Ook al heb je nog nooit van de serie gehoord, laat staan daadwerkelijk gespeeld, de kans is groot dat je hem voorbij hebt zien komen in de film Lost in Translation. Terwijl de jonge Scarlett Johansson zich een weg baant door een Japanse arcadehal, speelt een Japanner een van de openingsnummers van de populaire anime Doraemon op een Taiko no Tatsujin-arcademachine.

Lees de rest van ‘Da-don! Tien jaar Taiko no Tatsujin’

In de jaren ‘90, het gouden tijdperk voor de JRPG, schoten de klassiekers als paddenstoelen uit de grond. Vooral als je in Japan of de Verenigde Staten woonde, want titels als Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars, Chrono Trigger en de 16-bit Final Fantasy’s gingen aan onze Europese neus voorbij. Maar zo rijk als het aanbod aan JRPG’s voor de SNES was, zo karig is het voor de Wii. Tenminste, hier in het Westen.

De twee JRPG’s die met kop en schouders boven het huidige aanbod uit steken, Xenoblade en The Last Story, zijn tot op heden alleen in Japan verschenen. Gelukkig voor ons Europeanen staat Xenoblade (Xenoblade Chronicles in Europa) voor half augustus gepland en mogen we The Last Story volgend jaar verwachten. En de Amerikanen dan? Niets. Daarom hun antwoord: Operation Rainfall.

Lees de rest van ‘Operation Rainfall – zijn de eerste zonnestralen in zicht?’

Waar het precies is misgegaan met de Final Fantasy-serie, daar is moeilijk een vinger op te leggen. Sommigen beweren dat Final Fantasy XII (2006) het laatste hoogtepunt was, terwijl ik zelf stug volhoud dat de serie sinds VI (1994) in een neerwaartse spiraal verkeert. De meest recente iteratie, Final Fantasy XIV (2011), werd niet alleen door critici ervaren als een flop, zelfs uitgever en ontwikkelaar Square Enix zelf bood tegen alle verwachtingen in haar excuses aan voor de online MMORPG. Het is duidelijk dat het Japanse bedrijf het spoor bijster is wat betreft haar vlaggenschipserie. Hoewel radicale veranderingen niet binnen het karakter van Square Enix passen, is dat de enige manier waarop de naam ‘Final Fantasy’ nog te redden is.

Lees de rest van ‘Final Fantasy: het zinkende vlaggenschip van Square Enix’

Ondanks dat Aya Brea tien jaar lang schitterde door afwezigheid, lijkt de appetijtelijke blondine in een derde deel in de Parasite Eve-reeks, getiteld 3rd Birthday, nog net zo fris en fruitig als in de Playstation-delen van de vorige eeuw. De enige reden om de recente PSP-iteratie te spelen, is dan ook om de oorzaak te vinden van haar eeuwige jeugdigheid.

Lees de rest van ‘3rd Birthday – Meer erotiek dan epos’

De wereld is (vooralsnog) niet ten onder gegaan, maar we zijn wel ruim twaalf jaar terug in de tijd. Althans, dat doet Atlus USA’s meest recente nieuwsbrief vermoeden. In een korrelig GIF-bestand dat naar Atlus Faithful-abonnees is verstuurd, wordt onder andere de strijd tussen Playstation en Nintendo 64 in kaart gebracht. Na Atlus’ teaser voor lokalisatie van de erotische horror-game Catherine in februari, zit de kans er dik in dat deze teaser naar de remake van Persona 2: Innocent Sin voor de PSP verwijst. Daarvoor zijn in ieder geval genoeg aanwijzingen verstopt in de nieuwsbrief. Zo lanceerde het origineel voor de Playstation op 24 juni 1999 in Japan (en alleen daar), terwijl er in de teaser vermeld wordt dat er ‘absoluut geen nieuwe games verschijnen’ in die week. Kun jij er nog meer vinden?

Lees de rest van ‘Atlus heet ons welkom in 1999’

Hoewel Dissidia 012, net als voorloper Dissidia Final Fantasy, gerekend wordt tot het genre vechten, draait het eigenlijk helemaal niet om het vechten. Het gaat om de fanservice, de verzameling van vijfentwintig jaar aan goedzakken met piekhaar en schurken die allen kampen met een of meerdere complexen. Tel er een gigantische hoeveelheid vrij te spelen spul bij op, en de vergelijking met een serie als Super Smash Bros. is moeilijk te overzien. Lees de rest van ‘Dissidia 012: Final Fantasy – de grabbeltrommel van Square Enix’

Na een sterke economische bloei van ruim twintig jaar, is de Japanse gameindustrie de afgelopen jaren een beetje aan het inkakken. Niet alleen daalden de inkomsten van 2010 met 9 procent ten opzichte van het jaar daarvoor, ook markeerde 2010 het derde jaar op rij dat de Japanse gameindustrie gekrompen is. De oorzaak hiervoor is, volgens Daniel Feit van Bitmob, dat Japan van oude games houdt, en niet van oudere gamers. 1Up-journaliste Nadia Oxford reageert hierop dat het om meer gaat dan uitsluitend die hang naar traditie en dat (overzeese) marketing ook een belangrijke rol speelt.

