In de rubriek Developer schrijven gamemakers over wat ze inspireert in hun werk.

“Ík ben niet de verrader, hij is het juist”, schreeuw ik naar mijn medespeler die deze ronde onze teamleider is. “Als je hem voor je team kiest gaan we zeker verliezen. Het is de laatste. Hij gaat hem vast saboteren.” De beschuldigde kijkt me schaapachtig aan. De teamleider wil er niks van weten. Maar ik ben er heilig van overtuigd dat deze speler de spion is die de regering in ons midden heeft geplant.

We zitten met een handvol spelers rond een tafel in één van de gamestudio’s in de Dutch Game Garden. Het is vrijdagavond. We spelen The Resistance, wij zijn het verzet.

Lees de rest van ‘Paranoia in een doosje’

In zijn column Jamboree schrijft Kars Alfrink over games die verder gaan dan het beeldscherm.

Foto: CC by-nc-nd Jose Armenteros

Een tijdje terug deed ik mee aan m’n eerste alleycat. Dat zijn een soort speurtochten die georganiseerd worden door fietskoeriers en fietsfanaten. De meeste deelnemers rijden op van die modieuze ‘fixies’ (’Fixed gear’ fietsen - Red.). Het was een geweldige ervaring, die bovendien mooi laat zien wat de waarde van spel voor de stad kan zijn.
Lees de rest van ‘Jamboree: Fietsen met vreemden’

In deze columnreeks schrijven developers iedere dinsdag over hun vakgebied. Kars Alfrink is werkzaam bij Hubbub; een studio die zich richt op fysieke social games in de publieke ruimte.

De laatste jaren worden er tijdens theaterfestival Tweetakt interactieve zaken op de Neude geëxposeerd. Ik mocht daar dit jaar een aantal games voor selecteren. De term ‘game’ mocht ik breed interpreteren en dus kon ik nadenken over welke speelse, interactieve werken een goede match zouden zijn voor een theaterevenement. Ik kwam tot de conclusie dat iedere, game naast leuk om te spelen, ook leuk moest zijn om gespeeld te zien worden. Spelen als performance dus.

Lees de rest van ‘Spelen als performance’

In de weken rond de jaarwisseling kijkt Bashers terug op het afgelopen jaar. Columnist Kars Alfrink houdt zich bezig met games die verder gaan dan het beeldscherm. Hij kiest zijn top 3 urban games.

De volgende drie spellen schetsen hopelijk een beeld van wat er zoal aan de rafelranden van de games is gebeurd het afgelopen jaar. Wat me opvalt is dat de oude toekomstdromen van alom aanwezige, locatiegebaseerde games een zachte dood gestorven zijn, en dat uit hun composterende overschotten vreemde nieuwe spelvormen groeien die er vaak beter in slagen een publiek te bereiken dan hun voorgangers. Hoe dan ook hebben de volgend drie werken elk op hun eigen manier mijn kijk op games in de publieke ruimte beïnvloed.

Lees de rest van ‘De top 3 urban games van Kars Alfrink’

In zijn column Jamboree schrijft Kars Alfrink over games die verder gaan dan het beeldscherm.

Laatst liep ik op een zonnige zondagmiddag jeu-de-boulend door het centrum van Utrecht. Samen met een groepje vrienden gebruikte ik diverse straten en pleinen als speelveld. De werf langs de Oudegracht, de fontein achter het stadhuis en de anders zo rustige Zeven Steegjes. Voorbijgangers reageerden meestal blij verast, en speelden soms zelfs even mee. De winnaar van ieder potje mocht bepalen waar het volgende begon. Voor de rest werd de route bepaald door waar de boules maar heen rolden. Het eindresultaat was een uren durende dwaling door de binnenstad die niemand van ons van tevoren gepland kon hebben. We speelden Bocce Drift, een spel dat door zijn makers wordt beschreven als een kruising tussen jeu de boules, dus, en de ‘dérive’ van de Situationisten. Wie?

Lees de rest van ‘Jamboree: Dwalen door de stad met een paar Jeu de Boules-ballen’

In zijn column Jamboree schrijft Kars Alfrink over games die verder gaan dan het beeldscherm.

Een van de ontwerpers van het spel Pirateball omschrijft het als “extremely stupid”. Ik heb het laatst geleid op een gamefestival en kwam er achter dat het ook behoorlijk slim in elkaar zit.

Lees de rest van ‘Jamboree: Vals spelen volgens de regels in Pirateball en Illuminati’

In zijn column Jamboree schrijft Kars Alfrink over games die verder gaan dan het beeldscherm.

Foto: Kate Raynes-Goldie.

Ken je de game Cruel 2 B Kind? Het werkt als volgt: je doel is om zoveel mogelijk mensen te vermoorden door ze een compliment te geven. Zij proberen op hun beurt hetzelfde te doen. Je kan een aanval afslaan door op tijd een compliment terug te geven. Het probleem is, je weet niet op voorhand wie de andere moordenaars zijn, en wie simpelweg onschuldige omstanders. Zo kan het dus voorkomen dat je een wildvreemde complimenteert met z’n nieuwe schoenen, of z’n ego probeert te strelen door te vragen: “Excuseer, bent u niet Brad Pitt?”

De catch: deze game draait niet op je PS3 of je Wii. Deze game speel je buiten op straat, met mensen van vlees en bloed. De software is niet meer dan een onderling afgesproken set regels. De hardware bestaat uit de stad, en een aantal attributen die het bijhouden van de score eenvoudiger maken.

Lees de rest van ‘Jamboree: Een game stop je niet in een computer’