Roland van Hek

Roland is gamereviewer voor het Algemeen Dagblad en zijn gedachtenwereld bestaat voor één helft uit games, één helft uit films en één helft uit weirde shit. De ellende is begonnen in 1999 met een artikel in PC Zone Benelux, waarna de situatie rap bergafwaarts ging.

Website:
Twitter: Carl_Seltz
PSN: Carl_Seltz
Xbox Live: Carl Seltz

De 28 posts van Roland:

Dead Island: bloed aan je strandbal



De wereldberoemde trailer van Dead Island kon rekenen op een overweldigende respons; het fraai gemonteerde filmpje zorgde er zelfs voor dat mensen die niets met games hadden toch interesse kregen in de release van deze nieuwe titel. Jason Schreier van Wired noemde het zelfs ‘de beste videogametrailer die ik ooit heb gezien’, maar wees er ook op dat niet ontwikkelaar Techland, maar een extern bureau verantwoordelijk was voor het filmpje.

Lees de rest van ‘Dead Island: bloed aan je strandbal’

11 reacties

Killzone 3 Multiplayer – de infiltrator is mijn vriend




Kahlmann’s koele Killzone 3-review loog er niet om. Volgens hem had Guerrilla zó goed naar aan wal staande stuurlui geluisterd dat de Amsterdamse ontwikkelaar alle ‘smoel’ uit dit derde (neehee: VIERDE!) deel in de Killzone-franchise heeft weggeprogrammeerd. Onder zijn artikel stond uitdrukkelijk vermeld dat zijn oordeel alleen betrekking had op de singleplayercampagne. Aan mij de eer om te beoordelen of het multiplayergedeelte van deze ‘gezichtsloze’ shootergigant er beter vanaf komt.
Lees de rest van ‘Killzone 3 Multiplayer – de infiltrator is mijn vriend’

2 reacties

Bulletstorm: Bloedfonteinen en exploderende koppen



Bulletstorm

Ouder worden heeft volgens veel mensen flink wat voordelen. Er kleven echter ook meer dan genoeg nadelen aan. Achter de voordelen hoop ik ooit nog te komen. Het grootste nadeel is dat er een hoop dingen zijn die ik niet meer kan doen nu ik een gediplomeerde ouwe zak ben. Het geeft geen pas om op mijn leeftijd als een blij kind rond te rennen in de speeltuin.

Lees de rest van ‘Bulletstorm: Bloedfonteinen en exploderende koppen’

9 reacties

DC Universe Online: Massive Multiplayer Muffe Matpartij



DC Universe Online
Het vlammende succes van World of Warcraft heeft andere gameboeren aan het denken gezet: welke uitgever heeft geen natte dromen van een immens populaire MMORPG, waar complete volksstammen elke maand een vast bedrag voor neertellen? Sony Online Entertainment dacht een gouden idee te hebben door een MMO uit te brengen, gesitueerd in het universum van DC Comics. Zo hoopten ze de valkuil te ontwijken van de creatieve inertie die, in mijn optiek, vaak gepaard gaat met het fantasy-genre. De vraag is of DC Universe Online iets interessants weet te bieden en zijn beloftes waarmaakt.

Lees de rest van ‘DC Universe Online: Massive Multiplayer Muffe Matpartij’

8 reacties

Ilomilo: schattiger dan babykonijntjes



ilomilo

Op het eerste zicht oogt de puzzelgame Ilomilo als een fraai ontworpen spelletje voor de jongste gamers, een indruk die bovendien wordt versterkt door een PEGI-rating van 3 jaar. Toegegeven, je zult geen geweld of bloed aantreffen in Ilomilo, maar vergis je niet: de uitdaging die dit spel biedt is Taai. Met een hoofdletter. Gelukkig is het wel een uitdaging waar je ontzettend van zult genieten.

Lees de rest van ‘Ilomilo: schattiger dan babykonijntjes’

7 reacties

De top 3 waardeloze collectors editions van Roland van Hek



In de weken rond de jaarwisseling kijkt Bashers terug op het afgelopen jaar. Liefhebber van Kutgames (met een grote ‘K’) Roland van Hek heeft een lijstje gemaakt van speciale edities die het woord ‘speciaal’ een compleet andere betekenis geven.

