Blijkbaar slagen sommige mensen er in het koordje van hun Wii-controller te breken en de afstandsbediening te transformeren tot een tv-dodend projectiel. Lijkt mij makkelijk te voorkomen door gewoon goed je handen te wassen nadat je de hand aan jezelf hebt gelegd, maar goed, het gebeurt. Een kinky gamer uit Oostenrijk denkt de oplossing te hebben gevonden: handboeien uit de lokale sexshop. Lijkt mij echt vreselijk spelen. Bovendien zou ik na elke sessie weer het sleuteltje moeten zoeken en daar heb ik dus ook geen trek in. Wel krijgt hij punten voor de heavy-metal look.

De officiële XBox 360 arcadestick van Hori is een prachtig ding, maar ook ontzettend prijzig. En alternatieven zijn er nog niet echt, dus voor velen zit een degelijk potje Street Fighter 2 er niet in. Reden genoeg voor sommigen om dus gewoon zélf een arcadestick voor de 360 te bouwen. Met behulp van wat hout, een likje verf, wat arcadeknoppen, een joystick en de ingewanden van een 360 controller, maak je zo je eigen arcadestick. Dat het ding wel gigantisch, lomp en lelijk is, moet je dan maar voor lief nemen. Een indrukwekkend staaltje vakmanschap of pure verkrachting van een onschuldige controller? Ik ben er zelf nog niet helemaal over uit.

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: Mega Man Powered Up! is zonder twijfel mijn favoriete PSP game van 2006. Vincent weet hoe groot mijn voorliefde is voor Capcom-games en ‘the Blue Bomber’, dus voor hem zal dit hoogstwaarschijnlijk geen verrassing zijn. Toch is mijn enthousiasme voor deze game niet het product van mijn enigszins ‘fanboyistische’ voorkeur voor de franchise. Er zijn maar weinig games die klassieke gameplay zo goed weten te combineren met strakke graphics, veel speelbare extra’s, een geweldige level-editor én downloadable (en uploadable) content. Mag Mega dus even u aandacht, dames en heren?

Vorige week besloot ik om weer even online te gaan met Powered Up!. Even kijken of er nog wat leuke levels te downloaden waren. Tot mijn verbazing zag ik dat er niet alleen een superschattige kerstmis-skin te downloaden was voor Roll (het schattige zusje van Mega Man die ook speelbaar is in de game), maar ook dat de heren van de Power Unlimited een eigen level hadden ge-upload, compleet met PU-logo’s. Dat het level kort was én extreem makkelijk, deed er even niet toe. Het ging om de gedachte.

Het deed me echter wel realiseren hoe lang ik de game al aan het spelen was. Ik haalde hem een dikke maand na de Europese lancering (eind maart) in huis en heb hem sindsdien continu gespeeld. De ene keer wat intensiever dan de andere keer, maar zonder twijfel veel vaker dan de meeste van mijn PSP games. Ook in vergelijking met Mega Man Maverick Hunter X, dat niet veel meer was dan een grafische update van Mega Man X voor de SNES, was het verbazingwekkend hoe vaak Powered Up! in mijn PSP te vinden was.

De gevechten met de eindbazen zijn de hoogtepunten van de game

Powered Up! is in principe een remake van Mega Man op NES. Dezelfde vijanden, dezelfde bazen en dezelfde gameplay. Nog steeds zul al springend en schietend alle levels moeten doorlopen, op dezelfde manier zoals je dat al deze jaren gedaan hebt. In eerste instantie lijkt de game dan ook niets aan het origineel toe te voegen, op de extra twee bazen en schattige chibi-visualisering na.

Dit zal de meeste mensen nou niet bepaald opwindend in de oren klinken, maar voor Mega Man veteranen is dit een werkelijk geschenk uit de hemel. Eigenlijk is Powered Up! de New Super Mario Bros. van de Mega Man serie. Nieuw, maar toch zo vertrouwd. Wat overigens niet de reden is waarom ik de game ondertussen nog steeds speel.

Nee, de game schittert pas echt door de vele manieren waarop je het spel kunt doorlopen. Nou ben ik altijd al een fan geweest van korte games met een hoge replaywaarde, maar Powered Up! lijkt dit naar het volgende niveau te tillen. Als je een baas op een bepaalde manier hebt verslagen, krijg je namelijk de mogelijk om het hele spel als die baas te doorlopen. Een geniale zet, aangezien elke baas zijn eigen krachten en mogelijkheden heeft en hiermee het spel op talloze te herspelen is.

