Altijd lekker, mosterd na de maaltijd. Afgelopen vrijdag liep ik toevallig tegen sluitingstijd de Fame binnen waar er net een demonstratie was afgelopen van Super Mario Galaxy. Nou ben ik zelf geen Nintendo-fan, dus ik werd nauwelijks opgewonden van de demonstratie. Tja, totdat ik zag waarop de game werd vertoond…

Speciaal voor het evenement was er voor in de Fame een opstelling gemaakt waarop Super Mario Galaxy werd gespeeld op een af-grij-se-lijk fijne TV. Hoe fijn? Wat dacht je van een LCD scherm met een doorsnee van maar liefst 2,5 (!!!) meter? Damn…

Helaas was ik te laat in de winkel om een foto te schieten van gameplay in progress, maar gelukkig kon ik wel een fotootje maken van de achterkant van het LCD-gevaarte. Mudderfukkert, wat een geyl stuk hardware. Mama, DIE wil ik!

Ik vraag me dan wel iets af… Hoe afgrijselijk lief moet je het hele jaar wel niet zijn geweest om dit fijne ding in je schoentje te vinden rond Sinterklaas?

Ik begin ondertussen een beetje genoeg te krijgen van al die irritante artikelen waarin moord en brand wordt geschreeuwd als het gaat om de verslavende invloed die computergames op onze jeugd zouden hebben. Het schijnt ook niet mogelijk te zijn om een artikel hierover te schrijven of een item op TV te maken zonder de verslavingsdeskundige Keith Bakker aan het woord te laten.

Tja, die man kan immers zo lekker vertellen over hoe ontzettend erg het is gesteld met internet- en gameverslaving en dat hij bovendien de eerste echte Europese kliniek voor gameverslaving heeft geopend in Amsterdam. Ja Keith, dat weten we nou wel! En dat verhaal over die jongen die tijdens zijn marathonsessies WoW in een fles piste hebben we ook pas een keer of dertig gehoord. Bijkomend effect: elke keer als ome Kieth in de media aan de bel trekt is dat natuurlijk een dikke plug voor zijn eigen privékliniek ‘Smith & Jones’. Die Bakker is zo gek dus nog niet. Maar goed, dat terzijde.

Vandaag brulde de Metro dus op de voorpagina: “Duizenden verslaafd aan online spelletjes.” Ja nou jeetje joh, het is me wat hè, met al die vermaledijde kom-pjoe-ter-spelletjes. En het is zeker een loeigrote voorpaginavermelding en een artikel van twee pagina’s waard. Maar laten we vooral niet vergeten om die koddige ‘Crazy German Kid’ te vermelden! Je weet wel, dat filmpje van dat vadsige Duitsertje dat tijdens een potje Unreal Tournament zijn hele toetsenbord aan gort mepte. De metro vermeldt doodleuk dat het filmpje is geschoten door de vader van het manneke zonder diens medeweten en dat het online is geplaatst om als waarschuwing te dienen. Ruw stinkende stierencompost natuurlijk, want het opvliegende Duitsertje heeft een hele serie filmpjes online gezet waarin hij zich als een complete randdebiel gedraagt. Ik heb ze bijna allemaal met gekromde tenen zitten te bekijken. (Ja, ik heb een zieke fascinatie voor dit soort dingen…)

Er is niets gefilmd zonder zijn medeweten en het clipje is dus gewoon geacteerd. (Verdomd overtuigend, dat moet ik het krijsende vetzakje nageven). Dit clipje heeft dus geen kont met de corrumperende werking van games te maken maar met een manneke met veel te veel vrije tijd, een slecht gevoel voor humor en een webcam. Maar dat dondert niet; de toon is gezet. Waarschijnlijk gaan vandaag honderden Metro lezers een zoekopdracht uitvoeren op Youtube met de term ‘Crazy German Kid’ om met eigen ogen te zien waar gameverslaving toe kan leiden. Het zou fijner zijn geweest om te zien dat Metro-journaliste Marije Veerman wat beter haar huiswerk had gedaan.

Het is altijd leuk om iets te verloten, maar het is natuurlijk veel leuker om laffe meuk weg te geven die echt niemand wil hebben. Daarom heten we alle lezers van harte welkom in de eerste editie van Win Die Kutgame!. Lees hier over het aller-allerslechtste wat de game-industrie te bieden heeft en prijs jezelf gelukkig dat jij deze rotzooi niet hoeft te spelen.