Lees de rest van ‘Doet de Japanse gameindustrie het wel zo beroerd?’

Ondanks dat de erotische horror-game Catherine in haar eerste week de hardst verkopende game in Japan was, liet Atlus USA eerder deze week weten dat het momenteel geen plannen heeft om de game in het Westen uit te brengen. De teleurstelling onder de liefhebbers was groot, maar niet zo groot als de verrassing toen zij vanmorgen hun inbox bekeken. In plaats van de gebruikelijke nieuwsbrief vonden zij een knalroze vlak met daarop de ondeugende vraag ‘Do you still like us?’. Touché, Atlus. Touché.

Traditiegetrouw verzorgt elke gamesite aan het einde van het jaar een of meerdere top zoveel-lijstjes. Hier op Bashers probeerden we het origineel te doen, maar doorgaans draait het simpelweg om het selecteren van de crème de la crème. Voor Bashers benoemde vrolijke vriend Niels Peuchen zijn drie favoriete DS-titels van 2010.

Shin Megami Tensei: Strange Journey stond er niet tussen. Dat hij mijn persoonlijke favoriet voor de Nintendo DS niet noemde kan ik hem moeilijk kwalijk nemen: de game is immers niet in Europa uitgebracht. Dat de Amerikanen er geen tweede keer naar om kijken, is ook geen grote verrassing: de game kent geen enkel visueel spektakel.

Lees de rest van ‘De Japanse RPG die niemand noemt: Shin Megami Tensei’

In de weken rond de jaarwisseling kijkt Bashers terug op het afgelopen jaar. Guan van Zoggel heeft altijd gamemuziek aan zijn oren, ook al staan de consoles uit. Hij kiest zijn top 3 soundtracks.

In een tijdperk waar de gedachte ‘episch beloont’ overheerst bij menig gameontwikkelaar, wordt de nadruk verschoven van creativiteit en amusement naar realisme en simpelweg vette actie. Deze beweging geldt niet alleen voor de beelden, maar ook de soundtrack wordt er op afgestemd. Ontwikkelaars spenderen bakken met geld aan symfonieorkesten hun game te voorzien van bombastische muziek. Dat zulke enorme bezettingen niet de sleutel zijn tot spraakmakende soundtrack blijkt uit mijn drie favoriete niet-epische soundtracks van 2010.

Lees de rest van ‘De top 3 niet-epische soundtracks van Guan van Zoggel’

Japanners hebben de gave om alles schattig te kunnen maken, maar dat is allang geen nieuws meer. Het aanbod van deze kawaii personages of voorwerpen kent geen grenzen in Japan. Zo vertegenwoordigt de mascotte Pi-Pokun de politie in Tokio en zorgt de dolfijn Shitte-Iruka (tevens een Japanse woordspeling) ervoor dat volwassenen alles te weten komen over aids en hiv. De meerwaarde van een overmaats augurkenkostuum is echter onduidelijk.

Lees de rest van ‘Schattige zombies, alleen in Japan’

Je kunt ze om zeep helpen met vuurballen of boven water verpulveren onder je voeten. Maar je zou bovenstaande pukupuku, in het Westen bekend als Cheep-Cheep, natuurlijk ook kunnen fileren om er verschillende soorten sushi van te maken. Ga dan meteen na hoeveel hompen vlees een in stukken gehakte Bowser of Ganondorf zou opleveren. Deze gedachtes hielden illustrator Jude Buffum bezig, met verscheidene onthoofde gamepersonages als gevolg. Meer prenten waarin bekende gezichten op de meest opmerkelijke manier worden afgebeeld zijn te vinden op zijn Flickr-account.

De vorige pogingen om de Castlevania-franchise naar de derde dimensie te toveren bleken niet aan Konami’s verwachtingen te voldoen. De Nintendo 64-iteraties waren ronduit labiel en hoewel de Playstation 2-delen al een aanzienlijke verbetering waren, wisten ze niet het beoogde succes te behalen. Ook de tweedimensionale titels, zoals ze vanaf Symphony of the Night voort zijn gezet op handhelds van Nintendo en Sony, sloegen alsmaar niet aan bij het grote publiek. Voldoende reden voor Konami om, middels een reboot, een frisse wind door de serie te blazen.

Lees de rest van ‘Lords of Shadow – Een Belmont maakt nog geen Castlevania’

Wat zien we hier? Tja, een monster dat bestaat uit een achterwerk met ogen op de billen en een tong uit de anus, dat met zijn voeten probeert om het pad van de hoofdrolspeler met ramshoorns te belemmeren. Het is een van de eerste screenshots van Catherine. Een game waar ik, geloof het of niet, al een tijdje naar uitkijk. Dit is namelijk de eerste HD-titel van het team dat eerder verantwoordelijk was voor parels als Persona 4.

