Het Amerikaanse gameblad Electronic Gaming Monthly zou geweigerd hebben een review van Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots te plaatsen in het nieuwste nummer. Reden is de lijst met restricties die Konami met het recensie exemplaar van de game zou hebben meegestuurd.

Konami zou onder andere hebben geëist dat er in reviews niets wordt vermeld over de grootte van verplichte installaties en de lengte van tussenfilmpjes, die volgens zeggen tot wel anderhalf uur kunnnen uitlopen.

EGM heeft de zaak opgelost door in plaats van een traditionele review nu een uitgebreide rondetafel discussie in het blad te plaatsen over Metal Gear Solid 4. Een review zou dan (eventueel) in een volgend nummer van het blad staan, wanneer de restricties van Konami niet langer relevant zijn.

De drijvende kracht achter Dead or Alive en Ninja Gaiden verlaat - 3 dagen voor de release van Ninja Gaiden II - Tecmo. Dat niet alleen, Tomonobu Itagaki zal zijn voormalig werkgever ook aanklagen. Reden van conflict is een onbetaalde bonus, die hij zou krijgen voor het afronden van DOA4. Tecmo’s directeur Yoshimi Yasuda zou tegen Itagaki hebben gezegd dat als hij voet bij stuk hield en per se zijn bonus wilde, hij het bedrijf maar moest verlaten of aanklagen. Itagaki doet nu beide.

Een waarheid als een koe. De uitspraak komt uit de mond van de vijftienjarige Johan Wisgeraof, die afgelopen weekend de Landmachtdagen bezocht. Volkskrant was erbij en deed verslag in woord en beeld. Bezoekers konden dit weekend op vijftig pc’s met elkaar vechten met de aangepaste videogame Virtual Battle Space. Het is een voor defensiedoeleinden aangepaste variant op de commerciële videogame Armed Assault.

Geen dure simulator dus, maar een vrij rechttoe rechtaan videogame met hier en daar wat aanpassingen. Laat je je soldaatje lange stukken aaneengesloten rennen? Dan zal je niet makkelijk kunnen richten, vanwege de vermoeidheid.

Nadeel van dit aangepaste spelletje is dat de Nederlandse jongens en meisjes die ermee aan de slag gaan, niet met het Nederlandse materiaal kunnen oefenen. Ze kunnen enkel kiezen uit Amerikaanse, Australische of Canadese voertuigen, wapens en uniformen.

Toch wegen de voordelen van training van soldaten via de computer zwaarder. Zo komt iedereen tijdens virtuele simulatielessen aan de beurt, terwijl dat bij oefeningen in het veld niet het geval hoeft te zijn. Het scheelt verder brandstof, munitie, slijtage en schade aan het oefenterrein. Majoor Clemens Roos: “Ik ben ervan overtuigd dat het uiteindelijk geld oplevert.”

Verder blijkt uit Canadees onderzoek dat militairen die virtueel oefenen beter voorbereid zijn op echte oorlogssituaties dan die conventionele tactieklessen hebben gevolgd. TNO zorgt via een extra module dat militairen achteraf hun eigen spelgedrag evalueren.

Tot zover enkel positieve punten op het virtueel trainen van soldaten. Toch is er ook zeker kritiek. “In games zit geen knop ‘overgave’. Je wordt niet getraind vrede te sluiten”, aldus onderzoeker David Nieborg. “Ze zien er zó realistisch uit dat ze het valse vertrouwen kunnen wekken dat de werkelijkheid net zo ‘af’ is als het spel”, vult Maaike Lauwaert van de Universiteit Maastricht hem aan.

Videogames van Defensie als wervingsmateriaal? Volgens majoor Roos heeft Nederland geen plannen in de richting van de commerciële videogame America’s Army, die geproduceerd, goedgekeurd en verspreid wordt door het Amerikaanse leger.

