Op feestjes praat men over van alles. Voetbal, politiek, bekende Nederlanders, pornografie, het milieu, een nieuwe auto, die vervelende baas of die lekkere buurvrouw. Afgelopen maanden heb ik een aantal feestjes bijgewoond waarbij alle bovenstaande onderwerpen de revue wel passeerden. Niemand had het echter over games, ook de mannen van mijn leeftijd niet.

In het begin dacht ik dat dat betekende dat niemand games speelde. Het tegenovergestelde bleek waar.

Lees de rest van ‘De competitie uitschakelen’

Onlangs speelde ik Modern Warfare weer eens online. Te lang niet gedaan, zo bleek. Terwijl ik met mijn knopjes zat te stoeien, rende ik per ongeluk recht in het vizier van een ander.

Binnen milliseconden werd mijn onhandigheid afgestraft en lag ik hulpeloos op de grond. Via mijn headset hoorde ik iemand zachtjes zeggen: “Gay.” Diegene hurkte vervolgens zijn kruis in mijn neus op en neer. Dit gedrag was kennelijk - op een of andere manier - totaal niet ‘gay’.

Vol trots liet hij enkele aanwezigen zien hoe hij mij aan het teabaggen was; hurkte hij op mijn gezicht. Zou hij er wel rekening mee gehouden hebben dat ik daar weleens heel erg geil van had kunnen worden? Ik dacht: “Ja lieverd, je zit nou wel stoer te doen en je mag mij best ‘gay’ noemen, maar volgens mij ben jij nu toch ietsiepietsie meer ‘gay’ dan ik.” Er niets van bakken is kennelijk uitermate ‘gay’, maar je anus in iemands neus drukken is dat dan weer niet. Vreemd.

Lees de rest van ‘Teabaggen is niet gay’

Spellen worden mooier, scherper en fraaier. Maar de voortschrijdende techniek heeft ook slachtoffers gemaakt waarbij we nooit ook maar een seconde hebben stilgestaan toen ze verdwenen. Ik heb het over woorden. Een collectie woorden die samen het gamerecensentenjargon kleur gaven. Soms maakte het de recensie onbegrijpelijk, joeg het de welwillende leek weg. Maar voor wie wist wat er bedoeld werd, konden ze ons veel vertellen. In één zin zal ik proberen die woorden en die tijd terug te halen:

“Jammer is wel dat deze game erg veel last heeft van pop-in, jaggies, anti-aliasing en tearing.”

Het waren mooie woorden. Vooral omdat ze de optie gaven om de moeilijke, subjectieve, elementen te omzeilen. Wanneer iemand vroeg: “Een mooi spel? Wat bedoel je daar nou mee?” Dan kon je antwoorden: “Nou, zoals ik in mijn recensie schrijf, dat de draw-distance zo goed is,” of “…de textures zo scherp.”

Lees de rest van ‘Dood jargon’

Braid en Flower, het werd al bijna te lang geleden. Maar nu, gelukkig, is Journey er eindelijk. Veel tijd besteden we er niet aan (schuld van de makers), maar dat is niet erg. Als er af en toe maar eentje uitgebracht wordt. De kunstzinnige game. Het artistiek verantwoorde niemendalletje dat we als wapenfeit kunnen inzetten tegen de mensen die op ons neerkijken.

Games waarmee we kunnen zeggen: “Kijk wat we ook kunnen!”

Lees de rest van ‘Kijk wat we ook kunnen’

Mijn vader knipte vroeger recensies uit de OOR (een muziekblad) en stopte die bij CD’s die hij had gekocht. Ik begreep het als kind niet; waarom hij tijd en moeite in recensies stak van albums die hij al had gekocht.

Het waren allemaal goede recensies, dat wil zeggen; recensies die lovend waren. Van CD’s die hij had die slechte recensies kregen ontbrak het papiertje. Hoezeer hij ook zijn best deed ‘kwaliteit’ te kopen, als Rolling Stones-liefhebber ontkom je toch niet aan een incidentele miskoop. “Hier Pa, deze 1-ster recensie van de nieuwe Stones had je nog niet uitgeknipt.” Hij deed altijd alsof hij mij niet hoorde.

Lees de rest van ‘De vrijheid van het vinden’

Wij van Bashers vinden games helemaal niet leuk. Wij lezen liever boeken of kijken een film. Liefst schrijven we daar ook over, hoezeer proza en cinema boven games staan. Wat ze allemaal wel bezitten (verhaal, emotie) en games niet. Bashers - Voor gamers die zo ver kijken dat ze het liever ergens anders over hebben. Tijd om mijn steentje bij te dragen aan de game-haat.