Het idee achter deze rubriek is simpel: onze masochistisch ingestelde Basher Roland gaat op zoek naar het aller-aller-allerslechtste spel dat ‘ie kan vinden om uit te zoeken of het ook zo blaartrekkend slecht is als reviews beweren. Hij waagt zich vervolgens aan een zo uitgebreid mogelijke speeltest om te zien hoe lang hij het volhoudt om tijd door te brengen met de game. Als de game en de Basher de speeltest overleven dan wordt het spel hier op de site verloot. Het mooiste is natuurlijk om games te vinden die zo weerzinwekkend slecht zijn dat zelfs reviewers er niet eens hun vingers aan willen branden. Wat dat betreft hebben we al meteen een rotte stinkgame gevonden om deze rubriek mee af te trappen: het in 2004 uitgegeven “GT Racers”, van de alom geprezen budgetboer Oxygen Games. (Wie kent ze niet?)

Het feit dat er online bijna niets te vinden is wat met GT Racers te maken heeft is op zich al reden genoeg om argwanend te zijn over de kwaliteit van deze titel. Op gamerankings is er alleen een melding te vinden van de GBA-versie van GT Racers en op metacritic komt deze titel niet eens voor. Dat begint goed! Ook op de website van uitgever Oxygen wordt met geen woord gerept over dit pareltje. Alleen IGN heeft een zeer summiere pagina waar je in ieder geval een paar screenshots kunt bekijken. Deze screenshots doen me al het ergste vrezen: ook al is dit een game uit 2004, de afbeeldingen lijken eerder afkomstig uit een titel die nog voor de originele Playstation met veel haast in elkaar is geflanst.

Hey kijk! De Eiffeltoren in Tokyo

Opstartperikelen
De handleiding van GT Racers bestaat uit een summier pamfletje waar welgeteld één pagina tekst in het engels te vinden is. Hier worden de kinderlijk simpele controls uitgelegd (alleen gas en remmen, niet eens een handrem?) en krijg je inzicht in de verschillende gametypen. Zo kun je kiezen uit alleen racen, met twee personen samen racen en ehm.. verder niks. Om de multiplayermodus te testen heb ik mijn fijne vriendinnetje bereid gevonden om me met het testen van GT Racers te assisteren. Nadat ik de gamedisc (geen DVD-rom, maar zo’n fijne compact disc) in mijn PS2 heb gelegd gebeurt er….niets. PS2 op z’n kant gezet, disc opnieuw erin en… ja hoor: een disc read error. Even flink vloeken, disc eruit, met een zachte (stofvrije!) doek de onzichtbare stofjes van de disc geveegd, game opnieuw in de PS2 gelegd en: JAAAH! We hebben beeld. Het zou potdomme eens tijd worden.

Zelfs de intro stinkt
Normaal krijg je in de intro van een game een aantal coole momentopnames om je alvast een beetje lekker te maken, maar het lijkt wel alsof de makers van GT Racers hebben gedacht: “Weet je wat? We doen het eens een keer helemaal anders! We gaan alleen maar ontzettend lelijke shit laten zien in de intro!” Auto’s die over het wegdek stuiteren als eendjes in een badkuip, omgevingen die er zo mogelijk nog slechter uitzien dan op de screenshots en animaties waar de krul spontaan van uit je schaamhaar zakt: de algehele indruk van de GT Racers-intro is gewoon ronduit RUK.

Met frisse tegenzin navigeer ik vervolgens door de spartaans ogende menuschermen. Het optiescherm geeft je de mogelijkheid om de muziek en de geluidseffecten in de game harder of zachter te zetten en de positie van het scherm aan te passen, meer niet. Controls veranderen? Waarom zou je? Mijn enthousiasme heeft een dieptepunt bereikt, zelfs voordat ik ook maar één minuutje heb kunnen racen.

En hier durven ze geld voor te vragen?