Maar tijdens de Landmachtdagen had men toch maar mooi vijftig ronkende pc’s staan. En ze bleven niet onbemand, zoals het filmpje van de Volkskrant ons laat zien.

De aankondiging van Beyond Good and Evil 2 tijdens het Ubisoft-feestje Ubidays in Parijs leert ons twee dingen. 1. Het organiseren van eigen persbijeenkomsten genereert meer aandacht (dan collectief aanwezig te zijn op gigantische gamebeurzen). 2. Zeuren loont. Of toch ten minste bij Ubisoft. Hoe vaak men daar wel niet de vraag kreeg of Michel Ancel bezig was met een tweede deel. Welnu, hij komt. Of Vincent daar zo blij van wordt? Een teasertrailer na de klik.

Het vervolg op de game die niemand gespeeld heeft, is een feit. Onderstaand filmpje dient enkel om ons warm te krijgen voor het nieuwe deel.

Welke andere ondergewaarde game verdient een remake? Zeuren helpt. Blijkbaar. Primal misschien? Of wacht, toch niet Final Fantasy VII? Oh nee, die laatste titel is in ieder geval niet ondergewaardeerd. ;-)

“Het is zo goed voor je hand-oog coördinatie.” We kennen onze oneliners inmiddels wel in het debat over de invloed van videogames. Met name wanneer het gaat over de mogelijke verslavende werking die uitgaat van MMO’s trekken ‘we’ graag deze uit de kast: “online spelen is goed vanwege de sociale interactie”. Zonder echt na te denken lepelen ‘we’ dit soort argumenten op. Maar zijn ze wel steekhoudend? In hoeverre zijn we evangelisten geworden van onze eigen religie? Tom Chatfield gaat met het artikel ‘Rage against the machines’ heel diep op deze materie in. Let op, meer dan 4.500 woorden wachten je op na de klik! Maar elke letter is het lezen zeker waard.

De immer mysterieuze PlayStation 3-titel Afrika zal niet in Europa verschijnen. Dat nieuwtje wist gamesite Eurogamer los te peuteren bij de Europese tak van de PlayStation-afdeling. De Sony-woordvoerder ging verder niet inhoudelijk op Afrika in. Zo weten we sinds de aankondiging nog altijd niet waar de game om gaat of hoe het speelt. Maar malen we daar na dit nieuwtje nog om?

Aangezien we ons portie politiek correct nieuws voor vandaag wel weer gehad hebben, ter afwisseling het nieuws over topless dames in de onlangs uitgekomen MMO Age of Conan. De bruutheid van lang vervlogen of niet bestaande tijdperken is weer helemaal in met films als 10.000 BC en games als Golden Axe en Age of Conan.

Die bruutheid is een mooi excuus om veel naakt te tonen. Want in prehistorische tijdperken liep men nog niet rond in merkkleding. Sure, sure. Hier is waar het om gaat:

De verkoop van Age Of Conan loopt momenteel als een tiet. Oké, erg flauwe opmerking. Maar zou iets van dat succes liggen aan het vele naakt in de game? Of is Age of Conan daadwerkelijk een ijzersterke game?

Zojuist kregen we het persbericht ‘Europees onderzoek bevestigt nogmaals: Videogames zijn voor alle leeftijden en doelgroepen’ van JuniorSenior binnen. De titel, alsmede het nieuwsbericht ‘Onderzoek maakt einde aan misvattingen over spelers van computergames’ op de website van brancheorganisatie NVPI, lijkt de volgende boodschap te willen uitdragen: Told Ya So!

Natuurlijk zijn de uitkomsten van het Europese onderzoek onder 6.000 actieve gamers uit 15 regio’s zo voorspelbaar als maar kan. Gamers zijn sociaal bewogen mensen, die midden in de samenleving staan. De leeftijdssymbooltjes van de PEGI-kijkwijzer (Pan European Gaming Information) zijn bij vrijwel iedereen bekend. Gamende ouders spelen graag een spelletje met hun kroost mee. Men speelt games om de fantasie te prikkelen of vanwege het sociale aspect in het geval van online gaming. Een substantieel deel van de gamers is ouder dan dertig jaar. En maar liefst 70% van alle games heeft het label 3+, waarmee gezegd wil worden dat veruit de meeste games geschikt zijn voor de hele familie.