Ik denk namelijk dat ik iets nieuws gevonden heb wat literatuur en film ons geven en games niet: een erectie.

Lees de rest van ‘Meedoen met de game-haat’

Twisted Metal heeft geen enkele toenaderingspoging gedaan naar een groter publiek. Terwijl andere reboots naast de fans ook de massa proberen te plezieren, houdt Twisted Metal zich conservatief. Zo conservatief dat je er bewondering voor krijgt.

Lees de rest van ‘Twisted Metal – Car of Duty’

Onlangs werd ik door Ubisoft uitgenodigd om in het Manhattan Hotel in Rotterdam iets te horen over Assassin’s Creed 3. De sfeer was gelaten. Collega-journalisten praatten een beetje over welke comic-game nu wel goed is, over dat hun bezoekers zulke zeikerd zijn geworden omdat ze zeuren over de ‘9’ die ze Skyrim gaven. We hadden het over van alles en nog wat. Behalve Assassin’s Creed. Waarschijnlijk had iedereen onderhand wel een beetje genoeg van dat spel. Terwijl ik een pizzapunt in mijn mond duwde hoorde ik iemand zelfs zeggen: “Van mij mogen ze aan iets anders gaan werken nu.” Ik knikte terwijl het vet van mijn kin droop.

Lees de rest van ‘Maak het spannend met een NDA’

SSX Deadly Descent, het spel dat niet mocht bestaan. De makers hadden een visie, misschien wel een goede. Een meer volwassen SSX met serieuzere thema’s. In onze hoofden borrelden herinneringen op van een, voorheen vrome, prins die opeens chagrijnig ‘You bitch!’ scandeert.

Met Prince of Persia: Warrior Within wilde Ubisoft ook een duistere kant op gaan, met alle gevolgen van dien. Een beleefde prins werd omgetoverd tot een kruising tussen een Men’s Health-model en een emo-tiener. De vrouwen op zijn pad leken weggelopen van de set van een Oost-Europese pornofilm. Nee, Ubisoft sloeg de plank goed mis met zijn ‘gritty reboot’ van Prince of Persia en heeft meer kwaad gedaan dan we toen konden voorspellen. Eigenlijk is het ook het enige voorbeeld van een slechte ‘gritty reboot’ die ik kan bedenken en misschien - heel misschien - is de ‘gritty reboot’ wel helemaal niet zo’n slecht idee.

Lees de rest van ‘You bitch’

De Playstation Vita is nog niet uit, maar een aantal gamejournalisten (waaronder ik) hebben hem al. En zoals goede, nieuwsgierige schrijvers betaamt laten wij eerst het belangrijkste zien: hoe wij hem voor jullie uit de doos halen. Dit opdat we de eerste willen zijn die onze hongerige kijkers de gebruiksaanwijzing en kabeltjes kunnen tonen. Daar mag Bashers niet in achterblijven.

Toen ik de oproep van Gamekings zag, waarin ze nieuwsschrijvers zoeken die op vrijwillige basis aan hun site willen werken, dacht ik: “Dat is nou een superidee!”

Slavernij, onderdrukking en de effecten van industrialisatie op mens en natuur zijn op het eerste gezicht geen thema’s voor een humoristisch computerspelletje, maar de makers van Stranger’s Wrath maakten er jarenlang met verve gebruik van. Althans, in de ogen van de critici die de Oddworld-games met lof overgoten. Het grote publiek was minder happig.

Lees de rest van ‘Oddworld: Stranger’s Wrath’

De makers van het al 47(!) uur in ontwikkeling zijnde Fishy Fishy Choo Choo stellen de release enkele minuten uit. Bert-Willem (van Flambier) geeft als reden dat ze de spelers de ‘best mogelijke ervaring willen bieden’ en daarvoor nog, op zijn hoogst, vier minuten langer aan het spel willen doorwerken. Daarmee verdient de game de twijfelachtige eer het langst in ontwikkeling te zijn van alle releases sinds 2012.

Fishy Fishy Choo Choo is een avantgardistisch nu-retro pixelart spel waarin je vissen over een drukke spoorwegovergang moet laten springen. 47 uur geleden werd de game aangekondigd op de Global Game Jam 2020 en het wordt - door sommigen - gezien als het spirituele vervolg op Sake Sake Hupsake, waarin je Japanse drankjes door een hoepel moest schieten. Onze hoofdredacteur schreef destijds (eergisteren) in zijn recensie dat Sake Sake Hupsake een ‘subtiele meditatie is op cultuurverschillen’. En: een ‘intelligente, soms haast politieke, satire die dankzij elegant design en gefocuste gameplay zowel voer voor reflexen als de geest is’.

