Is het iemand wel eens opgevallen dat helden in games finaal in de maling worden genomen? Dit viel me eigenlijk al op toen ik Nemesis 2 speelde op de MSX, en de situatie is niet verbeterd.

Voor wie niet in de jaren tachtig is opgegroeid: Nemesis 2 was een ‘side scrolling shooter’, waarin je energieblokjes van neergeschoten vijanden verzamelde om betere wapens te activeren. Na een half uur spelen kon ik heel wat vernietigingstuig tegelijkertijd inzetten. Als ik tenminste niet dood ging. Doodgaan betekende het verlies van al je wapens.

Dit was niet het vreemde van het verhaal. Het vreemde was: als ik door de federatie van Goede Werelden op pad word gestuurd om een enorme buitenaardse overmacht te verslaan, waarom krijg ik dan niet meteen de allerbeste wapens mee?

Lees de rest van ‘Ons Gamers wordt onrecht aangedaan’

Ik ben niet bijgelovig. Ik heb bijvoorbeeld geen angst voor zwarte katten, ladders of het cijfer 13. Ook kan ik niet wakker liggen van een gebroken spiegel. Toch is er een verschil tussen ‘niet bijgelovig’ en ‘stom’. Toen mijn vriendin geveld werd door een flinke griep, en ik een week lang geen enkel symptoom vertoonde, besloot ik tegen ieder die ik tegenkwam te roepen: ‘Ik ben immuun! Ik ben immuun!’

Dat was ik dus niet.

Te ziek om achter de computer te zitten, maar niet ziek genoeg om de hele dag te slapen, probeerde ik vervolgens de zinnen te verzetten met de tot dan toe door mij genegeerde 3DS en PS Vita. Ja, genegeerd. Ik heb een iPhone en een iPad. Meer hoef ik niet uit te leggen, toch? Als ik op de trein sta te wachten dan speel ik Raid Leader of Angry Birds Space, geen Mario of Uncharted.

Maar zo half liggend op de bank, begraven onder een berg gebruikte tissues, leken de 3DS en Vita opeens aanlokkelijk. Deze unieke combinatie van koorts en moderne handhelds geeft mij dan nu de gelegenheid tot een aantal korte recensies met een bijzondere invalshoek. Ofwel: wat is de beste game voor een koortsige kop? Ik beoordeel met een tot vijf ‘tissues’.

Lees de rest van ‘De Grote Griep Game Test’

Een jaar of wat geleden was ik aanwezig bij een perspresentatie, waar een Nederlandse PR-vertegenwoordiger de aanwezige journalisten toesprak.

“Ze zeggen wel eens dat onze industrie geen helden heeft”, zei de PR man. “Geen helden zoals in de filmindustrie of de muziek… Maar in de game-industrie zijn de journalisten de helden…” Zijn stem sloeg over. “Dat zijn jullie! Jullie zijn de helden!”

Deze toespraak is mij om twee redenen bijgebleven. De eerste is dat ik behoorlijk last had van plaatsvervangende schaamte. Het doet me fysiek zeer als iemand iets gênants doet of zegt. Daarom kan ik heel slecht tegen TV-programma’s als Idols, waar de tenenkrommende voorrondes mij reduceren tot een bevend hoopje ellende dat met de vingers in de oren en gesloten ogen ‘lalalalala!’ roept tot het voorbij is.

Lees de rest van ‘Tijd voor heldendaden’

Ik wil het even hebben over het woordje ‘casual’. Want ‘casual’ is een woord dat de laatste jaren een flinke opmars heeft gemaakt onder gamers, terwijl het een half decennium geleden nog nauwelijks werd gebruikt. Wat ik vooral interessant vind is dat ‘casual’ geen enkele betekenis heeft.

World of Warcraft zou te ‘casual’ worden vanwege de aanwezigheid van panda’s. Zynga’s Farmville is casual, en ook Halo en Call of Duty blijken vandaag de dag ‘casual’ te zijn. Skyrim is meer ‘casual’ dan Oblivion en Super Mario Galaxy is natuurlijk enorm casual.

Het tegenovergestelde van casual is ‘hardcore’, al wordt om mij niet helemaal duidelijke redenen inmiddels vooral gesproken over de ‘core gamer’. Dat komt op mij over als een vreemd soort politiek correctheid, wat vervolgens dan weer de vraag oproept wat er zo negatief is aan ‘hardcore’?

Lees de rest van ‘Hardcore, softcore, casual’

Er is iets absurds aan werelden in MMO’s. Nog afgezien van het feit dat de bewoners niets anders doen dan alles uitmoorden wat beweegt, kunnen zwemmen in plaatstalen harnassen en dat ze spullen uit een kluis kunnen halen die ze er op een ander continent in deden. Waar ik het over heb is, uiteraard, de economie.