Absoluut niets nieuws onder de zon. Dat wisten we allemaal al lang. Nu is het zaak dit Europese onderzoek zo snel mogelijk onder de kopieermachine te leggen en onder de neuzen te drukken van alle ministers en parlementariërs van de Europese Unie en de losse lidstaten, die ook maar denken aan een verbod op videogames.

Heren Dijsselbloem en Hirsch Ballin, leest u ook even mee?

Nou ja, voor eventjes en slechts met één nummer. Maar toch. Niet onverdienstelijk. Het nieuwste album van de band Motley Crue komt pas 24 juni uit, maar een single is nu al te downloaden via Rock Band en iTunes. Wat blijkt? ‘Saints of Los Angeles’ wordt vaker voor Rock Band gedownload. Opmerkelijk, omdat downloads niet overzetbaar zijn naar een PC of MP3-speler. Een nieuwe vorm van interactie tussen rockbands en fans? Kenners denken van wel.

Capcom verbleef de afgelopen twee weken in Cannes. Om te netwerken met de filmindustrie. Als het aan de Japanse leverancier van succesvolle gameseries als Devil May Cry, Onimusha en Street Fighter ligt wordt het de game-equivalent van Marvel. Vele comic-series van Marvel werden in succesvolle filmformules gegoten. Bepalend voor verdere stappen op filmgebied is het succes van de aankomende Street Fighter-film met Chun-Li in de hoofdrol.

2008-05-23 ; 9:47 u. ; Boardroom Nintendo Deutschland, Grossostheim

“Bernd, wat gaan we nu doen met de LGC?”
“Ach, verdamt. Die komt er ook alweer aan, nicht?
“Sicher Bernd, ik heb er ook helemaal kein zin an.”
“Weet je nog vorig jaar, Franz? Toen hadden we die leuke yoga show bedacht en individuele rondleidingen. Und vervolgens schreef die verwaande gamepers onze leuke ideetje de grond in.”

“Ach, weet je? Ze bekijken het maar, die puisterige pubers dit jaar. Ze zijn toch niet meer brauchbar voor uns.”
“Dat is een ganz gut idee. We gaan gar niet. Zoals je zegt, Franz, we brauchen ze toch niet langer. In die heimat kunnen we rechnen op unsere eigen Jörg Pilawa, die in sein tv-shows de DS de hemel in prijst.”
“Ja, en in het ausland kunnen we buigen op Nicole Kidman en Liv Tyler. Daarmee willen we wel gezien worden. Die zweterige nerds die maar om goodies en andere dingen blijven schreeuwen, hoef ik niet meer te zien. Aufhoepelen.”
“Nee, ik stehe ook veel liever op de Libelle Zomerweek.”
“Mooi plekje, nicht? Standnummer 689, gleich bij de ingang. Dichtbij het Almeerderstrand ook. Heerlijk kuilen graven.”
“Gut, we gehen nicht naar LGC 2008. Wat een grap. Weet je wat? Ik zet gelijk die irritante stagiair op het uitpoepen van een persbericht. Wissen Sie nog een leuke smoes, Bernd?”

