Debby verbaasde zich laatst over virtuele geslachtsdelen in Second Life, maar massively multiplayer virtual sex games beginnen langzamerhand een subgenre op zich te worden. De frontrunner in deze nieuwe stroming is Spend The Night (ontmoet elkaar in een virtueel café en trek je vervolgens samen terug), maar met deze game gaat het niet zo goed. Het spel kreeg veel media-aandacht, maar dat bleek niet genoeg om investeerders over de streep te trekken. Daarom staat het team nu op straat en wordt de ontwikkeling voorlopig gestaakt.

Als je net als ik interesse hebt in de geschiedenis van de games vind je deze misschien interessant: een recente aflevering van een site genaamd The Black Moon Project, die alles rond Philips’ geflopte CD-i-speler in kaart probeert te brengen. In bovenstaande link draait het om de vraag hoe het nou precies zat met het feit dat Philips Nintendo-figuurtjes mocht gebruiken in zijn games. Ondanks de uitleg klinkt het me nog steeds surrealistisch in de oren. Vooral als ik dan lees dat een studio bezig is geweest met een educatieve full motion video Mario.

Alexej Pajitnov, de legendarische ontwerper van Tetris (die, laten we eerlijk zijn, nooit meer een écht goede game heeft gemaakt) heeft een nieuw spel uit: Alexey’s Dwice. Een gratis pc-demo is te downloaden van de site. De korte versie van het verhaal: Alexey heeft een wegklikgame gemaakt! Maar dat is natuurlijk niet alles. Een willekeurige observatie van deze nederige spelcriticus: het titelscherm is oerlelijk. Net als de rest van het spel. Gelukkig heeft Pajitnov ook een aantal interessante dingen verzonnen.

Om te beginnen: Dwice bevat een heel nieuwe set vormen. En aangezien we het in puzzelland (of, zoals ik het liever noem Abstract Action Game-land) verder al jaren moeten doen met blobjes, kristallen, paneeltjes en de tetraden die Pajitnov zelf ooit onder de aandacht bracht, is dat best een prestatie.

Dat is nog niet alles. Dit keer kunnen de vormen weggeklikt worden ongeacht hoe ze geroteerd of gespiegeld zijn. Het maakt ook niet uit welke kleur ze hebben; is de vorm hetzelfde, dan klik je ze weg. Uiteraard is het wel béter om dezelfde kleuren weg te klikken, dat levert meer punten op. Dat schept een aardige balans tussen risico en beloning, al is het daardoor ook wel weer erg eenvoudig om jezelf in benarde situaties ‘vrij te spelen’.

Andere details zitten ook aardig in elkaar. Zo is met de muis klikken op de achtergrond genoeg om de blokjes sneller naar beneden te laten schuiven. Dwice zit dan wel weer vol met allerhande power-ups en andere rare effecten en daar heb ik dan weer minder mee. Hoe dan ook, de tijd zal leren of dit een blijvertje is of zomaar een wilde gooi.

Het staat in het persbericht dus móét het wel waar zijn: Guitar Hero komt 7 april naar Nederland, via distributeur Contact Data. Het gaat in feite om een complexere versie van Konami’s alleen in Japan uitgebrachte Guitar Freaks, met onder andere vijf fretknoppen op de meegeleverde gitaarcontroller in plaats van drie, en met ‘echte’ muziek (dus niet gemaakt door een spelmuziek-componist) van artiesten als, ik citeer het persbericht, “Red Hot Chili Peppers, David Bowie, Boston, Sum 41, Ozzy Osbourne, Audioslave, White Zombie, Franz Ferdinand, The Ramones en vele anderen.”

Ik heb de Amerikaanse versie sinds een paar weken in huis en het is inderdaad een erg leuke game. Zonder twijfel het leukste muziekgameconcept tot nu toe. Ik was ook al een fan van Guitar Freaks en de gitaar is van iets hogere kwaliteit, dus ik kan alleen maar heel erg blij zijn met de Europese release.

