Een week geleden lanceerde 2K Games, uitgever van Bioshock 2, de downloadable content Minerva’s Den voor de pc. Een heugelijk feit, zeker omdat een pc-versie van deze uitbreiding in eerste instantie niet in de planning stond. Dat is te merken ook, want deze heeft tien maanden langer op zich laten wachten dan de consoleversies.

Lees de rest van ‘10 maanden te laat, maar toch op tijd: Bioshock 2: Minerva’s Den’

In de media komen regelmatig berichten naar voren waarin staat dat games agressie veroorzaken. Wij, als gamers die een hele website toewijden aan de bespreking van het culturele fenomeen games, kunnen ons daar zelden in vinden. Natuurlijk ben ik wat kribbig als ik net een gevecht verloren heb, maar nooit heb ik de intentie om de speler die mij verslagen heeft, te molesteren.

Jeffrey Goldstein, psychologieprofessor aan de Universiteit Utrecht en auteur van verschillende boeken over spelen zet, net als ik, zijn vraagtekens bij het onderzoek dat er gedaan is door grote namen als Anderson, Bushman en Valkenburg. Hij heeft met name kritiek op de onderzoeksmethoden en de conclusies die wetenschappers verbinden aan de gevonden resultaten. Een ietwat verouderde samenvatting van zijn kritiek is hier te lezen.

Lees de rest van ‘Maken games je agressief? Interview met scepticus Jeffrey Goldstein’

In de weken rond de jaarwisseling kijkt Bashers terug op het afgelopen jaar. Redacteur Jaap Olsthoorn graaft in de sneeuw om te ontdekken welke spellen niet de aandacht kregen die ze verdienden.

Elk jaar zijn er wel games waarvan ik denk dat ze meer aandacht verdienen dan ze gekregen hebben. Red Faction: Guerilla, Crysis, Condemned: Criminal Origins; allemaal zijn het spellen die iets bijzonders deden maar er niet voor beloond werden. In een jaar met steengoede grote releases als  Red Dead Redemption, Mass Effect 2 en Starcraft 2 komen er onvermijdelijk een paar games onder de sneeuw te liggen. Pas wanneer de blockbuster is uitgespeeld begin je eraan en besef je dat het een doodzonde is dat zo weinig mensen deze parels zullen ontdekken. Om deze arme games toch een hart onder de riem te steken presenteer ik bij deze mijn top 3 van ondergesneeuwde games van 2010.

Lees de rest van ‘De top 3 ondergesneeuwde games van Jaap Olsthoorn’

Ver-con-so-li-se-ring, de: v –en  Het meer op een console-game gaan lijken van pc-games

Het gebeurt voor je het doorhebt en het is heus niet allemaal slecht. Langzaam maar zeker verandert mijn geliefde pc in een veredelde console. Jarenlang waren we gewend aan features als dedicated servers, ping-getallen en gratis DLC, toen nog map-packs geheten. Spellen worden toegankelijker (Prince of Persia), grafische settings zijn minder aanpasbaar en heel soms krijgt ook de pc een splitscreenoptie (Splinter Cell: Conviction). Laten we de voor- en nadelen  van de verconsolisering van pc-games eens op een rijtje zetten.

Lees de rest van ‘De verconsolisering van pc-games’

Wanneer je Bayonetta voor het eerst speelt, valt je meteen een aantal dingen op. Een aantrekkelijke, vrouwelijke hoofdpersoon siert de cover van het doosje en het spel zelf zit boordevol prachtig ontworpen monsters en levels. Toch kreeg de game om een andere reden meer aandacht. Onvolwassen, juveniel of kinderachtig: allemaal bewoordingen voor het tekort aan stijl dat het spel op sommige momenten vertoont.

Lees de rest van ‘Tussen stijl en stijlloosheid: Bayonetta’

Het afgelopen voorjaar kwamen er twee vervolgen uit van games met een grote schare fans. Mass Effect 2, voortbordurend op het verhaal in het eerste deel, behaalde een gemiddelde score van 96%. Bioshock 2, het vervolg dat niemand nodig achtte, gemaakt door een andere studio dan het origineel, gooide desondanks hoge ogen, met een 88%. Nu ik ze beide heb uitgespeeld, besef ik dat de spellen fundamenteel van elkaar verschillen. Ze motiveren de speler namelijk op totaal andere manieren om door te gaan.

Lees de rest van ‘De motivatie om te spelen: Mass Effect 2 vs. Bioshock 2’