Games hebben niets met olie. Dat is raar voor een amusementsvorm waarin vaak een held figureert die het opneemt tegen anonieme, almachtige tegenstanders.

Olie- en gasmaatschappijen (Big Oil) zijn de grootste bedrijven in de wereld. Zeker na de ineenstorting van de bankensector. Shell bijvoorbeeld maakt in een kwartaal meer winst dan de helft van de AEX in een jaar aan omzet. Zonder olie en fossiele brandstoffen stort de hele moderne wereldeconomie in elkaar. Het zit in alles, ook in die glanzende iPad of mobiele telefoon waarop je dit misschien leest.

Er zit kortom een onvoorstelbare hoeveelheid geld en macht bij een aantal niet democratisch gecontroleerde reuzen. Macht die zeker ook ten kwade wordt aangewend. Als ik me een klein uitstapje mag permitteren, er vallen iedere dag reële doden bij - en door - de winning van olie en andere fossiele brandstof, in tegenstelling tot bijv. de hypothetische doden van nucleaire energie.

Lees de rest van ‘Vuile handen’

Een genre games dat erg belangrijk is geweest voor de ontwikkeling van videogame art, concept art (ontwerpschetsen voor games) en zoiets als een “offscreen” videogame esthetiek is dat van de vechtspellen.

Deze games beleefden hun hoogtijdagen in de jaren tachtig en negentig van de vorige eeuw, en hadden de grootste bewegende sprites van alle type games uit die tijd. Die konden - of moesten - in veel detail worden uitgewerkt wat gedetailleerde concept art noodzakelijk maakte.  Ook waren er al vroeg allerlei strategiegidsen en boekjes die geïllustreerd konden of moesten worden.  De twee grootmachten, Capcom en SNK, zaten in een wapenwedloop met elkaar, en concurreerden om de aandacht van jonge mannen, aangetrokken door stoere kerels, sexy dames en geweld. Dat kwam de kwaliteit - ook van de visuals - ten goede. Inmiddels is er denk ik geen artist meer werkzaam in de entertainmentindustrie die niet een boek met vechtspellenkunst in zijn collectie heeft.

Lees de rest van ‘De kunst van het vechten’

Deze week werden de nominaties voor de Independent Games Festival (IGF) Awards bekendgemaakt. Tweeënhalve Nederlandse productie werd genomineerd, wat natuurlijk mooi is voor de makers, en voor wie een beetje begaan is met de zichtbaarheid van de Nederlandse game-industrie in het buitenland.

Ik heb naar de lijst gekeken, en het was alsof ik naar de eindejaarslijstjes keek van gevestigde filmrecensenten. Allemaal titels die me nauwelijks iets zeiden. Een lijst met meesterwerkjes die ik eigenlijk had moeten zien terwijl ik in de bioscoop naar één of andere superheld zat te kijken.

Lees de rest van ‘Moeilijke arthouse?’

In het kader van de Bashers-teruglblikken op 2011, is het tijd voor mijn ‘alternatieve Top 8 van 2011’. In willekeurige volgorde:

Lees de rest van ‘De alternatieve game top 8 2011’

Het is bijna Kerst, en wat rond dit jaargetijde veel gedaan wordt – en waar ik een hekel aan heb - is dat domme achterom kijken of nutteloze lijstjes maken. Dat doen we in Nederland toch al veel te veel; met de rug naar de toekomst staan, en onszelf feliciteren met successen uit het verleden. In plaats van bezig zijn met wat we in de toekomst gaan doen!

Dus liever alvast vooruit kijken. Nieuwe plannen maken! Wat gaan we volgend jaar doen, en wat gaat er gespeeld worden? The past is history!

Helaas lijkt vooruitkijken naar het nieuwe gamejaar 2012 verdacht veel op achterom kijken, en lijstjes maken. Want wat vond je vorig jaar leuk? Die en die games? Goed zo, want komend jaar kun je ze weer spelen.

