Laat ik het niet onder stoelen of banken schuiven. Ik ben fan van Dennis Mons. Vorige week sliep Dennis op zijn rug, want in de Sp!ts werd zijn interview (klik hier voor de PDF) met Nintendo’s videogamemaker Shigeru Miyamoto gepubliceerd.

Dennis had een vraag aan Miyamoto: “Op het net gonst het van de ‘Wii 2’-geruchten. Het zou een HD-console worden met touchscreen-controllers en verbeterde bewegingstechnologie. Is daar iets van waar?”

Deze vraag over de toekomst liet mij terugdenken aan de introductie van de Nintendo Wii. In deze zonnige dagen voor het paasfeest las ik het marketingboek ‘De Blauwe Oceaan’ van Kim en Mauborgne. Zij stellen dat het aangaan van een strijd met concurrenten alleen maar leidt tot een bloedige rode oceaan van bedrijven, die als haaien vechten om winstmarges en marktaandeel. Zij komen met een verfrissende strategie en faciliteren een zoektocht naar een blauwe, concurrentievrije oceaan.

Lees de rest van ‘Nintendo’s blauwe oceaan’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Het voelt alsof ik langdurig onder hoogspanning sta. Het zijn gevoelens van stress. Ik sta uren te springen, in het midden van de kamer, op het ritme van tikkende verwarmingsbuizen. Jumpstyle! Daarna voel ik me leeg en lusteloos. Ik sleep mijzelf van dag naar dag en ’s avonds verveel ik me. Soms ga ik om elf uur al naar bed en tel ik de bloemetjes op het dekbed, deel ik deze door het aantal haken van het slaapkamergordijn en vermenigvuldig ze daarna met het aantal spijlen van mijn bed. Om elf uur hoor ik helemaal in niet in bed te zijn. Normaal zit ik tot diep in de nacht te gamen.  Recent is dit alles veranderd. Ik ben rusteloos, sensitief en barst soms zomaar in tranen uit…

Lees de rest van ‘De gamecolumnist: Prikkelbaar’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Vrouwen hebben meer slaap nodig dan mannen.  Dit is niet iets wat ik zomaar verzin, dit heb ik van professor Jim Horne, directeur van een Engels onderzoekcentrum naar slaapgedrag. Hij zegt: “Omdat vrouwen multitasken, ze doen veel tegelijkertijd, vragen ze meer van hun hersenen dan mannen. Daarom hebben ze meer slaap nodig.”

Deze woorden van de ‘slaapprofessor’ houden mij bezig. Dit komt ook door de hack and slash-game Dante’s Inferno. In deze game moet ik eindbazen verslaan door middel van een Quick Time Event. Je bestuurt het gamepersonage tijdens een cutscene, waarbij je binnen een bepaalde tijd op een knop moet drukken die op het scherm verschijnt. In het geval Dante’s Inferno, boven het hoofd van de eindbaas.

Het Quick Time Event is een uitvinding van Don Bluth, die dit gameplay-element voor het eerst toepaste in Dragon’s Lair, een laserdiskvideogame uit 1993. Oh, wat haat ik het. Ergens ter hoogte van mijn linkerwenkbrauw zit, in een hersenplooi, de regelkamer die hersencellen remt als ze even niet aan de beurt zijn.  We hebben het hier over multitasking,  over praten en breien tegelijk. Het is iets wat ik niet kan. Don Bluth had daar gewoon lak aan, de omhooggevallen prutser!

Lees de rest van ‘De gamecolumnist: Multitasken’

De hoogtepunten van het afgelopen gamejaar, volgens de medewerkers van Bashers. Gamecolumnist Herman Dijkstra kiest de 10 grootste videogamebloopers van 2009.

10. Wolfenstein uit de Duitse winkelschappen

Om de 9 miljoen gamers in Nederland en nog een paar andere in de wereld te bedienen gaat er wel eens wat fout. Mijn lijsje gaat niet over mijn persoonlijke toppers, maar over de grootste blunders, fuck-ups, boners en glijers van het afgelopen jaar. Waar gehakt wordt vallen spaanders en zij die in de gameindustrie werken zijn ook maar gewoon mensen!