De tijd die je in een moderne MMO doorbrengt bestaat voor zo’n 99% uit bovengenoemde massamoord. Maar wat doe je in die overgebleven procent met je duurbetaalde speeltijd? Dan ga je ‘craften’, natuurlijk! Craften is het Engelse woord voor ‘vervaardigen’ maar als ik de commentaren op mijn artikelen hier en elders mag geloven, is er niets ergers dan goede, Nederlandse woorden gebruiken. Gelukkig leef ik graag gevaarlijk.

Lees de rest van ‘Ik maak het onlogische logisch’

Er is iets heerlijks aan het starten van een nieuw personage in een MMO. Het maakt niet zo veel uit of het een totaal nieuw spel is, zoals ik dit weekend deed in Guild Wars 2, of in een game die ik al jaren speel. Een nieuw personage voelt als een onbeschreven blad. Een ‘Tabula Rasa’, met nieuwe onvermoede mogelijkheden.

Laat ik eerlijk zijn: ik ben niet dol op het hele concept van een ‘end game’ zoals in World of Warcraft. Misschien ligt het aan mij, maar het continu doorlopen van dezelfde raids in de hoop op een .01% verbetering in een van mijn vaardigheden is niet mijn idee van een zinvolle tijdsbesteding. Het is ook nooit de reden geweest dat ik MMO’s speelde.

Lees de rest van ‘Het genot van een nieuw begin’

Mijn recente columns lokten op zijn minst enige discussie uit, en sommigen claimen zelfs dat mijn laatste over game-moeheid is geparodieerd. Aangezien mijn schrijfsels dus blijkbaar tot nog meer schrijfwerk leiden, terwijl we het allemaal al zo druk hebben, is het tijd om het jullie wat makkelijker te maken.

Ik presenteer daarom de ‘multiplechoice-column’. Zo is deze tekst geschikt voor iedere mening, visie of afwijking, zonder zelf allerlei comments (of parodieën) te hoeven schrijven. Enige wat je hoeft te doen: doorhalen wat niet van toepassing is.

Pennen klaar? Daar gaan we!

Lees de rest van ‘Interactieve gamejournalistiek! Kies je eigen Bashers-column!’

Ik speel al een maand of twee nauwelijks nog games in mijn vrije tijd. Het is niet dat ik het vaarwel heb gezegd, want voor mijn werk speel ik diverse titels voor recensies en andere artikelen. Maar voor mijn lol een avondje LOTRO? Even niet.

Dit is een natuurlijke gang van zaken. De cirkel van het elektronische leven. Ik heb periodes gehad dat ik ieder moment dat ik niet achter de computer zat, alleen nog nadacht over de spellen die ik straks zou spelen. Over ‘gear upgrades’ en ‘stats’ en ‘baasmonsters’… Over ruimteschepen, ISK verdienen, blauwdrukken en ‘player owned stations’. En het was heerlijk om me zo te verliezen in de fantasie van een leven in een ander universum. Opeens stopte dat.

Lees de rest van ‘Game over?’

Ik ben zeker geen type die het ‘vroeger beter vond’. Eerlijk niet. De mensheid maakt nog dagelijks enorme sprongen voorwaarts. Er is minder honger, ziekte, geweld en zelfs minder vervuiling dan pak ‘m beet vijfentwintig jaar geleden. Toch heb ik het gevoel dat wij iets kwijtraken: de mogelijkheid om dingen echt zelf te doen. In een paar decennia zijn de meesten van ons veranderd van creatieve ‘makers’ in passieve ‘consumenten’. En nergens is dat duidelijker dan in de manier waarop wij computers gebruiken.

Lees de rest van ‘Wie niet leert programmeren draagt zijn leven over aan machines (en de bedrijven die deze maken)’

Mijn vorige column leidde bij sommige lezers wellicht tot het misverstand dat ik een hekel heb aan Linux. Dat is zeker niet het geval, ik waardeer Linux net zoals ik gist waardeer. Het ziet er misschien wel vies uit maar professionals (en sommige hobbyisten) kunnen er iets nuttigs mee.

De fanatiekste lezers springen onmiddellijk in de bres voor hun favoriete operating system, net zoals bepaalde enthousiaste Android-gebruikers dat doen als het gaat om smartphones. En, ach gossie, daar moet je niet neerbuigend over doen, ze hebben plezier. Maar ondertussen delen deze Android/Linux-evangelisten een misverstand met de klassieke hardcore gamer. Ze verwarren ‘complex’ met ‘beter’.