High Stakes

Kahlmann liet eerder dit jaar weten allerminst gecharmeerd te zijn van collectors editions, maar niet iedereen kan de verleiding weerstaan van een speciale versie van zijn favoriete game. Ik ben één van die malloten die bereid is geld uit te geven aan extra meuk in een fraai doosje. De laatste jaren is mijn eigen verzamelwoede van ‘special/limited/ultimate/collectors editions’ wat afgenomen, maar dat heeft vooral met ruimtegebrek te maken en de matigende invloed van mijn geliefde. (‘Dat lelijke poppetje komt de huiskamer niet in!’) Desondanks wil mijn nerdy verzamelaarsinstinct nog wel eens tintelen bij het zien van een fraai geoutilleerde collectors edition compleet met exclusieve content of andere geile extra’s.

Lees de rest van ‘De top 3 waardeloze collectors editions van Roland van Hek’

20 reacties

Marvel Pinball: realisme is overgewaardeerd



Mijn review van Pinball FX 2 liet aan duidelijkheid weinig te wensen over: flipperfans haalden met dit tweede deel in de PBFX-reeks een sublieme flippersim in huis. Tijdens het schrijven van de review was al bekend dat ontwikkelaar ZEN Studios bezig was aan een nieuwe flippergame, genaamd Marvel Pinball. Vincent maakte in ‘The Downloadables’ onlangs melding van het feit dat ze bij ZEN flink doorwerken, want Marvel Pinball is nu al te downloaden via XBLA en PSN. Hoog tijd om uit te zoeken of we hier te maken hebben met een haastklus of wederom een verplichte aankoop.

Lees de rest van ‘Marvel Pinball: realisme is overgewaardeerd’

2 reacties

Saw II – Hoe doodsaai horror kan zijn



“Hello Michael. I want to play a game”, mompelt de altijd joviale psychopaat Jigsaw aan het begin van Saw II: Flesh & Blood. Met deze woorden begint de zoektocht van hoofdpersoon Michael Tapp naar een uitweg uit het diabolische labyrinth van Jigsaw, het meest winstgevende horror-icoon van de laatste vijf jaar. Voor gamers begint er eveneens een zoektocht, maar die gaat vooral om de kassabon van deze ruftgame. Ik geloof namelijk niet dat er ook maar één persoon is die deze titel niet zo snel mogelijk naar de gameshop wil retourneren.

Lees de rest van ‘Saw II – Hoe doodsaai horror kan zijn’

9 reacties

Minder aantrekkelijk dan een holle naald in mijn bovenarm: Blood Drive



Blood Drive

Het heeft een tijdje geduurd, maar na een afwezigheid van meer dan 3 (!) jaar heb ik een nieuwe editie van Win die kutgame voor je. In deze rubriek ga ik, masochistisch ingesteld als ik ben, op zoek naar het aller-aller-allerslechtste spel dat ik kan vinden, om uit te zoeken of het echt zo kontjeukend slecht is als wordt beweerd. Ik waag me vervolgens aan een zo uitgebreid mogelijke speeltest om te zien hoe lang ik het ermee volhoud. Als de game en de Basher beide de speeltest overleven, dan wordt het spel hier op de site verloot.

De game die ik dit keer door de knoflookpers haal is Blood Drive. Het idee is simpel: denk aan een Carmageddon-achtige kloon van Twisted Metal, vervang de voetgangers door zombies en vervang de gameplay door een emmer stront. De titel van de game verwijst naar de Engelstalige uitdrukking voor het geven van bloed, maar het vooruitzicht van een holle naald in mijn bovenarm is aantrekkelijker dan het nog een keer moeten spelen van deze aanfluiting.

Lees de rest van ‘Minder aantrekkelijk dan een holle naald in mijn bovenarm: Blood Drive’

9 reacties

Pinball FX2: bijna leuker dan een echte flipperkast



Pinball FX 2

Het aantal flippergames dat er tot nu toe is verschenen op Xbox Live Arcade is op de hand van een bijziende houtzagerijmedewerker te tellen. Tenminste, als je in Nederland woont. Flipperfreaks in Amerika en Engeland hebben de keuze uit een veel breder scala aan pinball-titels. We mogen in ieder geval erg blij zijn dat Pinball FX2 ook in Nederland is verschenen, want met met deze game heeft ontwikkelaar ZEN Studios een zo goed als perfecte pinball-simulator uitgebracht.

Lees de rest van ‘Pinball FX2: bijna leuker dan een echte flipperkast’

6 reacties

Dead Rising 2 Case Zero: betaalde demo?



Mooi jurkje heb je aan. Nieuw?

Dead Rising van Capcom was de eerste game die me wist te overtuigen dat de Xbox 360 een verplichte aankoop was. Het vooruitzicht om een gameversie te spelen van Romero’s Dawn of the Dead deed me gniffelend in mijn knuistjes wrijven!