Neem bijvoorbeeld Oil Man. Een redelijk moeilijk personage omdat zijn wapen alleen maar kwakjes olie kan afvuren die niet veel schade berokkenen. De pret begint pas wanneer je op zo’n kwakje springt, waardoor het in een glibberige en allesvernietigende snowb… eh… olieboard verandert, die je de mogelijkheid geeft om in sneltreinvaart door het level te racen. Of Time Man, die bullet-time kan gebruiken. Of Ice Man, die zijn vijanden kan bevriezen om ze dan in Metroid-stijl te gebruiken als platformpjes. En dan heb ik de andere acht characters nog niet eens gehad. Het is simpel, divers en voornamelijk: leuk. Net als de geniale level-editor, waarmee je in een mum van tijd je eigen levels maakt. Dat het de eerste level-editor is waar ik van genoten heb sinds de editor van Advance Wars, zegt wat mij betreft genoeg.

De game is moeilijker dan de visuele stijl doet vermoeden.

Ik zou het nu nog kunnen hebben over de nostalgische Old Mode (ah, die muziek) en de heerlijke/uitdagende/frustrerende missies van de Challenge Mode, maar de boodschap is hopelijk nu wel duidelijk. Mega Man rockt en Mega Man Powered Up! al helemaal. Halen dus. En nou kan ik me voorstellen dat niet iedereen even gecharmeerd is van de blauwe held, mede dankzij de constante stortvloed aan games waarin hij een hoofdrol speelt, maar geloof me maar als ik zeg dat deze game echt de moeite waard is. En wie wil er nou niet spelen als het zusje van Mega Man gekleed in het Super Ghouls ‘n Ghosts harnas?

Videogames en Lego gaan verrassend goed samen. Zo schopten de Lego Star Wars games al behoorlijk wat spreekwoordelijke aars en moet het wel heel gek lopen, wil Lego Batman niet hetzelfde niveau behalen. Dat de samenwerking tussen het populaire speelgoed en videogames ook ‘andersom’ leuke projecten oplevert, is te zien in een filmpje dat de afgelopen dagen al veel teweeg heeft gebracht bij fanatieke gamers.

Wat men allemaal niet kan met (te)veel vrije tijd en een heleboel blokjes Lego. Nou is de (indrukwekkende en jammer genoeg bijna uitgestorven) stop-motion techniek op zich al niet bepaald de snelste manier om een animatiefilmpje te maken, maar elk nieuw shot opbouwen uit blokjes Lego en dat ook nog eens op de pixel na nauwkeurig repliceren, lijkt mij dus echt hels.

Maar is het niet geweldig? Is het niet prachtig om te zien hoe men met Lego zo’n indrukwekkende hommage heeft gemaakt aan één van de beste 2D platformers ooit?

Helaas niet dus.

Blijkt het allemaal niets meer te zijn dan wat screenshots van een emulator waar een paar leuke Photoshop-effectjes overheen zijn gegooid. Jammer. Hopelijk krijg ik de volgende keer iets te zien dat net zo indrukwekkend zal zijn als ‘Fell in Love With a Girl’. Maar dan met videogames.

Heerlijk, als twee van mijn liefdes zo bij elkaar weten te komen. Dave Mustaine, frontman van de legendarische metalband Megadeth, heeft namelijk speciaal voor de game Gears of War een thrashy metalnummer geschreven dat voor iedereen gratis te downloaden is. Het nummer zal overigens ook te vinden zijn op Megadeth’s nieuwste album United Abominations. Wellicht is de combinatie van stevige heavy metal en ‘space marines’ een beetje té voor de hand liggend en té rijk aan testosteron, maar in dit geval kan ik het alleen maar toejuichen. Wat een gitaarsolo!

In Nederland heet het ‘de Wii-afstandsbediening’ en in Engelstalige landen ‘the Wii Remote’, maar de meeste mensen noemen de controller voor Nintendo’s nieuwste nog steeds liefkozend de ‘Wiimote’. En je kunt ze moeilijk ongelijk geven. Dat Nintendo eigenlijk het liefst wil dat iedereen gewoon de officiële benaming gebruik, maakt het des te meer ironisch dat ook zij niet aan de kracht van het koosnaampje zijn ontsnapt.

Als jij ook één van de gelukkigen bent die zich nu al een Wii-eigenaar mag noemen, dan kun je gelijk even de handleiding van de Wii-afstandsbediening erbij pakken en zien waar ik het over heb. Ho-ho, wat ziet mijn oog daar? Staat daar nou bovenaan toch nog het woordje ‘Wiimote’? Missie gefaald, Nintendo!

Had er dan gelijk Oui-mote van gemaakt.

Natuurlijk bedoel ik dat zo sarcastisch mogelijk, maar goed, het blijft leuk om te zien dat zelfs Nintendo het blijkbaar niet kon laten. Al lijkt het woord wel alleen voor de Fransen te zijn bedoeld, aangezien bij de rest van de talen in de handleiding gewoon nog het woord ‘remote’ staat (of een vertaling ervan). En natuurlijk is ‘Telécommande Wii’ een hele mond vol, maar dat geldt ook voor ‘Wii-afstandsbediening’. Gewoon lekker ‘Wiimote’ zeggen dus. Zo komt er ook niemand op het achterlijke idee om het ‘af te korten’ tot iets als ‘Afstandsbedwiining’.