Lees de rest van ‘Déja vu’

Speltip 2: Ga niet door je bookmarks zitten bladeren op de ochtend dat je een deadline hebt, want voor je het weet is het lunchtijd en staat er nog geen letter op papier!

Lees de rest van ‘Wegdromen’

Zou iemand zich nog het TROS tv-programma herinneren met de legendarische titel Kunst… omdat het moet? Letterlijk een kunstprogramma dat alleen gemaakt werd omdat het moest volgens de Omroepwet? Bij het zien van die titel stelde ik me altijd een balorige, onwillige scholier voor, die dan maar aan die stomme schoolopdracht begint. Je ziet hem nog net een leeg blikje 3ES-cola wegtrappen, voordat de schooldeur achter hem dichtvalt. Later zou hij zich revancheren door het ‘TROS Muziekfeest op het Plein’ te bedenken. Maar ik dwaal af.

In mijn huidige capaciteit als kunsthandelaar met een specialisatie in game artists, kom ik heel veel fantastisch werk tegen waarvan ik een en ander met jullie wilde delen… omdat je dat wilt!

Lees de rest van ‘Kunst… omdat het moet!’

Games zijn dominant in de huidige popcultuur, maar het medium mist nog zo ontzettend veel seks, drugs, rock & roll en/of zelfvernietigende energie. Ze zijn zo verschrikkelijk braaf, en geïnstitutionaliseerd voor een door jongeren gedomineerd medium. Waar is het gaming ‘Madchester’, 70’s cinema, de Seattle grunge of housemuziek?

Waar is de game waarvan je een stuk in je kraag wil gieten, iemand onredelijk op z’n bek wil slaan, om daarna het bed in te duiken met de vriend of vriendin van je beste vriend?

Games zijn niet smerig, onredelijk, radicaal of maatschappelijk relevant genoeg. Er wordt te teveel tussen de lijntjes gekleurd. In grote commerciële titels mag je, met dank aan het cultureel imperialisme van corporate Amerika en het militair-industriële complex, wel militair spelen, maar vuil wordt het nooit. Held, doe wat de game zegt, volg die fucking NPC, wijk niet van het pad af! Het is allemaal zo zielloos. Nooit een kerkhof, nooit géén heroïsche dood, maar gewoon pijnlijk banaal een enkele kogel die in het lichaam van je beste vriend ploft, en die vervolgens als een lappenpop naast je op de grond valt. Daarna mag jij aan z’n vrouw met pasgeboren kindje vertellen dat ‘ie voor ‘de goede zaak’ is gestorven. Druk je ze nog een onderscheiding in de hand, waarna jij je als huurling laat inhuren om voor één of ander conglomeraat schandalig veel geld te verdienen in een ver en rechteloos land.

Lees de rest van ‘Games zijn zo **** braaf’

Daytona USA op Xbox Live is geen bal aan. Vreselijke handling, maar drie baantjes en het ziet er niet uit. Je bent gek als je hier 800 MP aan uitgeeft, terwijl je voor ongeveer hetzelfde geld ook een racespel als Burnout zou kunnen spelen, of Hydro Thunder of die nieuwere Sega Rally.

Daytona USA is niet zo ten hemel schreiend slecht als de remake van Crazy Taxi, maar daar is dan ook alles mee gezegd. Deze shit is gewoon oud. Daar doet de nieuwe, hogere resolutie niets aan.

Je zou nu, net als zoveel recensenten,  met mistige ogen kunnen beginnen over die keren in je jeugd dat je in die rokerige gokhal je schaarse en zuurverdiende rijksdaalders in een Daytona USA-kabinet gooide.  Misschien wel tijdens een hete zomervakantie in Zandvoort. Gemangelde arcadesticks, brandplekken van sigaretten op de kast, zand tussen je tenen, voor de eerste keer had je een force feedback-stuur in je hand, en smachtte je naar het moment dat thuisentertainment ook ooit een keer zo goed zou zijn.