Groot was dan ook mijn teleurstelling toen ik, gefrustreerd door het absurde savesysteem en verveeld door Frank Wests behoefte om alles en iedereen te fotograferen, de game na een paar sessies in mijn kast liet verdwijnen. Zombies op een zo creatief mogelijke manier afmaken was prachtig, maar door een aantal enorme missers kon Dead Rising me niet lang bekoren. Toen ik hoorde dat er gewerkt werd aan Dead Rising 2 hoopte ik er stiekem op dat Capcom met dit tweede deel er wel in zou slagen om een bloed-en-ingewandenfestijn te creëeren waar ik me vol overgave in kon storten.

Lees de rest van ‘Dead Rising 2 Case Zero: betaalde demo?’

4 reacties

Het allersaaiste spel. Ooit.



Desert Bus

In mijn niet aflatende zoektocht naar ongewone, eigenaardige en bizarre games stuitte ik pas geleden op een artikel over een game waarvan ik het bijna jammer vond dat ik het nooit heb kunnen spelen. Het gaat niet eens om een complete game, maar om een minigame die onderdeel was van een nooit uitgebrachte titel voor Sega’s Mega-CD uitbreiding voor de Mega Drive.

Lees de rest van ‘Het allersaaiste spel. Ooit.’

14 reacties

Sla ik eindelijk weer aan het gamen, krijg ik dit



RROD

Het is alsof de duvel ermee speelt! Nou had ik eindelijk eens tijd genoeg om mijn afschrikwekkend grote backlog aan 360-games weg te gaan spelen, presenteert mijn Xbox 360 vandaag de gevreesde red ring of death.

En ik zag er nog zo naar uit om me uit te mogen leven met Prince of Persia, Fallout 3 en Far Cry 2, maar het is dommage pindafromage. De eerstvolgende weken zal ik verstoken zijn van mijn geliefde kruisdoos 360. De jongen van de Microsoft-helplijn was netjes en behulpzaam, maar hij kon me weinig troost bieden voor het gemis van mijn witte lawaaimaker.

Er zit weinig anders op dan mijn PlayStation 3 toch weer wat aandacht te geven. Het lullige is: het aantal echt toffe games dat ik voor de PS3 heb is gewoon veel beperkter dan voor de 360! Ja goed, Uncharted: Drake’s Fortune en Ratchet & Clank: Tools of Destruction zijn sexy titels, maar na een aantal redelijk teleurspellende games op de PS3 te hebben gespeeld (Haze en Siren Blood Curse, om maar wat meuk te noemen) is mijn enthousiasme voor Sony’s glimmende krachtpatser flink afgenomen. En ja, ik heb ook Motorstorm Pacific Rift en Little Big Planet nog op de plank staan, maar om de een of andere reden kunnen beide me niet verleiden tot echt lange speelsessies.

Ach, weet je wat? Ik trek een van mijn ouwe consoles weer een keer uit de kast, dan kan ik eindelijk Shadow of The Colossus of Eternal Darkness eens uitspelen…

17 reacties

Het gamejaar van Roland van Hek



In de weken rond de jaarwisseling kijken de medewerkers van Bashers terug op hun persoonlijke gamehoogtepunten van 2008. Vandaag de laatste top vijf, van Roland.

5. HD-DVD is dood, lang leve HD-DVD!

Scary Movie

Nadat bekend werd dat de stekker uit de HD-DVD-standaard werd getrokken, besloten een hoop winkels en leveranciers hun voorraad HD-titels voor belachelijk lage prijzen te dumpen, zelfs tot aan drie (!) euro per stuk. Tja, vette pech voor de kabouters dat het systeem niet meer werd ondersteund, maar toch was ik erg blij dat ik voor de spreekwoordelijke knaak vijftig en een bosje konthaar een flinke verzameling films bij elkaar kon sprokkelen. En dat daar ook minder sexy titels als Scary Movie 4 en Lady in The Water bij zaten, ach…

Lees de rest van ‘Het gamejaar van Roland van Hek’

20 reacties

Wel, niet, wel, niet, wel, niet: Manhunt 2



Niets doorhebben

Ik snap er niets meer van! Eerst zou Manhunt 2 vorig jaar uitkomen, toen weer niet, toen weer wel, maar dan in een aangepaste versie, en uiteindelijk lag de game wel in de winkel, maar niet in alle landen. De wereldwijde politiek sprak collectief schande en Jack Thompson mocht zijn kinderachtige aandachtsdansje weer eens opvoeren.