Lees de rest van ‘De ongemakkelijke waarheid over Linux, Apple, Android en Zynga’

De tweede helft van februari heeft altijd twee nogal slechte invloeden op me. In de eerste plaats word ik *altijd* verkouden rond Carnaval. In de tweede plaats wil ik in deze periode *altijd* ergens Linux op installeren.

Ik weet niet welke van de twee problemen het ergste is. Ja, het is ontzettend lastig om me niet goed op mijn werk te kunnen concenteren; om veel minder te kunnen schrijven en geen zin te hebben in een goed boek of leuke game. Maar aan de andere kant is verkouden zijn ook geen pretje.

Mijn relatie met Linux gaat ver terug. De eerste keer dat ik met dit OS in aanraking kwam was in 1996, vlak nadat ik een internetabonnement bij Planet Internet had afgesloten. Deze twee gebeurtenissen hadden niets met elkaar te maken, want ik ontdekte Linux niet op internet, maar in de boekwinkel op de hoek. Daar stond SUSE Linux, in een doos met handleiding. Ik kocht het en installeerde het op de tweede partitie van mijn P100 met 8MB Ram.

Zelden heb ik zo veel gevloekt.

Lees de rest van ‘De Linux-aberratie’

Het maakt niet uit jongens. We maken ons druk om niks. Het is totaal niet relevant om ons best te doen om ‘journalistiek’ te werken als het om games gaat. Want de lezer zit toch helemaal niet te wachten op betrouwbare objectieve informatie? Die wil toch eigenlijk het liefst ongefilterd van de ontwikkelaars horen hoe goed het spel is?

Wat dat betreft is schrijven over games hetzelfde als schrijven over films, boeken of voetbal. Noem mij een gezaghebbende publicatie als het gaat om boeken? Films? Voetbal? Die bestaan niet. Net zo min als gamers geïnteresseerd zijn in betrouwbare informatie, hebben voetbalfans echt geen boodschap aan tijdschriften of tv-programma’s waar de makers - op basis van hun ervaring en deskundigheid - onafhankelijk hun analyses geven.

Lees de rest van ‘Goede game-journalistiek is volslagen onbelangrijk’

Final Fantasy XIII was eigenlijk een grote teleurstelling voor me. De gelikte graphics en het snelle vechtsysteem konden niet verhullen dat het spel eigenlijk een lange wandeling door een smalle gang was. Toch was ik in mijn recensie enthousiast. En ik was de enige niet. Als ik even naar Metacritic kijk, zie ik dat 1Up het spel een 91 gaf. Games Radar een perfecte 100 en IGN een 89. Het gemiddelde staat nu op 83.

Ook ben ik niet de enige die Final Fantasy XIII bij nader inzien een mager spel vond, getuige de manier waarop sites nu XIII-2 recenseren. Want wat blijkt: alle recensies die ik over dit vervolg lees, zeggen dat ‘2’ een beter spel is, maar scoren deze lager. 1Up geeft een 75, IGN een 80 en Games Radar een 90. Ook komen al deze recensies (en anderen) even terug op XIII en vermelden wat er allemaal mis was: lineair, te lange ‘tutorial’, geen vrijheid om te verkennen…

Lees de rest van ‘Nostalgische Traagheid: Grote gameseries krijgen geen eerlijke beoordeling’

Het is een onweerstaanbaar idee: met talloze andere spelers tegelijk rondlopen in een fictieve wereld en daar avonturen beleven. Dit subgenre is wereldwijd een miljardenbusiness, met World of Warcraft als grootste hit. Biowares The Old Republic hoopt een dergelijk succes te behalen door ons te transporteren naar het universum van Star Wars, maar dan duizenden jaren vóór de gebeurtenissen uit de films. Alle bekende elementen (Jedi-ridders, lichtzwaarden, robots en ruimteschepen) zijn ook in dit tijdperk aanwezig.

Lees de rest van ‘Star Wars: The Old Republic – De beste Star Wars-ervaring in jaren’

Het valt mij op dat veel gamers de mening zijn toegedaan dat Half-Life 2 een goed verhaal heeft. Ik vraag me nog steeds af wat zij daarmee bedoelen. Ja, het is een goede ervaring met spannende gebeurtenissen, maar dat is toch echt wat anders.

Er is een onderscheid tussen een reeks aaneengesloten incidenten en een verhaal. Veel mensen weten dit niet. Dit blijkt ook uit het grote aantal mensen dat jaarlijks zijn manuscript terugkrijgt van uitgeverijen. En vooral uit de niet aflatende lof die sommige spellen (zoals Half-Life 2) krijgen voor hun ‘verhaal’.