Het lijkt een berichtje van niks. Een verkoopsite van wapens adverteert met screens en artwork uit Uncharted: Drake’s Fortune. Het gaat om de Beretta M92F. Uiteraard is Sony niet blij met dit ongeoorloofde gebruik van artwork. Om over de connectie met een ‘echt’ wapen nog maar te zwijgen. Het eigenlijke bericht is amper het melden waard. Maar wat ik er mooi aan vind, is dat de impact van videogames inmiddels zo groot is, dat er omgekeerde advertising plaats vindt. “Koop nu de gun uit Uncharted…”

Menig gameliefhebber vloekte op Capcom, toen dat bedrijf besloot om de deuren van ontwikkelaar Clover Studio te sluiten. Clover bracht ons onvolprezen parels als Okami, God Hand en Viewtiful Joe. Zoals dat soms gaat, liet het talent het er niet bij zitten. Zij richtten eind 2007 PlatinumGames op. Dit zijn hun eerste projecten:

1. Bayonetta
   Bayonetta komt uit op de Xbox 360 en PlayStation 3 en draait om een heks, genaamd Bayonetta. In een teasertrailer molt zij wat blijkbaar een engel moet voorstellen en het zal er vast niet bij één blijven. De ‘engel’ lijkt verdomd veel op een demon, als je het mij vraagt. Niet vreemd als je bedenkt dat Hideki Kamiya, bekend van Devil May Cry, director is van Bayonetta.
2. MadWorld
   MadWorld zal verschijnen op de Nintendo Wii. Een titel die alleen al met de teasertrailer zorgt voor veel opschudding. Er zit namelijk bloed in MadWorld en niet zo’n beetje ook. Liters bloed wordt er verspild door het hoofdpersonage die tegenstanders met een kettingzaag bewerkt of tegen een spaak aan werkt. Kettingzaag? Ja, het heeft wat weg van Gears of War. En van de graphic novel Sin City, want de artstyle is zwart wit met het rood van bloed als enige kleur. MadWorld dus.
3. Infinite Line
   Infinite Line is een titel voor de Nintendo DS. Het belooft een science fiction avontuur te worden, waarbij je volledige vrijheid hebt over de samenstelling van je ruimteschip. Dit ruimteschip zul je op intuïtieve wijze besturen en je zult er slag mee leveren tegen andere ruimteschepen. Het verhaal is geïnspireerd op de roman Childhood’s End van Arthur C. Clarke en stelt de filosofische vraag waarom de mensheid gerechtigd is het universum te exploreren. Helaas is er van Infinite Line nog geen trailer beschikbaar gesteld.


Een veelbelovende portfolio. Iets wat SEGA ook inziet, aangezien ze een deal hebben gesloten met PlatinumGames om deze drie games uit te gaan geven.

Of het kaskrakers gaat opleveren, valt te bezien. Maar SEGA zal ongetwijfeld zorgen voor betere marketing rondom deze nieuwe titels dan Capcom deed met de titels van Clover Studio. Daar ben ik van overtuigd.

David Nieborg en Danny Wagenaar schreven voor dagblad De Pers het artikel ‘Billenmaatje gezocht’. Daarin komen de heren tot de weinig verrassende conclusie dat de hedendaagse gamesindustrie het terrein is van en voor de “hetero-white-male”. Dit resulteert in videogames zonder homoseksuele rolmodellen en gevloek richting die gamers wiens alias bij online speelsessies te homoseksueel lijken (xxGayBoyxx of GaymerPryde). Microsoft heeft inmiddels laten weten nicknames met seksuele geaardheid te bannen van Live. Een wenselijk besluit?

Guerilla Games en Epic Games hebben vrijwel gelijktijdig gameplay footage van hun aankomende consoleshooters vrijgegeven, respectievelijk van Killzone 2 en van Gears of War 2. Ik ben geen shooterfanaat, dus ik ga niks inhoudelijks zeggen. Maar als we het hebben over de impact van het getoonde, moet ik zeggen dat GoW2 me bij de strot grijpt, daar waar K2 hooguit op een “mwoah” kan rekenen.

Dit is de nieuwe gameplay trailer van Gears of War 2, die in november op de Xbox 360 moet verschijnen. De dosis adrenaline spat werkelijk van het scherm af. De presentatie door Cliff Bleszinski is spot on. Duidelijk en niet te lang. De actie… overdonderend.