Tot voor kort zag ik alleen bij gespecialiseerde gameshops de PSP-versie liggen, wat me eigenlijk verbaasde. Via Play.com was de Engelse PS2-versie immers gewoon te bestellen. Ik weet niet of dat ook voor de Wii-versie gold, want ik heb zo’n ding niet thuis staan.

Vorige week werd ik echter compleet verrast met een promo-exemplaar van Manhunt 2 voor de PS2 in mijn brievenbus. Van een kort telefoontje naar het Rockstar-hoofdkwartier werd ik niet veel wijzer: de game zou vanaf 1 november in alle winkels in Nederland liggen. Maar hoe kon het dan dat de game allang besteld kon worden vanuit de UK? Daar kon Rockstar me geen duidelijk antwoord op geven, maar men kon me wel vertellen dat de game dus sinds dit weekend in de Nederlandse winkels ligt voor PS2, Wii en PSP.

Lees de rest van ‘Wel, niet, wel, niet, wel, niet: Manhunt 2’

5 reacties

Nee! Je mag niet gamen!



D’r zijn genoeg mensen die geprobeerd hebben me het gamen te bemoeilijken, zoniet onmogelijk te maken. Het begon al met mijn ouders (Nee Roland, niet langer dan een uurtje per dag!), maar ook verschillende ex-partners vonden het altijd nodig om mijn game-plezier te komen vergallen met van die flauwe voorstellen. Ik bedoel: sex kan ik ook op een later tijdstip wel hebben, nu moet die high-score effe verbeterd worden!

Maar afgelopen week werd me vanuit een hele rare hoek duidelijk gemaakt dat ik echt even moest kappen met gamen. Ik had namelijk het konijn van een vriendin van me te logeren voor een weekje. Leuk beest hoor, daar niet van. Maar dat kleine pluisbolletje heeft een nogal naar trekje: ze is verzot op het knagen aan electriciteitskabels. Nou heb ik daar een beetje rekening mee gehouden toen ik hoorde dat ze op bezoek kwam. Al mijn snoeren waren zo netjes mogelijk opgeborgen om ervoor te zorgen dat Fanta (don’t ask…) niet de hele sodeflikkerse bende aan stukken zou knabbelen.

Daarnaast zorgde ik er ook voor dat ik haar nooit alleen door mijn woonkamer liet rondhopsen, want ik had er weinig zin in om mijn speakerkabels bloot te stellen aan het knagende gevaarte. De hele week ging het goed tot het moment dat ik mijn play & charge kit aansloot op mijn 360-controller. Ik wilde een lekker potje Bioshock gaan spelen, maar eerst wilde ik Fanta even uit haar kooi laten. Dus ik sloot de chargerkabel aan, zette de konijnenkooi open en liep terug naar mijn bank. Op het moment dat ik mijn kont op de bank plant zie ik nog net hoe Fanta heel snel naar de play & charge kabel is getrippeld om haar vlijmscherpe konijnentandjes erin te zetten.

Een intense en welgemeende krachtterm haalt niets uit: Fanta is niet te stoppen! Ze is vastberaden om door te knagen tot ze koperdraad voelt splijten. In twee grote stappen ben ik bij de vlijtige destructor om te redden wat er te redden valt, maar het mag niet baten. De kabel is in ongeveer 2.5 seconde vakkundig naar de gallemiezen gebeten. En bedankt hè!

12 reacties

Iron Man? Papier Maché Man!



Het is algemeen bekend: van zo’n beetje elke grote superheldenfilm wordt tegenwoordig een game gemaakt, maar dit is altijd een waardeloze prutgame. Althans, altijd? Er zijn toch wel uitzonderingen op de regel? Onlangs bekeek ik op uitnodiging van Sega de film Iron Man. Daarna kreeg ik de game Iron Man in mijn handen gedrukt. Met goede hoop ging ik aan de slag…

Het blockbusterseizoen in de bioscoop is dit jaar begonnen met de release van Iron Man, waarin Robert Downey Jr. de rol aanneemt van Tony Stark. Stark is een flamboyante miljardair die zijn centjes verdient met het fabriceren van het geavanceerdste wapentuig op de planeet.

Stark wordt ergens in het Midden-Oosten ontvoerd na een demonstratie van zijn wapentuig, door een groepje schurken die hem dwingen een exemplaar te bouwen van zijn meest recente raket. Stark blijkt dan niet alleen flamboyant maar ook nog eens fucking briljant, want in krap een week flanst hij van de wapenonderdelen een ijzeren harnas in elkaar waarmee hij zijn kidnappers kan ontsnappen. Je raadt het al: Iron Man is geboren.