Als eerste het volgende. Wolfenstein zette destijds het genre van de first-person shooter op de kaart. De game was niet alleen vernieuwend, maar zat ook bomvol SS’ers, hakenkruizen,  Nazi-liederen en natuurlijk snorremans Adolf. Dit jaar maakte Activision een nieuwe Wolfenstein en voor de Duitse markt gooide men, zonder pardon, het nationaalsocialisme overboord. Bij Activision is men immers commercieel!

Maar door een blunder moesten alle exemplaren kort na de release toch uit de Duitse winkelrekken worden teruggehaald. De medewerker die de opdracht had gekregen alle swastika’s uit het Duitse exemplaar te verwijderen, was één poster met een hakenkruis vergeten. Op het tonen van een hakenkruis in een videogame staat in Duitsland een flinke straf. Hier is trouwens een mooi Duits spreekwoord voor: “Was sich liebt, das neckt sich!”

Lees de rest van ‘De 10 grootste videogamebloopers’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

In de dagen rond de jaarwisseling wordt het gamenieuws gedomineerd door lijstjes met jaaroverzichten. Welke games we kochten, welke we speelden en welke we het beste vonden. Maar ook waar we waren, wat we deden en wat ons inspireerde. Alles wat het afgelopen jaar ons bracht kwam aan bod. Wat mij opviel was dat de belangrijkste productintroductie van 2009 door alle gamejournalisten over het hoofd is gezien. Ik heb het over de Snuggie. Een comfortabele deken, gemaakt van een ultrazachte, dikke en luxueuze fleece met oversized mouwen, zodat armen en handen gebruikt kunnen worden.

Dat de Snuggie, ondanks de tsunami van Tell Sell-reclames, volledig aan de schrijvende gamepers voorbij is gegaan, begrijp ik als geen ander. Ook ik kende een tijd waarin ik onwetend was. Voor mij was de Snuggie niks meer dan een romantisch kerstcadeau dat ik voor mijn vrouw wilde kopen. Zij komt uit Centraal-Amerika, en als tropische bloem heeft ze het altijd koud. Op een dag kwam zij hevig teleurgesteld thuis. Bij de retailketen Blokker waren binnen één dag alle Snuggies in heel Nederland uitverkocht. Ze was te laat!

Voor mij als gamer is het vinden van een schaars item gelukkig een koud kunstje… En dus lag er voor mijn vrouw onder de kerstboom een ingepakte Snuggie met een grote roze strik. Ze was verrukt en draagt hem nu elke dag. Ik keek er naar, maar ik zag het niet. Ik was blind.

Lees de rest van ‘De gamecolumnist: bekentenis van een anonieme Snuggie-gamer’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Spoilergevaar! Sinterklaas bestaat niet. De vriend van elke gamer, die jaarlijks kwistig videogames en Wii’s door je schoorsteen strooit, is niet echt. Het is al die tijd je dronken opa geweest met een scheve nepbaard en stinkende adem. Daarnaast zijn die Pieten helemaal niet zwart en is die zeldzame schimmel tussen zijn benen gewoon een gehuurd wit paard.

Het is dus één grote leugen en dit jaar heeft mijn nichtje de waarheid ontdekt. We hebben haar eerst moeten reanimeren, daarna was ze ontroostbaar. We hoeven haar nu alleen nog maar te vertellen dat de Kerstman niet bestaat…

Toch is het heel menselijk om in sprookjesverhalen of mythes te geloven. Het doet mij denken aan cheatcodes uit midden jaren negentig. Hoe graag  je ook wilde geloven dat ze mogelijk waren, vaak wist je al dat het niet waar kon zijn.