Alhoewel… ik heb toch nog een kritische noot. De muziek is namelijk niet altijd even geschikt. Wat mij betreft zijn teveel van de dertig tracks bozige metalnummers, waarbij het vooral om gitaarritme gaat, terwijl wat meer poppy materiaal, waarbij je vingers op melodieuze wijze van fretknop naar fretknop springen, veel beter werken. Daardoor merkte ik dat ik me wanneer mogelijk beperkte tot een handvol nummers, zoals Killer Queen (Queen), I Wanna Be Sedated (The Ramones) en More Than A Feeling (Boston). Oja, en ik miste ook een strandliedje zoals dat geweldige tweede of derde nummer van Guitar Freaks.

Desondanks, kopen dat spel, als het dankzij Contact Data straks in de winkelschappen ligt! (Wie weet wordt mijn klacht dan opgelost met een uitbreiding.)

Toen ik God of War-ontwerper David Jaffe vorig jaar op de E3 interviewde, wist ik meteen: dit is een toffe gast. Pas later werd dat dankzij Jaffe’s inmiddels helaas gestaakte blog algemeen bekend. Ik vond het vooral grappig hoe hij refereerde naar de spanning tussen hem en lead programmer Tim Moss, die overigens gewoon bij het gesprek aanwezig was. Jaffe leek zowat trots op deze rivaliteit, waarvoor hij zich zelfs, zo bleek onlangs, liet inspireren door Christina Aguilera! De andere kant van het verhaal werd duidelijk op de GDC, waar Moss nu eens aan het woord kwam. Op Gamasutra staat de samenvatting van zijn vermakelijke lezing.

Ik hou wel van samenzweringstheorieën. Dus toen ik afgelopen vrijdag op de fijne gamesite Next Generation onder elkaar ‘Raph Koster verlaat Sony Online Entertainment’ en ‘Sony Online Entertainment behoudt Star Wars licentie’ las, kon het niet anders dan gaan borrelen in mijn brein. Wat wil het geval? Raph Koster is de knappe kop achter het originele massale online rollenspel, Ultima Online. Bij Sony maakte hij vervolgens het ambitieuze Star Wars Galaxies, maar zijn aanpak werd niet door iedereen gewaardeerd.

De nadruk lag namelijk op het uitoefenen van allerlei relatief saaie beroepen; het ging om ruimtekolonisten in plaats van stoere Jedi Knights. De extreme populariteit die George Lucas en de zijnen waarschijnlijk hadden verwacht bleef uit en in plaats daarvan werd World of Warcraft de game die het genre uit zijn hardcore niche wist te breken. De game werd daarom al eens flink aangepast, waar de harde kern van fanatieke spelers het dan weer mee oneens was.

Los daarvan zijn er kennelijk sterke geruchten dat Galaxies binnenkort zou stoppen en dat de mannen van Lucas het mmorpg-avontuur elders opnieuw zouden aangaan. Dat die geruchten worden ontkend én dat Koster eruit ligt, doen mij vermoeden dat de richting van Star Wars Galaxies nog wel eens wat verder veranderd kan gaan worden. De vraag hoe het in de praktijk mogelijk kan zijn om honderdduizenden tegelijk Jedi te laten spelen, is daarmee overigens nog niet beantwoord.

De populairste tv-serie van het moment (of loop ik achter en is Desperate Housewives die titel alweer kwijt?) wordt een game. Het gaat om een Sims-achtige toestand die uiteraard als doel heeft meer vrouwen aan het interactief vermaak te krijgen. Veelbelovend is het feit dat de producer die de game voor Disney in elkaar schroeft een vrouw is (of heb ik het mis en schuilt achter de naam Mary Schuyler dan toch een man? De Hollandse roots lijken me in ieder geval evident). In dit Reuters-bericht valt verder te lezen dat de stem van de (in de serie) overleden vertelster ook in het spel te horen zal zijn.

Ik heb mijn liefhebberij voor de merkwaardige fotografie-praktijken van het Nintendo 64-spelletje Pokémon Snap nooit onder stoelen of banken gestoken. Laatst in Power Unlimited verwees ik er nog naar, in een recensie van Project Zero 3 waar het eigenlijk niet op z’n plaats was. Vandaag kwam ik erachter dat ik niet de enige ben die deze ondergewaardeerde game bovengemiddeld leuk vond. Helaas wordt er alleen niet gerept over de uitgekiende spelstructuur, waardoor de speler na elke nieuwe power-up met plezier terugging naar oude gebieden om nóg meer schattige beestjes vast te leggen op de gevoelige plaat.

