
Een tweedimensionaal schietspel is een dapper gevecht tegen de bierkaai. Je bent een klein ruimteschip, verloren in de chaos van een oneindige oorlog. Net als dat de enige zekerheid in het leven is dat de klok blijft tikken, is de enige zekerheid in schietspellen dat je schip blijft vliegen. Vliegen naar het volgende scherm, vliegen naar de volgende eindbaas, vliegen naar het onbekende. Vliegen tot je erbij neervalt.
Phoenix, een iPhone-spel van de jonge Nederlandse ontwikkelaar Firi Games, is een waardige afstammeling van Gradius. Het is een goed schietspel. Echter: het gevoel van betekenis dat de beste schietspellen oproepen biedt het niet.
Het leven is méér dan een eindeloze stroom aan beeld en geluid. Het schietspel is meer dan een eindeloze stroom aan kogels en vijanden. Leven en spel zijn beiden eindig, met tijd en levens als de tellers die aftikken naar het einde. Wat ons, onder andere, bang maakt voor het einde is dat je alles verliest wat je bereikt hebt. Je progressie wordt teniet gedaan (games en boeddhisten hebben het voordeel van de ‘Retry’-knop).
Lees de rest van ‘Phoenix – Een stroom aan kogels zonder begin of eind’