Lees de rest van ‘Gamecolumn #9: Sinterklaas’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Vorige maand liepen hier de emoties hoog op. Mijn vrouw had haar maandelijkse probleempje en ik dus mijn maandelijkse portie ellende. Alle emoties die in ons korte huwelijk spelen, werden in enkele dagen over mij uitgestort. Kijk, dat is nu de reden dat ik graag videogames speel. Even emotieloos afreageren, verdwijnen in een wereld zonder communicatie, ver weg van het aardse en vooral even ver weg van mijn vrouw.

Maar mijn geliefde hobby is in gevaar. Ja, ik lig er ’s nachts wakker van. Het zijn de toekomstplannen van die rare Peter Molyneux, bekend van de Xbox-exlusive Fable en sinds kort ook de kersverse creative director van de Microsoft Game Studios. Niet omdat hij, met nieuwe technieken op het gebied van bewegingssensoren, mijn controller af wil pakken. Nee, je zal zien dat straks zelfs de hardnekkigste hardcoregamer zijn handbewegingen in het luchtledige maakt, omdat het sneller werkt dan een controller. Het gaat mij om de ontwikkelingen op het gebied van emotieherkenning. Over het jochie Milo, het intelligente gamepersonage dat hij aan het creëren is. Milo is voor mij als Chucky, de speelgoedpop die tot leven komt in de horrorfilm Child’s Play. “Hi! I’m Chucky… Wanna play?”

Lees de rest van ‘Gamecolumn #8: Hi! I’m Milo… Wanna play?’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Gisteren was er in het nieuws dat de Nederlandse bioscopen profiteren van de economische crisis. Het bioscoopbezoek in Nederland is dit jaar met tien procent gestegen. Een filmpje pakken is immers goedkoper dan een avondje uit. Wat mij verbaasde was dat Harry Potter and the Halfblood Prince als best bezochte film uit de bus kwam. De hype rond deze tovenaarsleerling is helaas nog niet voorbij. Deze Harry Potter-film was zó ongelofelijk slecht dat ik me er voor schaamde om in de bioscoop te zitten. Graag had ik de onzichtbaarheidsmantel van Harry gejat om, samen met mijn vrouw, onopgemerkt te verdwijnen.

The Dark Knight, dát was pas een goede film! Dat was vorig jaar, zoals Batman-game Arkham Asylum nu, de verrassing van het jaar.

De Batman-film was niet alleen goed, hij werd ook zorgvuldig gehyped. In de marketingcampagne stond de slechterik van de film, de Joker, centraal. Het kwam dan ook heel goed uit dat acteur Heath Ledger, die de Joker vertolkte, enkele maanden voor de première in een hotelkamer aan een overdosis pillen overleed. Volgens Dan Fellman, distributieverantwoordelijke van Warner Bros, hebben de dood van acteur Heath Ledger en de commotie rond zijn heftige acteerprestatie een groot aandeel gehad in de aantrekkingskracht van de film. De een zijn dood is de ander zijn brood!

Lees de rest van ‘Gamecolumn #7: don’t believe the hype’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Vorige week ging ik samen met mijn vrouw een weekend naar België. De bestemming was Temploux, een plattelandsdorp enkele kilometers ten westen van Namen, de hoofdstad van Wallonië. Hier is elk jaar de grootste rommelmarkt van België of zoals ze dat in Wallonië noemen, een brocante.

Wij vinden rommelmarkten fantastisch. Zeker als ze gehouden worden in kleine dorpjes waar de bewoners zelf hun spullen verkopen. Je ziet dan niet alleen de rommel en de eigenaar, maar ook het huisje waar het ’s morgens allemaal uit is gesjouwd. Naast het bekijken van mensen hebben we ook een praktisch doel. Mijn vrouw zoekt naar rood emaille potten en pannen voor de buitenkeuken en ik zoek naar alles wat met videogames te maken heeft. Misschien vind ik wel de goudgekleurde Nintendo World Championschips-cartridge die begin jaren negentig is gebruikt bij een door Nintendo gesponsorde gamecompetitie. Deze cartridge wordt gezien als de Holy Grail of videogame collectibles. Van de zesentwintig exemplaren zijn er maar twaalf teruggevonden en dat is een spannend gegeven.