Vincent, de 32-jarige hoofdrolspeler, heeft een affaire met Katherine (met een K). Al jarenlang beste vrienden, maar nu blijkt zij ineens zwanger te zijn. Desondanks belandt Vincent in bed met Catherine (met een C), een goedgevormde blondine die vanuit het niets opduikt. Vanaf dat moment wordt hij ‘s nachts geteisterd door extravagante nachtmerries, zoals hierboven. Confrontaties met bizarre wezens en erotische scènes volgen elkaar op. Gezien eerdere werken van het team is het een veelbelovend project, al schept de trailer vol schapen met stropdassen weinig verheldering.

Waar de meeste bedrijven op zoek zijn naar een rondborstig fotomodel, of wereldberoemde sporter, om hun nieuwe product aan de man te brengen, heeft Nintendo deze keer gekozen voor Ayako Imoto. Deze 24-jarige actrice is ingeschakeld ter promotie van Egokoro Kyoushitsu DS, waarvan in Europa de DSiware-delen zijn verschenen als Art Academy. Op het eerste gezicht misschien een merkwaardige keuze, maar als je de bijbehorende commercial op Youtube bekijkt, zie je waarom Nintendo juist voor deze opvallende actrice gekozen heeft. Merkwaardig? Eerder briljant.

Voor leken ziet bovenstaande er misschien uit als een dertien in een dozijn Japanse tekenfilm, maar animefijnproevers weten wel beter. Dit is Ni no Kuni, een joint production van twee giganten in hun vakgebied. Enerzijds gameontwikkelaar Level-5, hier vooral bekend door de Professor Layton-puzzelgames, en anderzijds animatiestudio Ghibli, dat in 2003 met Spirited Away als eerste Japanse animatiefilm een prestigieuze Oscar in de wacht sleepte. De titel is al ruim anderhalf jaar geleden aangekondigd voor de Nintendo DS, maar vorige week maakte Level-5 bekend ook aan een Playstation 3-versie te werken, waarvan op Youtube de eerste trailer te zien is.

Vaak, misschien wel te vaak, kom ik in recensies onterechte kritiek tegen. Ik heb het niet over een meningsverschil, maar over een gebrek aan inzicht. Neem de uitgesproken mening van mede-Basher Rogier Kahlmann over een nieuwe Japanse roleplayinggame van Square Enix, genaamd Nier. Al bij het lezen van zijn recensie op DGS-Online zette ik vraagtekens bij zijn gebruik van het woord ‘Japans’, wat een dag later enkel versterkt werd door zijn optreden in de Bashers Podcast. De vraag is: weet je wel waar je het over hebt?

Lees de rest van ‘Overdreven pathos in Japanse games: huilen met de pet op’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers.

5. Debat over gamejournalistiek

Wanneer ben je een gamejournalist? Ben je dat alleen als je door een grote groep mensen erkend wordt? Zo ja, hoe groot moet die groep dan zijn? Of is de omhooggevallen schoolkrantschrijver die zijn mening over een game op papier zet ook een gamejournalist? Deze en andere vragen spookten al enige tijd door mijn hoofd toen ik hoorde dat Jesse Zuurmond en Thom Stokkel voor Xi en Bashers een debat over gamejournalistiek aan het organiseren waren. Het was een informatief, vermakelijk en vooral inspirerend debat dat mij duidelijk maakte dat het niet zo zeer uitmaakt wie je bent, maar wat je doet.

Lees de rest van ‘De terugblik van Guan van Zoggel’

Ik herinner me de trailer waarin The Legend of Zelda: Phantom Hourglass werd aangekondigd nog goed. Eindelijk weer een tweedimensionale (vooruit, 2,5D) Zelda! Eentje waarin de unieke tekenfilmstijl van The Wind Waker gecombineerd werd met oudere elementen, zoals de muziek uit A Link To The Past.

Dat was in maart 2006. Inmiddels is het december 2009 en is mijn kijk op Phantom Hourglass en zijn opvolger, Spirit Tracks, enorm veranderd. Ondanks de torenhoge cijfers van de media heb ik Phantom Hourglass ervaren als een langdradig avontuur en het kostte me dan ook anderhalf jaar om het einde te bereiken. Wegens een deadline nam Spirit Tracks slechts drie dagen in beslag, maar elke dag kende voldoende ergernissen om de Nintendo DS met een vloek dicht te klappen.

Lees de rest van ‘Hoe Zelda is Spirit Tracks nu eigenlijk?’

De hoogtijdagen van de Japanse RPG’s lijken voorbij te zijn. Het genre bloeide vooral in het begin van de jaren ‘90, met het absolute hoogtepunt rond 1995. Rond die tijd verschenen Chrono Trigger, Earthbound, Super Mario RPG: Legend of the Seven Stars en Secret of Mana om maar een paar meesterwerken te noemen. De komst van de nieuwe generatie consoles, de Nintendo 64 en Sony’s Playstation, zette ontwikkelaars voor een lastige taak. Hoe kon men het genre succesvol overzetten naar de derde dimensie?

Lees de rest van ‘Final Fantasy XIII: Alvast een aanloop naar het nieuwste avontuur’