Power to de hobbyisten! De mannen van de Bright-site wisten onlangs een filmpje op te snorren van een kerel die zijn NES Zapper heeft uitgerust met een gyration mouse. Daardoor kan hij nu Duck Hunt op zijn pc spelen, zonder met het muispijltje te hoeven schieten. Zoals hij zelf al aangeeft is het zo’n beetje de ‘ugliest hack ever’. Deze aangepaste Zapper werkt in feite zoals Nintendo’s Revolution-controller moet gaan functioneren en zorgt er overigens voor dat alles op de computer met de Zapper te besturen is. Da’s dan wel weer geinig…

…dan zou er weinig aan de hand zijn in de huidige generatie onlinegames. De meeste avatars zijn immers nogal emotieloos. Socioloog Bob Moore gaat op PlayOn dieper in op gezichtsuitdrukkingen in massale online-multiplayergames. Hij bespreekt een aantal oplossingen van mmorpg-makers voor het overbrengen van emoties, zoals helemaal geen uitdrukkingen (zoals in World of Warcraft, geanimeerde gezichten en, als dat te moeilijk bleek, geanimeerde lichamen. Daarnaast draagt hij enkele alternatieven aan. Doet me denken aan wat ik laatst las (helaas vergeten de link te bewaren), namelijk dat volgens recent onderzoek mannen in onlinegames, net als in het echte leven, verder van elkaar af staan dan vrouwen.

Hang dit onder de tag ‘wat heb ik nu weer aan mijn fiets’: een mixed reality-game met levende hamsters. Altijd lastig bij dit soort projecten om te ontcijferen wat nou precies de bedoeling is. “How can a living creature make changes to the very developed, robust, and not easy to change technologically driven systems? What are the possible (un)expected outcomes of this combination?” Ja, dat is dus de vraag. Maar goed, het is geen Need for Speed deel 18 en dus schrijf ik er graag over.

Goed, goed: het idee van het eerste spelletje dat dit project heeft voortgebracht is dat mensen en hamsters samenspelen, waarbij het spel de hamsters groter en krachtiger maakt dan de mensen en zo de rollen omdraait. Aangezien de hamsters uiteraard niet bewust aan het feest meedoen, moet dat voor verrassende situaties zorgen.

De naam is overigens treffend: Metazoa Ludens, oftewel Het Spelende Dier.

De kop is een beetje misleidend, maar ik ben nu eenmaal fan van de Franse striptekenaar Jean Giraud alias Moebius. (Die een groot aantal tegelijk bizar vreemde en bizar mooie strips tekende en met een stapel conceptschetsen ook de basis legde voor de merkwaardige stijl van Sega’s Panzer Dragoon.) Wat wil het geval, in juni verschijnt een ‘graphic novel’ rond Halo met daarin verhalen van allerlei tekenaars… waaronder mijn held.

Doet me een beetje denken aan The Animatrix, de dvd met door uiteenlopende animatoren tot leven gewekte Matrix-geïnspireerde filmpjes. Die wat mij betreft beter was dan beide filmvervolgen, laat staan de games.

Girauds bijdrage klinkt alvast goed: “Moebius takes an intriguing look at the bright lights and big city of a pre-invasion New Mombasa and does so with typical Moebius flair and imagination.” Sign me up voor een persexemplaar, zou ik zeggen.

Nu open in Madrid (en beschreven in Wired): La Fuga (‘de ontsnapping’). Een kruising tussen het verhaal van 1984, de hindernissen van spelshow Ford Boyard, de film Cube en een flinke dosis good old videogames. Uitgerust met chip klim en klauter je door een tot futuristisch apekooiparkoers omgebouwde oude bank. Speel de ‘game’ vaker en je krijgt moeilijkere routes voor je kiezen. De ondernemer achter La Fuga wil ook in andere wereldsteden filialen openen. Mocht er een in Amsterdam komen, dan weet ik alvast dat we bij de volgende Bashers-vergadering niet gaan karten en ook niet gaan paintballen!