Lees de rest van ‘Fishy Fishy Choo Choo 4 minuten uitgesteld!’

Ik heb sinds kort een iPad. Ik wilde er eigenlijk niet eens een. Vorige week ben ik tijdens het hardlopen door mijn enkel gegaan. Dat voorval kluisterde me niet alleen aan de bank; het wekte ook ouderwets verwengedrag op in mijn ouders. “Hier, je mag hem houden”, zeiden ze. Mijn ogen werden er vochtig van. Aan de andere kant: zelf hadden ze daarmee meteen een excuus om een iPad 2 te kopen, zo zijn ze dan ook wel weer.

Lees de rest van ‘De Apple-ervaring’

Mijn buurman ken ik niet, maar ik hoor hem wel. Hij schreeuwt soms. Toen ik net het huis in trok, dacht ik dat hij klaarkwam; heel erg vaak. Zo vaak zelfs, dat ik dacht: “Goh, hij komt wel erg vaak klaar.”

Op een goede zondag besloot ik zijn orgasmes te tellen. Drieëntwintig keer leek hij klaar te komen (ik zou hem gemist kunnen hebben op momenten dat ik naar de wc moest). Hij werd een soort supermens in mijn hoofd; een nieuw soort held. Totdat ik nuances ging horen. Soms leek hij wel kwaad, en andere keren was hij net iets te euforisch. Toen hij op een regenachtige middag plotseling “Headshot, motherfucker!!” riep, drong de waarheid opeens tot me door: hij speelde Call of Duty.

Lees de rest van ‘Faken’

Ik wil best een prinses redden, maar daarna wil ik wel een mooie kut zien. Idealiter zie ik hem al eerder en vaker, maar ik ben nu al blij als hij in ieder geval aan het einde komt.

Die beloning waardoor je graag tegenslag verwerkt, waardoor je weer opstaat wanneer je net gevallen bent. Wanneer alles tegen lijkt te zitten - de wereld zich tegen je gekeerd lijkt te hebben - is er alleen dat ene licht in de duisternis dat door doet vechten: de kut zien.

Lees de rest van ‘Ik wil weer een kut zien’

Spirituele duizendpoot en celebrityvriend Deepak Chopra werd rijk door Indiase wijsheden te verpakken in voor westerlingen makkelijk te behappen boeken. Ook verdiende hij miljoenen door op creatieve (lees: idiote) wijze kwantummechanica te koppelen aan spiritualiteit, waarop later de film What The Bleep Do We Know?! werd gebaseerd. Met Leela brengt Chopra zijn new-age thematiek naar de Xbox, en kan hij ook de spelcomputer afvinken van zijn lijstje.
Lees de rest van ‘Leela – Hardcore mediteren’

Ietwat geërgerd omdat ik, ondanks het liedje van vorige week, tóch een terugblik-artikel van ome Niels moest maken, dacht ik het mezelf gemakkelijk te maken met een lijstje bizarre recensiequotes van 2011. Ik wist niet wat ik mezelf op de hals haalde, maar na avonden doorspitten, huilen, mezelf vermannen en weer verder gaan, is hij er dan toch.

10. PSFocus over Toki Tori:

“Opmerkelijk aan de PS3 versie van Toki Tori is dat het concept exact hetzelfde is als alle vorige Toki Tori games.”

Lees de rest van ‘Top 10 leukste recensie-quotes van 2011’

Omdat ik meer van liedjes dan van lijstjes houd, heb ik een liedje geschreven (of nou ja, een cover herschreven). Collega Gillian de Nooijer maakte er een clip bij. Opdat dit mij mag vrijwaren van zo’n vreselijk eindejaarslijstje.

Op dit moment zijn een paar jongens bezig alle Zelda’s uit te spelen voor een goed doel. Een uitzonderlijke fysieke en mentale prestatie waar ik niets dan grote bewondering voor heb. Het bracht me zelfs op een idee; een soort tegenprestatie. Ik zal namelijk alle uren die de jongens besteden aan Zelda (omgerekend zo’n 250 uur) besteden aan in bed liggen terwijl ik game, chips eet, én comedy’s kijk. Het zal moeilijk worden, maar ik weet dat jullie steun mij door deze zware dagen zal helpen. Binnenkort zal de website met live-feed online gaan. Voor nu alvast een voorproefje van de documentatie van een van de meest zware opdrachten. Maar ach, alles voor het goede doel.