Eenmaal terug in Amerika krijgt hij een geweten, sluit zijn wapenfabriek en legt zich toe op het fabriceren van een tweede Iron Man-pak, compleet met alle geavanceerde shit die je in een superheldenfilm kunt verwachten.

Gaaaaap
Hé koekblik! Achter je…

Als film is Iron Man helemaal geen onverdienstelijk stukje vermaak. De special effects zien er retegelikt uit, Downey Jr. zet een een overtuigende Stark neer en er valt zo nu en dan zelfs wat te lachen. Helaas wordt er weinig gelachen bij de release van de game Iron Man. Sterker nog, ik heb me tijdens het spelen van deze game voornamelijk ontzettend zitten ergeren.

In de eerste missie gaat het al meteen goed mis. In de film heeft Stark een metgezel die samen met hem opgesloten zit in de grot waar het eerste harnas wordt gebouw. Vlak voordat Stark weet te ontsnappen uit de grot om eens flink huis te houden wordt zijn metgezel dodelijk getroffen en is er ruimte voor een ‘gevoelig sterfmoment’. De makers van de game vonden dit sleutelmoment waarschijnlijk niet belangrijk genoeg, want tijdens de tutorialmissie is je metgezel nog springlevend. Je krijgt zelfs instructies van ‘m via een geavanceerd intercomsysteem. Uiterst knap voor iemand die zojuist eigenlijk overhoop is geschoten.

Daarnaast wordt meteen pijnlijk duidelijk dat er verdomd weinig aandacht besteed is aan deze game. Alle vijanden die je neerschiet zakken op exact dezelfde (lelijke) manier in elkaar, de omgevingen zien er doods uit en de camera zwiept soms als een bezopen cliniclown in het rond.

haze_01.jpg
Ja, je kan vliegen. So what?

Het rondvliegen en het in elkaar meppen van je vijanden biedt bovendien geen enkel plezier. Raketten die op je af worden gevuurd kun je opvangen en teruggooien, maar dit werkt vaak zo brak dat ik het na een paar keer proberen opgaf. Het is des te frustrerender dat je deze terugwerptechniek dient te gebruiken bij een eindbaas. Resultaat? Er vloog een hoop schuttingtaal door de kamer tijdens de speelsessie.

De cutscenes in de game bevatten overigens wel de ‘echte’ stemmen van enkele van de acteurs uit de film, maar de stem van Downey Jr. had net zo goed door een of andere onbekende stemacteur verzorgd kunnen worden. Het klinkt allemaal ontzettend mat en de filmpjes zien er bovendien uitzonderlijk crappy uit.

Ik was al niet zo’n fan van games die zijn gebaseerd op superheldenfilms, maar Iron Man is zelfs binnen dit genre een pijnlijk voorbeeld van hoe het echt niet moet. Doe jezelf een plezier en ga gewoon lekker naar de bioscoop, ga Iron Man kijken en haal daarna GTA IV.

4 reacties

Condemned 2: angstzweet en bloederige vuisten



De Xbox 360 is al sinds 2005 op de markt, maar het aantal écht enge games voor Microsofts console is nog steeds vrij karig. Horrorliefhebbers hebben het tot nu toe nog moeten doen zonder een verse Silent Hill, Resident Evil of zelfs een nieuwe Fatal Frame. Er is in al die tijd slechts een handjevol games verschenen dat als doel heeft gamers de stuipen op het lijf te jagen, waaronder het geniale Bioshock, het verdienstelijke F.E.A.R. en het intens teleurstellende Jericho.

De enige game op de 360 die er tot nu toe echt voor ging om heerlijk agstaanjagend over te komen was Monoliths survivalhorrorgame Condemned. Ook al heb ik deze lompe actiegame met veel plezier uitgespeeld, na de eindcredits bekroop me toch een beetje het gevoel dat er veel potentie in schuilde, maar dat de game me eigenlijk nèt niet eng genoeg was. Toegegeven, er zaten genoeg spannende momenten in, maar afgezien van een aantal onbehaaglijke momenten wist Condemned me nooit echt zweterige handjes te bezorgen.

Het lijkt wel of ontwikkelaar Monolith tijdens het ontwikkelen van Condemned 2: Bloodshot rekening heeft gehouden met de kritiek dat het eerste deel een beetje tekort schoot in de ‘scary shit’ afdeling. Ik ben namelijk erg blij om te melden dat Condemned 2: Bloodshot dit gemis ruimschoots goedmaakt.