Danc van Lost Garden (een site met spelontwerp-bespiegelingen) kan er wat van. In zijn laatste artikel stelt hij eerst dat games in feite ‘feedback cycles’ zijn: de game laat de gamer iets doen; de gamer doet het zo goed als hij kan; de game beloont hem of straft hem. Vervolgens stelt hij dat spelontwerpers hebben ontdekt dat de gamer het vooral vet vindt als hij beloond wordt met bloedspetters en uiteenklappende schedels. En dat koppelt hij dan weer aan de ‘shock advertenties’ waar gamebedrijven zich vooral in de VS regelmatig schuldig aan maken… maar niet zonder wat goeie alternatieven te opperen. Ik doe het Danc niet na, maar lees zijn overdenksels graag (al mag hij het wat mij betreft wel wat beknopter houden).

Nu het duidelijk is dat Zelda: Twilight Princess voor de GameCube pas later dit jaar verschijnt en de next-gen spelcomputer met de codenaam Revolution volgens Nintendo nog steeds op schema ligt voor een release in het najaar, leek het aannemelijk dat men deze twee giganten op elkaar zou laten inspelen. GameCube-games werken sowieso probleemloos op de Revolution, maar stel je nou toch eens voor dat de bewegingsgevoelige controller ook nog eens voor nieuwe functionaliteit zou zorgen! De laatste tijd vroegen fans zich af wat er waar was van dat fraaie gerucht…

Een Engels tijdschrift had er al uitgebreid over geschreven, waarna het artikel door Nintendo als roddel werd afgedaan. Een woordvoerder van Nintendo of America had zijn mond al voorbijgepraat, om er vervolgens weer op terug te komen. Maar nu is het dan eindelijk een onweerlegbaar feit geworden, Miyamoto heeft het me namelijk zelf verteld!

Hoezo dat? Gisteren was ik in Parijs om Nintendo’s gamegoeroe Shigeru Miyamoto te interviewen, ter gelegenheid van zijn riddering. (“Een hele eer natuurlijk. Bovendien grijp ik iedere kans aan om het Nintendo-kantoor te ontsnappen, zeker als het gaat om een reisje naar Frankrijk.”)

Een van mijn laatste vragen was: “Wat is het beste nieuwe idee dat in de nieuwe Zelda is verwerkt?” Ik had gerekend op een antwoord als ‘het praten met dieren’, ‘het veranderen in een wolf’, ‘de duistere dimensie’ of misschien een leuk detail dat nog niet breed was uitgelicht.

In plaats daarvan zei Miyamoto, met een ondeugende uitdrukking op zijn gezicht: “Je weet dat de Revolution ook GameCube-games afspeelt? Nou, in het geval van Twilight Princess gaan we daar iets extra’s mee doen.”

Mijn aandacht had hij. Ik stelde snel een vervolgvraag. “Kun je een tipje van de sluier oplichten?”

En daar kwam het, lachend: “Hmm. Eén woord: boemerang.”

Wil je zien hoe Miyamoto dit en meer precies vertelde, kijk dan 14 april naar Gammo op Veronica. En wil je het nog eens nalezen, dan kan dat in #13 van Veronica Magazine. Oja, en dan verschijnt er óók nog een verslag van in N Gamer. Maar Bashers heeft de scoop!

Vers van de pers: Nintendo brengt het IQ-test-achtige, op volwassen spelers gerichte en in Japan extreem succesvolle Brain Training: Hoe oud is jouw brein? op 19 mei aanstaande in Europa uit op de Nintendo DS. Benieuwd of het flexibel houden van je hersenen met een handheld spelapparaat hier gaat aanslaan. In hetzelfde persbericht wordt eindelijk ook wereldkundig gemaakt dat niet alleen de handleiding, maar ook de schermteksten in het Nederlands leesbaar zullen zijn.