Dan de nieuwe trailer van Killzone 2. Deze shooter verschijnt exclusief op de PlayStation 3 en komt van de Nederlandse ontwikkelstudio Guerilla Games. De trailer heeft een veel te lange opening, gevolgd door ongïnspireerd knip- en plakwerk. Sorry mensen, dan maar geen chauvinist.

Doe me dan de Killzone Puppets uit LittleBigPlanet maar.

Ik was skeptisch toen de eerste EA-game van Steven Spielberg onthuld werd. Een game met en over blokjes? Kon dat wel wat worden? Het antwoord is een volmondig ‘ja’. Enige tijd geleden sprak Frans over de game Viking in termen als “de definitie van leuk”. Die game spreekt echter een beperkte groep aan. Boom Blox is pas leuk. Voor jou én voor je moeder.

Ik begrijp wel wat Frans bedoelde met zijn statement over Viking: Battle for Asgard. Een ongecompliceerde game, die je blijft spelen. Niets hoogstaands, gewoon verslavend. Desondanks is Viking niet ‘leuk’ voor iedereen. Als we eerlijk zijn, is de game van The Creative Assembly toch weer voor de jongeman die graag bloed vergiet.

Boom Blox is pas écht leuk. Ik heb een hekel aan de termen casual en hardcore, maar omdat iedereen weet wat ermee bedoeld wordt, houd ik die toch maar aan. Boom Blox is de ideale game voor zowel de casual doelgroep als de hardcore. Makkelijk op te pikken, moeilijk volledig te beheersen.

Lees de rest van ‘Boom Blox is Spielbergs moederdagcadeau’

Tot nog toe heb ik het hele WiiWare gebeuren een beetje langs me heen laten gaan. Maar nu er eindelijk duidelijkheid is over de beschikbaarheid van dit nieuwe kanaal op de Nintendo Wii (20 mei in Europa), heb ik me eens gestort op de titels die er voor verschijnen. Van alle aankomende titels houd ik LostWinds het meest in de gaten. Filmpjes van deze game bliezen me (lichtjes) omver.

In de game bestuur je via de Wiimote een wind spirit, een soort elfje, die een jonge knaap tijdens zijn avontuur moet leiden en beschermen. Als windgeest bezit je natuurlijk verschillende krachten, die ongetwijfeld eerst vrijgespeeld moeten worden. Zo kun je een weg ‘tekenen’ door de lucht, waarmee je de jongen over een ravijn kunt helpen. Ook zul je vuurtjes via de lucht kunnen ‘verplaatsen’.

Onderstaande trailer verduidelijkt één en ander:

Meer (gameplay)filmpjes van LostWinds vind je hier.

Vooralsnog zit dit eruit als een lekkere action platformer met puzzelelementjes en een dromerig sfeertje. Laat dat WiiWare kanaal maar komen!

De officiële aankondiging van de nieuwe Prince Of Persia was slechts een kwestie van tijd. Dat Ubisoft ditmaal kiest voor een nieuw hoofdpersonage is opmerkelijk, maar niet wereldschokkend. Dat men echter de ‘realistische’ look overboord zou gooien en gaat voor een cel-shaded stijl, wist me echter wel behoorlijk te verbazen. Positief welteverstaan. Zo ziet de nieuwe Prince er uit:

Het Franse magazine Joypad mocht een exclusieve preview over het nieuwe Prince-avontuur schrijven. De fijne mensen van Eurogamer zorgden voor een ruwe vertaling van de Franse impressie naar het Engels.

Lees de rest van ‘De nieuwe Prince Of Persia is… anders’

Ik weet niet wat ik van Wii Fit verwachtte, maar ik weet wel dat het uiteindelijke product niet is wat ik er van voorstelde. Het is zeker geen spel, maar dat wist ik al vanaf het moment dat het product werd aangekondigd. Maar het is ook geen fitnessprogramma. Het is zelfs niet eens een aanzet tot. Na een klein weekje testen ben ik erachter: Wii Fit is een verkapte partygame. Mijn vijf belangrijkste bevindingen op een rijtje.

