amerikaanse dierenrechtenorganisatie PETA voert al een tijdje actie tegen kippenbakker KFC. Nieuwste onderdeel van die campagne: een webgame getiteld Super Chick Sisters, waarin de kuikens Nugget en Chicklette door een stel platformwerelden springen (pas op voor emmers waar kippenbloed uit lekt!) om het uiteindelijk op te nemen tegen de gewetenloze Colonel Sanders. KFC zal niet het enige bedrijf zijn dat zo z’n bedenkingen heeft bij dit spelletje…

Niels bashte al eerder over ‘serious games’ met een anti-fastfood-boodschap, maar deze is extra opmerkelijk. Het spel oogt en speelt als een parodie op de Super Mario-games (eindbaas Sanders heeft zich bijvoorbeeld duidelijk laten inspireren door Bowsers clowncopter uit Mario World) en het logo is duidelijk geïnspireerd op dat van New Super Mario Bros. Maar de game is bovendien gelardeerd met tussenfilmpjes waarin Mario, Luigi, Toad, Yoshi en Princess Peach zelve opduiken, om de diervriendelijke boodschap van PETA op komische wijze te berde te brengen. Zo wordt Mario gemolesteerd (!) door een groep dierenvrienden omdat hij altijd op schildpadden stampt en is Yoshi het beu om door de dikke loodgieter als lastdier te worden gebruikt.

Wiitis? Nintendo kan er waarschijnlijk niet om lachen.

De vraag dringt zich op: wat vindt Nintendo daar eigenlijk van? Ik kan me niet voorstellen dat het bedrijf toestemming heeft verleend voor het gebruik van deze personages en meestal houdt het bedrijf zich bewust verre van dergelijke politieke statements. Het doet een beetje denken aan het PvdA-filmpje Super Mario Bos, dat destijds ook leidde tot boze belletjes vanuit Nintendo Benelux. Hoewel parodie en satire tot op zekere hoogte beschermd worden onder de vrijheid van meningsuiting, valt er wat voor te zeggen dat een familie-gericht bedrijf als Nintendo niet geassocieerd wil worden met de activiteiten van de niet oncontroversiële PETA. Het zou dus zomaar kunnen dat Super Chick Sisters hetzelfde lot beschoren zal zijn als de Great Giana Sisters.

Eet je bij KFC? Dan heb je bloed aan je handen. Bloed, hoor je?!

Dus als je die Mario-parodieën wilt zien (en meteen een kort maar zeker niet onaardig platformspelletje wilt spelen), haast je dan naar de site. En dan hoopt de PETA natuurlijk dat je er meteen wat nieuwe redenen bijleert om nooit meer KFC-voer te halen (al heb ik persoonlijk altijd genoeg gehad aan het argument dat die rommel absoluut niet te vreten is).