Lees de rest van ‘Daytona USA’

Voor veel gameliefhebbers en ikzelf wordt de relatie met games voor een groot gedeelte bepaald door het beeld. Dat begint al bij het vrijgeven van de eerste screenshots of filmpjes. Van Limbo bijvoorbeeld, of dat E3-filmpje van Killzone of denk aan het bijzondere promotionele artwork van spellen als L.A. Noire. Direct roepen de beelden een wereld - en emotie - op die je zelf al verder in je hoofd begint in te vullen nog voordat je ook maar op één knopje hebt gedrukt.

In het beste geval voegt de game wanneer hij uitkomt nog iets toe aan deze beleving, omdat je eindelijk kunt ronddwalen in die wereld van Shadow of the Colossus of het architecturale design kunt bewonderen van Rapture (in Bioshock). Of omdat de synthese tussen beeld, geluid en muziek zo perfect is bijvoorbeeld. Denk aan het door Kandinsky beïnvloede Rez.

Lees de rest van ‘Mooie Plaatjes’

Vorige week was ik niet in staat om een column te schrijven. Ik was te druk met het lanceren van een nieuw bedrijf (waarover later wellicht meer). Een week moest Bashers het zonder mijn opinie doen. Het voelde niet als het eind van de wereld. Het is maar een mening tenslotte, en daar zijn er tegenwoordig nogal wat van in de journalistiek en op internet. Heel veel zelfs.

Lees de rest van ‘Meningen zijn goedkoop’

Ik ben iemand die meestal alles uitgeeft, of herinvesteert, wat ‘ie heeft. Privé sta ik vaak rood. Sparen komt in mijn vocabulaire eigenlijk niet voor.

Behalve in games, dan ben ik een superspaarder. Als ik bij het eind van een game ben aangekomen, en de titels rollen over het scherm, zit mijn virtuele portemonnee nog vol credits, Gil, munten of wat dan ook. Ook speciale wapens, potions en nucleaire raketten heb ik ijverig opgepot, en ik heb genoeg rat meat om tot aan mijn pensioen items mee te kunnen craften.

Lees de rest van ‘Bankiers moeten meer gamen’

Ik woonde in Cannes ooit een zelffeliciterend praatje bij van een of andere vicepresident van Mattel (Mattel is de grootste speelgoedfabrikant van de wereld). Deze net iets té metroseksuele man had het onder andere over het succes van de toen net gelanceerde onlinewereld Barbie Girls World. Een aantal dingen zijn me bijgebleven van zijn presentatie.

Het eerste was een quote over de zichzelf steeds verversende doelgroep van Barbie, kleine meisjes: “For these girls everything is always new.” Een doelgroep dus die nog geen levenservaring heeft of referentiekader om op terug te grijpen. Barbie is voor hen altijd een compleet nieuwe ervaring. En dus ook de games in Barbie Girls World. Hier denk ik wel eens aan als meestal ietwat vermoeide gamescribenten zich beklagen over het gebrek aan originaliteit in games.

Lees de rest van ‘Naïef als Barbie’

Ik ben al meer dan 7 jaar betalend Xbox Live Gold Member. In combinatie met alle games en DLC die ik heb gekocht via Live, heb ik inmiddels honderden euro’s bij Microsoft stukgeslagen. Je zou zeggen dat ik daarom door Microsoft als waardevolle, en trouwe klant gezien word. Iemand die automatisch z’n jaarabonnement tegen de premiumprijs verlengt, een gebruiker waaraan je niet tientallen marketingeuro’s hoeft uit te geven om hem weer binnenboord te krijgen, is letterlijk Gold waard.

Van Microsoft heb ik nog nooit één ding gehad.

Lees de rest van ‘Een trouwe klant is niets waard (tenzij die Engels spreekt)’

Elke donderdag lees je op Bashers een column van Maarten Brands.

Hype – 17 punten
Van – 6 punten
De – 3 punten
Maand – 8 punten

Lees de rest van ‘Hoeveel is dit waard?’