Alsof je met een hoop kak zit te spelen…
Dat het altijd erger kan bewijst GT Racers wanneer ik ook daadwerkelijk een stukje begin te spelen. Om te beginnen komt de knoppenconfiguratie niet overeen met wat er in het boekje staat. Camerastandpunt veranderen? Het prullerige pamfletje beweert dat een druk op de triangleknop uitkomst biedt, maar de game zelf is het hier niet mee eens. Je mag kiezen tussen een in-car view en een reverse view en daarmee uit! Bizar genoeg verandert het spel vaak genoeg naar een extern camerastandpunt zodra je één van de strontkleurige omheiningen van de baan ramt. En dat gebeurt heel, heel vaak….

De besturing van GT Racers is zo walgelijk slecht uitgevoerd dat je een groot deel van de race tegen de omheining van de tracks geplakt zit. En het mooie is dat je er vaak ook echt tegen geplakt zit. Het is me meerdere keren gebeurd dat ik echt seconden lang moest frotten en pielen om mijn auto los te wrikken van de innige omhelzing van een schutting of een nondescript gebouw.

Zo. daar steek je nog eens wat van op!
Los van al deze ergernissen schuilt er absoluut een opvoedkundig element in GT Racers. Dankzij deze game weet ik nu dat de Eiffeltoren in Tokyo staat en dat we voor L’Arc de Triomphe in hartje Londen moeten zijn. Laat niemand dus beweren dat je niets leert van gamen!

Ergens heeft iemand echt z’n best zitten doen op deze troep!

Multiplay? Nee, bedankt
Na een paar potjes aankloten heb ik het eigenlijk wel gezien met GT Racers. De game ziet er niet uit, de muziek zorgt spontaan voor bloedende trommelvliezen, het geluid van de auto’s lijkt nog het meest op nerveuze naaimachines en de besturing van de auto’s laat je verlangen naar de gloriedagen van A2 Racer. Het multiplayergedeelte van deze machtige racegame moet echter ook onder de loep genomen worden. Met een grote grijns schuif ik de controller richting mijn ‘assistent’, om haar vervolgens vol afgrijzen naar de TV te zien staren. Nee, dit kan haar niet aandoen…

Is er dan helemaal niets leuk aan deze game? Ik heb lang moeten zoeken, maar het allercoolste van GT Racers is de mogelijkheid om de auto waarin je rijdt zelf een naam te geven. Dat klinkt duf en dat is het eigenlijk ook. Maar goed, dit is zo’n beetje het enige leuke aan de game. Ja, of je moet het feit dat deze game op een perfect rond schijfje staat als een pluspunt beschouwen.

Winnen? Maar natuurlijk!
Om kans te maken op het prachtige exemplaar van GT Racers waar ik mee maar liefst anderhalf uur mee heb vermaakt (maar het leken er echt véél meer), hoef je alleen een mailtje te sturen naar tips@bashers.nl met daarin een uitleg waarom jij dit spel wil hebben en welke van je vrienden je kwijt wil door hem of haar deze game te geven. De meest bizarre inzending krijgt deze game thuisgestuurd!

Mijn kersverse geliefde liet me onlangs weten dat ze geen hardcore gamer is, maar dat ze een lekker potje gamen op zijn tijd helemaal niet vervelend vindt. Vorige week heb ik vrolijk mijn PS2 in een tas gegooid samen met een handjevol games en uiteraard ook mijn fijne Guitar Hero controller. Dat zou een weekendje kneiterhard gamen worden met mijn liefje!

Naast beide delen van Guitar Hero had ik een stuk of tien multiplayergames meegenomen waarvan ik dacht dat ze een non-gamer ook zouden aanspreken. Naast Super Bust-A-Move (dat spel blijft geniaal) had ik ook een handjevol arcaderacers meegenomen en wat puzzelmeuk. Eén van de games waar ik me stiekem heel best mee heb vermaakt is de Bejeweled-kloon Zoo Puzzle, van de budgetboer 505 Gamestreet, dus die ging ook mee.

Ze kon haar lach niet inhouden toen ik als een blije vlaflip in de kamer stond te rocken met een klein plastic gitaartje om mijn nek, dus Guitar Hero verdween snel achter de bank. Na een paar potjes Midnight Club en Need For Speed Underground bleek het verschil in ervaring tussen ons twee best lastig; ik kende de meeste tracks op mijn duimpje terwijl mijn geliefde de besturing van de auto’s nog onder de knie moest krijgen. Ook in Street Fighter en Tekken werd het na een paar potjes pijnlijk duidelijk dat een leek het doorgaans aflegt tegen iemand die flink wat avondjes heeft doorgehaald met zijn vriendjes Heihachi en Akuma.