Lees de rest van ‘En nou ophouden met roepen dat Half Life 2 zo’n goed verhaal heeft’

Nu we het toch over de App Store hebben: wat is dat toch dat Nederlanders consequent Engelse recensies plaatsen bij applicaties? Weten deze gebruikers niet dat ze in een lokale, afgeschermde Nederlandstalige omgeving zitten? Laat ik optimistisch zijn en aannemen dat deze talloze Nederlandse gebruikers inderdaad onwetend zijn. Let dan even goed op: dit is de Nederlandse store die door Nederlandse gebruikers wordt bezocht. Geen Britten, Amerikanen of Canadezen. Zelfs geen Duitsers, Spanjaarden of Grieken. Nederlanders. Dus laat je recensies alsjeblieft in het Nederlands achter.

Want het Engels is doorgaans ook tenenkrommend. Nu is het niet zo dat het Nederlands van deze zelfde mensen waarschijnlijk veel beter is; dit is de generatie die het over ‘me iPad’ heeft als hij ‘MIJN iPad’ bedoelt. En mensen die ‘me’ in plaats van ‘mijn’ gebruiken, moeten gestopt worden. Net zoals mensen die denken dat Engels op de een of andere manier een superieure taal is.

Lees de rest van ‘De English ziekte’

Een tijdje had ik me afzijdig gehouden van de App Store. Niks ernstigs, hoor. Gewoon zelfbescherming. Ik heb namelijk sinds ik iOS-apparaten bezit zo belachelijk veel software gekocht (naast al het gratis spul) dat ik besloot om er even vanaf te blijven. Een iTunes-kaart van 15 euro, voor mijn verjaardag, veranderde de zaak. Even lekker brassen, dacht ik! Al die pareltjes opvissen voor mijn iPhone en iPad! Nu, een paar dagen later heb ik het tegoed nog niet aangesproken. De reden: top-[erge vloek]-aankopen.

Ik kan het niet meer zien. Topaankopen… TOPaankopen?!! Energie. Smurfberries. Diamanten. Coins. Ieder spel, niet alleen de ‘gratis’ maar ook de betaalde versie, steekt vrijwel onmiddellijk de glibberige klauwen uit. Meer geld. Méér…. gèèèèèllllddd…

Lees de rest van ‘App-ocalyps’

Beste Ken Levine. Ik hoor dat je teleurgesteld bent in ‘het internet’ vanwege de aandacht voor de borsten van Elizabeth in Bioshock Infinite. Wij moeten even praten.

Voor ik verder ga wil ik je zeggen dat ik me tot op zekere hoogte kan voorstellen hoe je je voelt. Ik ben ook teleurgesteld in ‘het internet’. Het voordeel van de wereld zonder internet was dat we ons nog konden inbeelden dat het gros van de mensen redelijk en rationeel was. Lees nu een gemiddeld forum en je vraagt je af hoe het mogelijk is dat er nog zo veel mensen zijn die genoeg hersencellen hebben om iedere dag gekleed op hun werk te verschijnen.

Maar dat is niet het soort teleurstelling waar jij het over hebt. Jij bent teleurgesteld over hoe ‘het internet’ kijkt naar iets wat jij hebt gemaakt, dat volgens jou van hoge esthetische waarde is. Jij hebt je ziel in een personage gestopt.

Lees de rest van ‘Tieten’

Ik ijsbeer door mijn werkkamer, wat nog een hele opgave is gezien de stapels troep die mijn weg versperren. Het is enigszins ironisch als ik dan ook uitglijd over juist de hoes van Duke Nukem Forever en achterover tuimel.

Ik realiseer me dat ik op mijn achterhoofd ga landen. En dan gebeurt het: die flits… Mijn leven… Alles wat ik heb meegemaakt trekt nu voorbij aan mijn geestesoog.

Lees de rest van ‘De 2011 Flashback-aflevering’

Ik zal je een geheimpje vertellen. Ik lees graag handleidingen van apparaten. En dan vooral de eerste pagina. Als kind deed ik dat al. Ik ging er echt voor zitten en las dan ‘Gefeliciteerd met de aanschaf van uw Vectrex Spelcomputer’. Of ‘uw Commodore 16’ of uw ‘Mitsubishi MSX thuiscomputer’. Gefeliciteerd! Ik hoorde bij de club!

Dat gevoel van ‘er bij horen’ vind ik nog steeds plezierig. Met mijn iPhone bijvoorbeeld. En voor hier misverstanden ontstaan: het gaat me er niet om, om aan een of ander beeld of merkensletterigheid te voldoen. Het gaat mij er om dat ik het heerlijk vind dat ik Apples ‘tuin’ mag betreden.

Lees de rest van ‘Gefeliciteerd!’