Lees de rest van ‘Gamecolumn #6: videogame collectibles’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Is het ethisch verantwoord om je kat een belletje om te doen? Mijn vrouw vindt van wel. Eerst maakte ze een moordmachine van het jonge katje door middel van propjes en balletjes. En nu, jaren later, gaat ze hierover ineens moeilijk zitten doen.

De aanleiding is dat onze kat Dikkie met een dode muis aan kwam lopen. Ik zeg nog: ”Je mag een gegeven muis niet in de bek kijken, lieverd.” Mijn vrouw was resoluut. In de Viva had ze gelezen dat vier van de vijf jachtpogingen mislukken als de prooi de kat hoort aankomen. Vanaf nu draagt onze kat dus een halsband met een belletje en is het over met alle kattenkwaad.

Ik kan me goed inleven in hoe onze kat zich moet voelen, want in sommige games lijkt het wel of je personage ook een belletje om heeft. Als je een arena binnenstapt en je komt op een bepaald punt, dan lijkt de eindbaas je op een of andere manier te horen en staat er ineens een enorme reus voor je neus. Dit gevoel had ik laatst ook tijdens het spelen van de survivalhorrorgame Alone in the Dark. Waarom ik deze titel zo lang heb laten liggen? Misschien is het de belabberde besturing geweest. Of de slechte verfilming van Uwe Boll.

Eigenlijk is Uwe Boll prima te vergelijken met onze kat Dikkie. Hij heeft Atari genadeloos besprongen en de populaire Alone in the Dark-serie, de eerst 3D-horrorgame, koelbloedig de nek om gedraaid.

Lees de rest van ‘Gamecolumn #5: de kattensprongen van Uwe Boll’

Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Bij de koffieautomaat op mijn werk sta ik met enkele collega’s te praten. Wat ik ga doen vanavond? Ik vertel dat ik de survival-horrorgame Resident Evil 5 ga kopen. De vooroordelen van mijn collega’s zijn niet voor de poes. Gamen is zonde van de tijd! Er valt toch niks achter een spelcomputer te beleven? Gamen laat ik aan mijn kinderen over. Ik weet mijn avond wel beter besteden. Het spelen van een videogame is saai en nutteloos! Laat ze maar kletsen. Ik heb me voorgenomen om me vanavond weer eens ouderwets op een game te storten.

Uit mijn werk ga ik direct naar de gamewinkel. Ik woon midden in Utrecht. Voorbij de Albert Heijn en de bloemist maar nog voor de seksshop. Het is bar slecht weer en het lijkt wel nacht. De winkels zijn verborgen achter een gordijn van regen. Donderslagen klinken en bliksems dansen door de lucht. Thuisgekomen moeten mijn ogen wennen aan het donker. Een bliksemschicht verlicht spookachtig de ruimte. Gedurende deze seconde zie ik alleen mijn PlayStation. Angstig kijk ik naar buiten. Een tweede bliksem verlicht de hemel. Er staat in gotische letters geschreven: “Jij moet eerst Resident Evil 4 uitspelen”. Deze boodschap nestelt zich als een dwangneurose. Ik moet doen wat ik veel eerder had moeten doen, Resident Evil 4 uitspelen voordat ik aan deel 5 begin!

Lees de rest van ‘Gamecolumn #4: The Twilight Zone’

Het is de week van de E3. Ik zou hier helemaal wild kunnen gaan over de persconferenties van Sony of Microsoft, maar dat doe ik niet. Mijn E3 staat in het teken van Nintendo. Wederom bedoel ik niet de persconferentie. Ik heb het over Wiebe Watch, een livestream op G4tv waarin te zien was hoe Steve Wiebe de ultieme high score probeerde te halen op een Nintendo Donkey Kong-arcadekast uit 1981.

Lees de rest van ‘E3 2009: de nieuwste wereldrecordpoging Donkey Kong van Steve Wiebe’

Deze column stond ook al het vierde nummer van de Nederlandse GamesTM #4, die verscheen in juli 2008. Gezien de actualiteit plaatsen we hem opnieuw.