• Wii Fit is niet gelokaliseerd naar het Nederlands
  Ja, het spijt me echt verschrikkelijk. Maar ik vind dit een halszaak. Hoe kun je in hemelsnaam een product als Wii Fit ontwikkelen, zonder aan de doelgroep te denken? Wie valt onder de doelgroep van Wii Fit? Toch niet die puber van 16, die momenteel Grand Theft Auto IV speelt? Het is met name een groep die niet vloeiend Engels spreekt. Tough luck, want het Engels dat in Wii Fit gebezigd wordt, is bij tijd en wijle zeer technisch. Daar verandert het best goed vertaalde instructieboekje niks aan. Wii Fit had vertaald moeten worden naar het Nederlands en er is geen enkel excuus voor het feit dat dit niet is gebeurd.
• Nintendo misleidt ons
  Wii Fit is geen fitnessprogramma. En nee, dat heeft het bedrijf ook nooit beweerd. Keer op keer werd er gesproken over “een aanzet tot…” in plaats van “hier krijg je een platte buik van”, zoals in Tell Sell commercials. Desalniettemin misleidt Nintendo ons. Te beginnen met de titel van het product. Erg suggestief, niet? Vervolgens hebben we de marketingcampagne. Nintendo Benelux trekt een blik bekende en minder bekende personal trainers open om misschien niet direct, maar dan toch indirect, ons de boodschap over te brengen: Wii Fit is goed voor je. Dat is niet per se het geval. Wii Fit zet je hoogstens aan het denken over je lichaam. Als dat het doel is van dit product, is Nintendo geslaagd. Maar dan vind ik dat de opzet van het product en de marketingcampagne daarom heen niet met elkaar matchen.

• Je moet maar grote voeten hebben
  Ik weet dat de Japanse en westerse versies van de Balance Board van elkaar verschillen. Het westerse Balance Board kan meer gewicht aan (tot 150 kg). Maar weet iemand of er ook een verschil is in grootte? Want in mijn beleving is de plank aan de kleine kant. Ik heb een gemiddelde maat 43 en sta van hiel tot grote teen nog maar net op het Balance Board. Een hogere schoenmaat betekent dat je over het Balance Board heen gaat. Iets wat me niet bevorderlijk lijkt voor een juiste houding.
• Het gebruik van de Wiimote tijdens de oefeningen
  Ik irriteer me hier mateloos aan. Bij elk menuutje en bij iedere instructie moet je A indrukken op de Wiimote. Dus pak ik die er maar weer bij, druk op A, leg mijn Wiimote op de televisiemeubel, doe mijn oefening en na de oefening pak ik mijn Wiimote er weer bij om een menuutje weg te klikken. Had dit niet anders gekund? Door bijvoorbeeld op het Balance Board te tikken? Of die stootrandjes aan de hoeken van de plank. Hadden hier geen ‘schouderknoppen’ van gemaakt kunnen worden? Even aantikken met je grote teen om door het menu heen te ‘klikken’.
• Wii Fit is het leukst met andere mensen erbij
  Ja, die had ik echt niet zien aankomen. Wii Fit is ondanks het fancy Balance Board gewoon weer een partygame voor de Nintendo Wii. Dat is me wel duidelijk geworden na een weekje oefenen. Niet alleen de korte minigames, waarbij de Mii-personages op originele wijze worden gebruikt. Maar ook bij de ‘serieuzere’ yoga- en spieroefeningen kun je beter iemand in je buurt hebben. De Balance Board kan dan wel je druk meten, maar niet controleren of je wel de juiste houding aanneemt bij oefeningen die grotendeels buiten de plank worden uitgevoerd. Misschien dat een geavanceerde Wii-camera jouw houding had kunnen monitoren, maar die bestaat (nog) niet. Een maatje van vlees en bloed biedt uitkomst. Want soms ben je overtuigd dat je houding goed is, terwijl die eigenlijk nergens op lijkt. Iemand die even je rug in de juiste richting duwt, helpt dan enorm. De partyfun van minigames als hoelahoepen of voetbalkoppen, hoef ik hopelijk niet te verduidelijken.