080402condemned1.jpg

De verhoogde horrorfactor heeft vooral te maken met de intens naargeestige sfeer die in dit tweede deel wordt gecreëerd, want op het grafische vlak heeft Condemned 2 een flinke stap voorwaarts genomen. Ik kan me niet heugen ooit een game te hebben gespeeld die er zo ontzettend vies en goor uitziet als Bloodshot. Alles ziet eruit alsof het oud en vervallen is. De omgevingen waarin je rondloopt zijn aftands, de personages die je tegenkomt zien eruit alsof ze weken in een vuilnisbak hebben geleefd en na het spelen van de game wilde ik eigenlijk het liefste mijn handen wassen. Het is overigens niet alleen de grafische upgrade die dit spel angstaanjagender maakt, want ook het retespannende verhaal draagt hieraan bij.

In Bloodshot speel je wederom de SCU (Serial Crimes Unit) agent Ethan Thomas, met wie het na zijn onfortuinlijke avontuur in Condemned flink bergafwaarts is gegaan. Hij werkt niet meer voor de SCU, is aan de drank geraakt en hij heeft last van hallucinaties. In de eerste cutscenes is duidelijk te zien dat Ethan betere tijden heeft gekend; hij ziet eruit als hij door een zieke kat is uitgescheten: lijkbleek, ongeschoren en ronduit ranzig. De confrontatie met Serial Killer X in Condemned heeft flink wat sporen achtergelaten bij Ethan, maar al snel wordt duidelijk dat dit avontuur slechts het begin was van de ellende. De pleuris is andermaal uitgebroken en de stad wordt wederom overspoeld door psycho’s die alles en iedereen aanvallen, inclusief elkaar. Je wordt ingelijfd bij de politie om op onderzoek uit te gaan nadat er een aantal moorden zijn gepleegd die Ethan verdacht bekend voorkomen…

080402condemned2.jpg

Sfeer en verhaal zijn echter niet de enige verbeteringen in de game. In Condemned kon je op bepaalde momenten forensisch onderzoek verrichten, maar dit kwam er vaak op neer dat je alleen een foto van een slachtoffer moest maken of met behulp van je UV-lamp een bepaalde hint moest onthullen. Ditmaal is het forensische onderdeel van de game flink uitgebreid, wat ervoor zorgt dat je zo nu en dan echt op zoek moet naar aanwijzingen en je eigen conclusies moet trekken op basis van bewijsmateriaal dat je aantreft. Het biedt een welkome afwisseling voor de gruwelijke actiescènes waar Bloodshot in grossiert en bovendien vormt je speurwerk een belangrijk deel van het verhaal. Het is dus veel meer dan alleen een beetje “CSI’tje spelen”.

Het verhaal is toffer dan in Condemned, het forensische gedeelte is beter uitgewerkt en de game ziet er ook een stuk mooier (want smeriger!) uit dan zijn voorganger. Deze drie verbeteringen zijn leuk, maar het allercoolste in Bloodshot is toch wel de compleet vernieuwde melee-modus. Kon je in het eerste deel je tegenstanders een mep of een trap verkopen, in dit vervolg heb je de mogelijkheid om je vijanden met een ingenieus combosysteem op zeer charmante wijze compleet in elkaar te hengsten. De intuïtieve manier waarop je klappen uitdeelt en vijanden een schop kunt verkopen zit erg vernuftig in elkaar: Je linker en rechtertrigger gebruik je voor je vuisten, een trap geef je met een klik op je rechterthumbstick en met een klik op je linker thumbstick deel je een hoek uit.

De finishing moves keren ook terug, maar ditmaal is er een extra dimensie toegevoegd: de zogeheten ‘environmental finishing moves’. Heb je een tegenstander op zijn knieën gedwongen dan kun je ‘m vastgrijpen door beide triggers tegelijk in te drukken. Vervolgens kun je gebruikmaken van je omgeving om je tegenstander op extreem gruwelijke wijze aan zijn eind te laten komen. Knal zijn hoofd door een tv, flikker hem van een brug af of spies je vijand op een uitstekende gaspijp; het kan allemaal!

080402condemned3.jpg

Condemned 2 bevat naast al deze verbeteringen bovendien een aantal multiplayer-modes, maar deze voegen eigenlijk weinig toe aan de singleplayerervaring. Er zijn vier verschillende modes om online tegen en met elkaar te spelen, maar na een paar rondjes had ik het hier wel mee gezien. Je hebt standaard Deathmatch en Team Deathmatch, je kunt het uithouden tegen een meute tegenstanders in Bum Rush mode of je kunt een soort verstoppertje met bewijsmateriaal spelen in Crime Scene. Leuk bedacht, maar deze multiplayeropties zijn weinig meer dan een leuk extraatje. De “Bloodshot Fight Club” is echter een leukere toevoeging.