Ik heb best veel Gears of War gespeeld de afgelopen jaren. Maar ik weet echt niet meer wat er verhaaltechnisch allemaal speelde in het GoW-universum. Dat kan de leeftijd zijn of de alcohol, maar waarschijnlijker is het dat de tweedimensionale avonturen van GI Joe-poppetjes niet langdurig in mijn brein nestelen. Ik herinner me nog een tenenkrommend slecht stukje waarin ‘VV De Stierennekken’ emotioneel werden van iemands dode vrouw. Daarna begon ik van lieverlee tussenfilmpjes over te slaan.
Lees de rest van ‘Gears of War 3 – Episch pathetisch’

Elke donderdag lees je op Bashers een column van Maarten Brands.

Terwijl wij gamers handenwrijvend de naderende najaars- en wintertitels afwachten, of al aan het spelen zijn, is het herfstig guur buiten in de game-industrie.

Eerder schreef ik over de positieve opkomst van de ‘super-developer’, nu is het tijd om een drietal ‘traditionele’ uitgevers dat het moeilijk heeft onder de loep te nemen. Dit zijn overigens niet de enige publishers voor wie de toekomst er na 2012 onduidelijk uitziet. Ik zie nichepartijen als Disney, UTV Ignition en nog een boel anderen mogelijk ook vertrekken uit de game-industrie zodra de aandeelhouders of financiers te luid morren over de uitblijvende winst.

Lees de rest van ‘Winnaars & verliezers in de game-industrie: Gaan deze het halen?’

Elke donderdag lees je op Bashers een column van Maarten Brands.

Toepasselijke naam voor een game, Rage

In o.a. de discussies over games en kunst (nee wacht, niet weggaan!) wordt vaak gesuggereerd dat games emotioneel te weinig diepgang hebben om kunst genoemd te worden. Dat high art een breder palet aan emoties oproept dan spelletjes, die vooral ‘leuk’ dienen te zijn.

Dat is bullshit.

Games hebben het imago dat ze ‘leuk’ zijn, maar roepen in de praktijk diepere, en meer onbeheerste emoties op dan op menig toneel vertolkt wordt, of in welke andere kunstvorm te vinden is. Ik denk aan frustratie, extase, diepe haat, hoogmoed, wraak, afgunst, en soms, heel soms ook verwondering. Klinkt dat ‘leuk’?

Lees de rest van ‘Gamen? Frustratie, agressie, hoogmoed en ijdelheid. Heerlijk!’

Vanaf vandaag lees je elke donderdag op Bashers een column van Maarten Brands.

Voor de ‘traditionele’ gamesindustrie is dit jaar zo goed als afgelopen. De releasedata van alle grote titels voor het najaar zijn bekend, de verkopen aan de winkels geregeld, en de marketingplannen hoeven alleen nog maar te worden afgevinkt.

Tijd om alvast te kijken naar de toekomst dus. Daar houden we van in de game-industrie. Hoe ziet het ontwikkel- en uitgeeflandschap er straks uit? De game-industrie verandert sneller en heviger dan ooit, en de winnaars van gisteren en vandaag zijn niet per se degenen die morgen nog de toon zetten.

Lees de rest van ‘Winnaars & verliezers in de game-industrie: Rise Of The Super-Developer’

Je vrouw verlaten met wie je lief en leed deelt voor die nieuwe, ogenschijnlijk spannendere, minnares loopt meestal slecht af. Een minnares is je zelden trouw, verlaat je makkelijk voor een ander, en vaak blijkt na een kortstondige affaire dat je toch niet goed bij elkaar paste.

Dit is wat mij betreft een analogie die goed bij de game-industrie past. Een industrie die de laatste tijd hun trouwe core- of hobbygamer lijkt te verwaarlozen om achter die verlokkelijke, casual minnares aan te gaan. Veel gamebedrijven zullen op deze dwaling terugkomen. En net als bij een minnares, een illusie en heel wat geld armer.

Lees de rest van ‘Hardcore for life! De game-industrie maakt een fout door de coregamer de rug toe te keren’