Dan maar Zoo Puzzle in de PS2 gemikt. En dat heb ik geweten! Na een uitleg van ongeveer 20 seconden bleek mijn liefje de game verbazingwekkend snel onder de knie te krijgen. Binnen de korste keren raasde ze als een dolle over het speelveld, links en rechts combo’s eruit knallend. Ik had de grootste moeite om haar bij te benen, terwijl ik altijd van mezelf had gedacht dat ik toch niet echt slecht was in Zoo Puzzle. Nou, forget it but! Na elk gespeeld potje verbleekte mijn high score bij die van haar en na een paar keer gloeiend te zijn ingemaakt moest ik schoorvoetend toegeven dat ze véél beter was dan ik. Sodeju, ik ben gewoon keihard gepwned door mijn eigen liefje.

Je kunt dit berichtje beschouwen als ongegeneerde en ordinaire reclame, maar ik zie het gewoon als een erg fijne tip waarmee je mag doen wat je wil: bij de Engelse site Play.com kun je nu de PSP-editie van Metal Slug Anthology bestellen voor een schamele €15.49. Je leest het goed: we hebben het hier over een game die hier in de meeste winkels niet voor minder dan veertig geuro over de toonbank gaat.

Samuel was eerder dit jaar al uiterst lovend over Metal Slug Anthology, dus je krijgt dus voor onbeschoft weinig knaken een royaal dikke game thuisbezorgd! Ook de Wii-versie (€27.99) de PS2-editie (€23.49) zijn erg schappelijk geprijsd op Play, maar voor handheld gamers schijnt Metal Slug Anthology voor PSP dus een redelijk verplichte aankoop te zijn. Spreekt voor zich dat ik ook een exemplaar voor mezelf heb besteld! Om artikelen op Play.com te kunnen bestellen moet je overigens wel een credit card tot je beschikking hebben, maar aan de andere kant is het erg fijn dat deze site geen verzendkosten berekent. Geen bijkomende kosten dus waarmee je rekening moet houden!

Een tijdje geleden schreef ik over Game-endings, een site waar luie gamers naartoe konden gaan als ze geen zin hadden om een game uit te spelen. Voor de mensen die zelfs het spelen van games als teveel moeite zien is er nog een verplichte bookmark: Stuckgamer.com

Deze site heeft van een flink aantal titels complete videowalkthroughs online staan, en dat werkt echt verbazingwekkend goed. Tot mijn grote schaamte ben ik een tijd geleden halverwege Ubisoft’s Prince of Persia 2: Warrior Within volledig verdwaald, zodat ik met geen mogelijkheid meer kon achterhalen waar ik was en vooral ook wanneer ik was. Jaja, driewerf hoezee voor dat timeshift-geouwehoer in PoP2.

Ik had al verschillende guides en walkthroughs geraadpleegd, maar aangezien ik volledig mijn oriëntatie in de game kwijt was vond ik geen aanknopingspunt dat me bekend voorkwam. Normaal flikker ik een game dan met een grote boog in de pedaalprullie, maar ik vond de gameplay stiekem interessant genoeg om de game toch uit te willen spelen.

Ik was als een kind zo blij toen ik de videowalkthrough van Stuckgamer.com vond. Deze heb ik bekeken tot het punt waarop ik weer herkende wat ik al had gespeeld. Uiteindelijk bleek ik gewoon ergens één of andere muffe richel compleet te hebben gemist, waardoor ik met geen mogelijkheid verder had kunnen spelen. Ik kon de moeite overigens niet opbrengen om de game uit te spelen met het alternatieve einde, maar ook hier bood Stuckgamer uitkomst.

De site is ook erg makkelijk voor die situaties in een game waarbij je exact weet wat je moet doen, maar het lukt je gewoon niet. Je volgt de aanwijzingen in een walkthrough of guide tot op de letter, maar om de één of andere reden blijf je gewoon vastzitten op dat ene klotemoment. Het is dan supermakkelijk dat je gewoon even kunt zien wat je moet doen!