In deze singleplayermodus wordt je in een level geplaatst waar het maar om één ding draait: matten! Je kunt zelf de instellingen van de levels bepalen en dan mag je naar hartelust Tyler Durden imiteren. Je kunt je hand-to-hand skills een beetje bijspijkeren en je kunt bovendien je highscore uploaden via Xbox Live.

Ook al vond ik Condemned een erg toffe game, deze opvolger doet zo’n beetje alles beter, mooier en heftiger. Naast het lekker freaky verhaal ben ik enorm onder de indruk van het compleet vernieuwde vechtsysteem. Er zaten een paar levels in de game die ik gewoon een aantal keer achter elkaar heb gespeeld, puur omdat ik zoveel plezier had met het zo creatief mogelijk in elkaar meppen van mijn tegenstanders. Liefhebbers van lekker enge games of gewoon bruut lompe actie kan ik Condemned 2: Bloodshot van harte aanbevelen!

3 reacties

Roland doet ook mee: wat was er sexy in 2007?



Jaja, spuit elf laat ook van zich horen. Lekker op tijd, ik weet het, maar ik ben ondertussen weer genoeg bijgekomen van het nieuwjaar vieren om mijn top vijf lijstje van 2007 online te jassen.

Het afgelopen jaar was een jaar waarin ik eigenlijk niet zo heel veel nieuwe games heb gespeeld. Het viel me op dat ik me vooral heb gestort op mijn stapel nog uit te spelen games. Zo heb ik uren besteed aan Guitar Hero I en II, maar deel III moet ik nog ergens voor een fijne prijs op de kop zien te tikken. Desondanks zijn er dit jaar wel een aantal zeer noemenswaardige titels verschenen en dit zijn mijn vijf meest memorabele games van het afgelopen jaar:

 
Top 5 2007
5. Ratchet & Clank: Size Matters (PSP)

ratchet01.jpg

Na het vierde deel van Ratchet & Clank op de Playstation 2 keek ik reikhalzend uit naar deze titel op de PSP. En het was het wachten waard! De graphics van Size Matters oogden fenomenaal en tijdens het spelen van deze game viel het me op dat niet alleen de gameplay supersmooth was, maar dat ik ook regelmatig zat te gniffelen om de humor in de game. Dat zouden meer games moeten hebben… humor. Ontwikkelaar High Impact Games heeft een waardige PSP-opvolger gemaakt op de fantastische serie waarmee Insomniac PS2-gamers heeft verwend, en net als zijn voorgangers zal ik ook deze versie waarschijnlijk wel een keer of drie uitspelen. Ik zou bijna een PS3 aanschaffen om R&C Future: Tools of Destruction te kunnen spelen. Ja, bijna….


4. God Of War II (PlayStation 2)

godofwartop52007.jpg

Niet alleen Jeroen was flink onder de indruk van het tweede avontuur van Kratos. Ik heb er wat langer mee gewacht om deze game te spelen, maar toen ik GoW II in mijn PS2 mikte mocht ik weer ongegeneerd smullen van het knetterstoere ultrageweld waar Kratos grootleverancier van is. En Samuel mag wat mij betreft praten wat ‘ie wil, ik vond GoW II heftig genoeg om ‘m op de vierde plaats te zetten in mijn lijstje. Waarbij ik wel moet zeggen dat ik Lost Planet niet lang genoeg heb gespeeld om er een oordeel over te kunnen vellen. Die titel zal ik ergens in 2008 wel een keer gaan spelen…


3. Portal (PC, PS3, X360)

portal.jpg

Voor mij was de toevoeging van Portal niet de enige reden om deze oranje doos in mijn top vijf lijstje te zetten. Half-Life 2 had ik al lang en breed uitgespeeld op zowel PC als Xbox, maar het blijft gewoon een weerzinwekkend cool spel. OK, episodes 1 en 2 zijn niet al te lang, maar het zijn wel leuke toevoegingen als je (net als ik) compleet verslaafd bent aan de spannende avonturen van Ome Freeman. Dit pakket is met recht ‘the most bang for your buck’. Team Fortress is dan wel het minst toffe deel van deze box, maar zelfs al had de Orange Box slechts uit vier titels bestaan, dan nog was het een verplichte aankoop voor elke prijsbewuste gamer.