Goed, ik ben overwegend negatief over Wii Fit. Het is je hopelijk duidelijk dat mijn opgesomde punten zware uitvergrotingen zijn. Maar het zijn wel punten waar je even over moet nadenken alvorens je een aanschaf overweegt. Wii Fit is geen traditionele videogame, dat is iedereen wel duidelijk. Maar het is ook niet het product dat Nintendo ons voorschotelt. Vooral die mensen die in Wii Fit dé ideale calorieënverbrander zien, moeten dit goed in overweging nemen. Tenzij je van plan bent om tweemaal daags een half uurtje te gaan oefenen (wat er voor de gemiddelde Nederlander op neerkomt tweemaal daags de woonkamer te verbouwen), is Wii Fit weinig meer dan een zeer nauwkeurige weegschaal en een duwtje in de rug bij het voornemen nu eens werkelijk iets aan je gewicht te doen.

Uiteindelijk zie ik Wii Fit als een partygame waarbij je beweegt. Niets meer, niets minder.

Jaja, Grand Theft Auto IV is uit, mensen! Ik moest er vandaag, als niet-GTA speler, ook aan geloven. Gisteren en vandaag had ik twee gamende vrienden over de vloer en we vielen met de neus in de boter. De release van GTA IV viel toevallig middenin. Gisteravond konden we, ook puur toeval, aanwezig zijn bij de persvoorstelling van de film Iron Man (dank, Sega!). Leuk opwarmertje voor het échte avontuur: de zoektocht naar GTA IV.

Eén van de twee vrienden is een GTA-fanaat. Het leek ons daarom een leuk idee om bij een nachtopening aanwezig te zijn. Toen we echter langs FAME liepen in de Kalverstraat zagen we dat deze winkel niet aan nachtverkoop van GTA IV deed. Een bezoekje aan een internetcafé leerde ons dat geen enkele winkel in Amsterdam aan nachtverkoop deed. Balen!

We spraken af extra vroeg op te staan om alle lokaties waar men games verkoopt af te struinen. Wederom toevallig lag er een folder van Toys ‘R Us in de brievenbus. Toen schoot me te binnen dat er in Amsterdam-Osdorp een filliaal van deze keten staat op een semi-industrieterrein. Daar zou vast geen stormloop plaats vinden, dat was dé plek om 09:00 u. te zijn.

En inderdaad, we kwamen om 09:00 u. aanlopen. Het zag er allemaal stilletjes uit. Een kleine euforie maakte zich al van ons meester. Dat hadden we toch mooi voor elkaar. Totdat we bovenaan de roltrap kwamen en de rij zagen. Zelfs in het meest afgelegen stukje Osdorp aan de rand van Amsterdam was het dinsdag 29 april 2008 om negen uur ‘s ochtends onrustig. Onvoorstelbaar!

Gelukkig kon mijn vriend een exemplaar bemachtigen. Wat me opviel, was dat de verkoop van PS3 exemplaren echt vele malen hoger lag dan van Xbox 360 exemplaren. Daarnaast was de prijs, zestig euro voor beide versies, lager dan ik inschatte. Tot slot viel me op dat zelfs ik bijna gegrepen werd door de hype. Even overwoog ik zelf een aanschaf. Maar ik kon weerstand bieden. De mensen om mij heen nauwelijks. Van hysterie zou ik niet willen spreken, maar er hing een bepaalde spanning in de lucht.

Hoe verliep jouw dinsdag de negenentwintigste?