Ook voor de die-hards die Gears of War op Insane uit willen spelen of die willen zien hoe je Devil May Cry 3 in ‘Dante Must Die’ modus biedt Stuckgamer uitkomst. Ik vraag me alleen af of uitgevers als Piggyback en Bradygames niet nerveus worden van dit soort sites. In feite biedt Stuckgamer.com dezelfde informatie als je in hun dure strategy guides kunt vinden, maar dan in superhandig videoformaat. En vergeet niet: Stuckgamer is helemaal gratis. Nice!

Nu Rockstar de releasedatum van Manhunt 2 voor onbepaalde tijd heeft opgeschort en ook SEGA’s Condemned 2 kindvriendelijker schijnt te worden gemaakt, ben ik eigenlijk wel benieuwd hoe groot de shitstorm zou worden als Jörg Buttgereit’s ‘Game of Death’ ooit nog uit zou gaan komen.

De naam Jörg Buttgereit zegt je waarschijnlijk weinig, en da’s niet zonder reden. Deze fijne meneer is verantwoordelijk voor een paar van meest zieke en smerige films ooit gemaakt. Zelfs SAW en Hostel verbleken nog bij de fijne films van ome Jörg. Wellicht overbodig om te vermelden: zijn dvd’s liggen niet in de schappen van Bans Reukhoven’s winkel.

In 2001 was er sprake van dat de Duitse gameboer Burns Games (wie kent ze niet?) een game zou maken die gebaseerd is op een idee van Buttgereit. Meer dan een handjevol lelijke screenshots en een korte trailer zijn er volgens mij nooit vrijgegeven, maar op de site van Burns Games staat er nog wel een beschrijving te lezen van het spel waar Joop Atsma en Jeroen Dijsselbloem echt een natte plek van in hun pantalon gaan krijgen, mocht het ooit nog uitkomen:

You and your new lover are out in the streets of your town. Suddenly a car is crashing into you. The emergency team in the ambulance finds your heart standin still. There is no time to loose. In the ICU you fight for life in “The Beyond” starts with electro-shocks. You will meet infamous serial killers and mass murderers in “The Beyond”. They will rip off your flesh, pull out your intestines, tear your soul apart. Your body is falling to pieces. You have to gain new power to come back to life and reality. To hold your lover in your arms again. But how? It’s your life. Coming soon. Maybe.

En daar staat dan een heel smaakvol plaatje bij van enkele van de meest notiore seriemoordenaars uit de geschiedenis bij: Albert Fish, Ed Gein, Ted Bundy en de altijd vrolijke John Wayne Gacy. (Ook wel bekend als ‘Pogo The Clown).

Ik vind gamen een van de leukste dingen die je kunt doen zonder je kleren uit te trekken, maar soms krijg ik spontaan last van Oud-Hollandsche luiheid of ik heb gewoon geen tijd om een game helemaal uit te spelen. In zo’n geval wil ik nog wel eens een site bezoeken waar een echte haardkoor-gamer zijn neus voor ophaalt, die het einde voor me verklapt.

Ik heb het over Game-endings. Deze superlistige site biedt aartsluie gamers (waar ik er één van ben) de mogelijkheid om de eindfilmpjes te bekijken van een hele zwik games zonder dat je daarvoor het spel uit hebt hoeven spelen. Verdomde handig voor als je geen zin hebt om een heel spel door te ploegen om alleen het eindfilmpje maar even te kunnen bekijken.

Er zullen ongetwijfeld massa’s gamers zijn die dit soort sites als not done beschouwen, maar daar kan ik echt niet wakker van liggen. Soms ben ik gewoon ontzettend nieuwsgierig naar hoe een game afloopt dat ik het niet kan laten om toch effe te spieken. In zo’n geval biedt Game-endings uitkomst.

Ook voor games met meerdere eindes is de site superhandig. Ik wil best alle zeven eindes zien van Silent Hill 2, maar no fucking way dat ik dat spel ook zeven keer uit ga spelen! Voor het bekijken van eindfilmpjes van obscure games is de site ook erg leuk. Geen zin om een N64 aan te schaffen om het einde van het originele Perfect Dark te bekijken? Gewoon even naar Game-endings gaan! Ook voor het einde van Tomb Raider: Legend kon ik de moeite niet opbrengen om het spel uit te spelen, maar dankzij deze site weet ik wèl hoe de game eindigt. Hoeveel mensen ken jij trouwens die Steel Battalion hebben uitgespeeld? Sterker nog; hoeveel mensen ken jij die Steel Battalion uberhaupt hebben gespeeld?