Een bijzonder moment in de geschiedenis van Nintendo, althans, voor wie Super Nintendo-experiment Lufia even buiten beschouwing laat.

Dat betekent dat ik eindelijk ook eerlijk mag uitkomen voor het feit dat ik momenteel in Frankfurt zit en relatief weinig van me laat horen op Bashers omdat ik mijn medewerking verleen aan die vertaling. Zal ik ten slotte verder maar geen mening uiten over Brain Training want ik ben nu partijdig…

Na wat rondvraag ontdekte ik dat hij al behoorlijk oud moet zijn, maar ik kende hem nog niet en vind hem vet: deze speelbare McDonalds parodie. Interessant die serious games: spelletjes met een ingebakken politiek statement. In dit geval is de boodschap duidelijk: je moet de burgemeester van San José omkopen om meer runderen te kunnen houden, hormonen in de veevoeding stoppen…

…medewerkers in de restaurants eens flink op hun kop geven als ze niet hard genoeg werken, campagne voeren om mensen te laten geloven dat McDonalds-voedsel gezond is en ga zo maar door.

Enige probleem: óf ik ben een nepgamer, óf het spel zit zo in elkaar dat het vrijwel onmogelijk is om te winnen, zélfs als je alles op alles zet om de kwaadaardige megacorporatie uit te hangen. Of zou dat de échte boodschap zijn, dat McDonalds ondanks zijn ranzige praktijken toch wel verliest? Ik zie dat niet snel gebeuren, maar goed, daar is het dan ook een idealistische game voor…

Het is niet echt een game, maar speelgoed is bijna net zo cool als games. Ik heb het over deze knip-je-eigen-sneeuwvlok Flash-app. Ik ben geen hardcore knutselaar, maar papier opvouwen, er figuurtjes inknippen en het papier vervolgens weer uitvouwen vond ik vroeger wel heel tof. Dit online speelgoedje is zo mogelijk nog toffer, omdat je geen pijn in je hand krijgt van het knippen in meerdere keren opgevouwen en daardoor exponentieel dik papier. Oja, en dan is er ook nog alle sneeuw in het zuiden van Duitsland waar ik momenteel in de buurt zit, die me in de stemming bracht…

Deze zomer komt er een nieuwe Super Mario voor de Nintendo DS. Tot nu toe was ik er niet erg enthousiast over; toen ik het vorig jaar op de E3-beurs speelde, vond ik het nogal spartaans aandoen. Ik vond het jammer dat de nadruk lag op een wedstrijdelement (althans in die demo) en ik vond er niet genoeg inventieve spelelementen in zitten. Dit interview uit clubblad Nintendo Power stemt me eindelijk wat vrolijker.

Zou het dan toch een geweldig spel worden? Dat ik de originele Super Mario Bros., waarop de nieuwe aflevering geënt blijkt te zijn, dit weekend weer eens speelde, helpt misschien wat mijn hernieuwde vertrouwen betreft. Wat een vloeiend spelende, uitgekiende game is dat nog steeds!

O, en wat de illustratie bij dit stukje betreft: da’s geen screenshot van New Super Mario Bros. maar gewoon een van Google geplukt 3d-plaatje van wat ik vermoed een enthousiaste fan die graag wat kneutert in 3D Studio Max of iets van dien aard.

Volgens Eurogamer zoekt Will Wright knechtjes om Spore naar handhelds over te zetten. Als volleerd gamewatcher speculeer ik dat het gaat om een DS-versie. Reden één: Spore op de DS lijkt me cool (en The Sims 2 op de DS was niet zo dramatisch slecht als andere EA-overzettingen op dat platform, wat hoop geeft). Reden twee: ik zie een gat in de DS-markt voor een goeie bouwgame.

En Spore, waarin je begint op celniveau, uiteindelijk de scepter zwaait over het universum, en op alle niveaus je levensvormen naar hartelust mag kneden (eind dit jaar, misschien volgend jaar verwacht op pc), lijkt me zeker in aanmerking komen voor die titel. Then again… als Nintendo met een eigen goeie bouwgame komt, die vanaf het begin voor de DS is ontworpen, kan zelfs Spore daar niet tegenop.