2. Skate (Xbox 360)

skate01.jpg

Als je me een jaar of wat geleden zou hebben verteld dat ik de Tony Hawk-games aan de kant zou hebben geschoven voor een andere skateboardgame dan zou ik je met consumptie hebben uitgelachen. Voor mij was de Neversoft-serie zo’n beetje het summum op het gebied van sportgames, vooral omdat ik zo’n beetje mijn hele middelbare school-carrière heb verkloot dankzij mijn liefde voor stukken hout op wieltjes. Maar na deeltje acht (of was het negen, of tien?) had ik het eigenlijk wel gezien met de over-the-top benadering van het skateboarden. Totdat E.A. op de proppen kwam met Skate, een game die beter het echte skateboard-gevoel benaderde dan welke andere game ook. Sorry Tony, maar voortaan ga ik met andere vriendjes buiten spelen.


1. Bioshock (Xbox 360)

bioshock01.jpg

Ja, heel origineel…Bioshock ja. . De enige titel waar ik echt maanden op heb zitten te wachten, het ‘geestelijke’ vervolg op System Shock 2, de enige game die er ooit in is geslaagd om me zo ontiegelijk de stuipen op het lijf te jagen dat ik letterlijk niet door durfde te spelen. OK, Bioshock was iets minder eng, maar snotverpopje… wat een game, zeg! Oh ja.. en waarom er ik Super Mario Galaxy er niet bij heb staan? Simpel. Ik vind Mario een flapdrol. Oh ja… als Rock Band het afgelopen jaar in Europa was uitgekomen dan had deze titel zonder enige twijfel mijn nummer 1-plek gekregen. Da’s dus eigenlijk al meteen een spoiler voor mijn lijstje van volgend jaar.


Net niet in de lijst:

  • Crush. Voor mij was Crush echt de onverwachte sleeper-hit van het jaar. Verdomd lastig om uit te spelen, maar na elk uitgespeeld level zat ik als te grijnzen als een winnaar van het wereldkampioenschap zaklopen voor gevorderden.
  • Okami. Het scheelde heeeeel weinig of ik had Okami in dit rijtje geplaatst in plaats van R&C. Het zal er wel mee te maken hebben dat de herinnering aan laatstgenoemde wat recenter is dan die aan Capcom’s geniale PS2-game. Desondanks blijft het wel een supermemorabele titel.
  • Halo 3. De voornaamste reden dat Halo 3 niet in mijn top 5 staat is simpel: ik heb er gewoon nog niet genoeg tijd in geïnvesteerd. Ik heb met een vriend van me een aantal missies gespeeld in coöp, maar ik kwam er al vrij snel achter dat het echt geen goed idee is om de singleplayer-campagne meteen op legendary te beginnen.
  • Crackdown. Het zal wel aan mij liggen, maar voor mij was Crackdown gewoon een leuke game, maar meer niet. Ik vond het spel te rommelig om er echt helemaal in op te gaan en na een paar uur spelen verdween Crackdown al snel in mijn kast. Misschien dat ik ‘m ooit nog een keer tevoorschijn haal als ik echt geen kont te doen heb, maar ik acht de kans erg klein.
  • Silent Hill Origins. Om de één of andere reden kwam de psychologisch getinte horror van Silent Hill op een PSP-scherm voor mij veel minder goed uit de verf dan in de last-gen consoleversies. (Een intens tegenvallend deel 4 niet meegerekend). Heel jammer, want er is toch niets leukers dan zeven kleuren stront te schijten van angst terwijl je in een overvolle bus of trein zit?

Bekijk ook de vijf beste games van 2007 volgens:

Reageer

Maak ons blij met een dode ehm.. Kratos?



De budget hunt wordt doorgaans gebruikt om bezoekers te wijzen op een bepaalde (web)winkel waar een interessante/leuke/goede game te koop ligt voor een zacht prijsje. Nu was ik enorm aan het twijfelen of ik melding moest maken van mijn laatste vondst. Ik heb namelijk de collector’s edition van God of War II zien liggen in een winkel voor de belachelijk lage prijs van €27,50. Voor deze prijs krijg je niet alleen de game in een fraaiere verpakking, maar ook een kneiterjofele dvd, stikbarstensvol listige filmpjes en andere snazzy shit.

Er is echter een addertje onder het gras: er is volgens mij maar één winkel waar ik dit spel voor deze prijs heb zien liggen: in de electronicazaak op Schiphol Plaza. Het gros van onze bezoekers heeft hier geen zak aan, maar gamers die voor hun werk vaak in de buurt van Schiphol moeten zijn zullen mijn tip waarschijnlijk wel kunnen waarderen. Wees overigens snel, want er lagen nog maar een paar exemplaren van deze game in het schap. Dus.. snel naar Schiphol!

2 reacties