Lang geleden speelde ik Nintendo’s Donkey Kong. Loodgieter Mario heette nog Jumpman en was timmerman van beroep. Van grote arcadehallen had ik nog nooit gehoord, ik speelde in het plaatselijke jeugdhonk. De gemeente was bang dat wij anders hangjongeren zouden worden en had een Donkey Kong-arcadekast gekocht. Deze werd onder begeleiding van groot applaus ons jeugdhonk binnen gereden. Ik speelde de kast helemaal kaal en zal nooit vergeten dat een buurjongen mijn hoogste score wist te verbreken. Ik gebruikte elk kwartje binnen mijn bereik om weer bovenaan te komen.

Tegenwoordig zijn videogames en competitie nog steeds nauw met elkaar verbonden. Een beetje spel heeft online leaderboards en de Achievements op de Xbox 360 zijn uitgegroeid tot een ware cult. Volgens geruchten gaat Sony nog deze zomer een vergelijkbaar product introduceren: het Trophy-systeem. Zelfs het Guiness Book of Records ziet het gat in de markt. Deze specialisten in het registeren van bijzondere menselijke prestaties maakten dit jaar voor het eerst een losstaande Gamer’s Edition. Ik bestelde hem gelijk!

Lees de rest van ‘Gamecolumn #3: The King of Kong’

Toen GamesTM stopte verloor deze gamecolumnist zijn podium. Tot nu. Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Graag zit ik samen met mijn vrouw op de bedbank in de gameroom. Dit is een groot, tweepersoons, rechthoekig blok met een rugleuning en kussens. Mijn vrouw houdt niet van gamen. Ze houdt wel van Goede Tijden Slechte Tijden, X-Factor en films kijken. Daar kun je een gameroom natuurlijk ook voor gebruiken.

De gameroom bevindt zich in de serre van ons huis. Dit is niet altijd zo geweest. Mijn vrouw woonde hier al voordat ik bij haar introk, en voor een eigen gameroom heb ik stevig moeten onderhandelen. Mijn verhuizing was vergelijkbaar met een aflevering van het Net5-programma SamenWonen. In dit programma geeft presentator Erik van der Hoff, die als Robberto Jacketti een hit scoorde met I Save The Day, het salomonsoordeel over de meubels van de deelnemende koppels. “Deze gaat wel mee en… deze gaat niet mee!” roept hij met wilde gebaren in de camera. Het enige verschil met mijn situatie was dat niet Robberto Jacketti, maar mijn vrouw met wilde gebaren oordeelde over mijn inboedel.

Lees de rest van ‘Gamecolumn #2: zweetvoeten’

Toen GamesTM stopte verloor deze gamecolumnist zijn podium. Tot nu. Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Met de lente komt ook de traditie van de voorjaarschoonmaak. Bij mijn vrouw vertaalt zich dit niet in schoonmaken, maar in het volledig herzien van onze inrichting. De ene keer de woonkamer, de andere keer de slaapkamer. Ik zet altijd eerst mijn hakken in het zand. Meubels verschuiven of vervangen is niet mijn hobby. Maar elke keer weet ze me met haar charmes over te halen. Elke keer moet ik eerlijk toegeven: “Dit hadden we veel eerder moeten doen”.

Dit voorjaar heeft mijn lieve binnenhuisarchitect het op de gameroom voorzien. Op een doorsnee zaterdagochtend, tijdens het ontbijt, is mijn gameheiligdom niet meer Jan des Bouvrie. Een vergeeld ladenblok met daarnaast enkele opeengestapelde kubussen zijn de laatste overblijfselen van mijn vrijgezellenbestaan. Hierin huizen mijn tijdschriften, games, consoles en een warboel aan snoeren. Een praktische invulling met een vleugje nostalgie, die een man als ik al gauw tevreden maakt.

Lees de rest van ‘Gamecolumn #1: de binnenhuisarchitect’