Samuel Hubner Casado

Acteur, schrijver, zanger, gamer. Arcade geniet zijn voorkeur, realisme is saai.

De 186 posts van Samuel:

Sex & The City / Magie & Illusie



Als ik een leuke meid verveeld bij de bar zie zitten als ik uitga, dan kan ik het niet laten om daar een praatje mee te maken. Niet dat ik haar dan ga proberen te versieren (dat zou m’n vriendin leuk vinden, narf) maar als het me lukt haar te vermaken en ik na verloop van tijd duidelijk zie dat ze interesse toont, dan is dat gewoon de beste ego-boost die je je kunt voorstellen. En je houdt er vaak ook nog leuke vrienden aan over.

Hoe ik mijn doel bereik? Met quasi-vermakelijke grappen, psychologische vraagspelletjes (die vaak rechtstreeks uit de Cosmo worden gelift) en… goocheltrucs. Raden welke kaart ze getrokken heeft, bierviltjes uit haar kapsel vandaan toveren, dubbeltjes ‘klonen’, noem het maar op. Hoe ik die ‘skills’ verzameld heb, doet er niet toe; het belangrijke is dat het werkt. De glimlach die op zo’n gezicht verschijnt, de energiekere lichaamstaal en het onvermijdelijke “Heh? Hoe deed je dat?” zeggen genoeg.

Enfin, genoeg gepocht. “Dit is een gamesblog, Samuel!” Mijn taak als reizende circusclown annex telefoonnummer-verzamelaar is in ieder geval stukken makkelijker gemaakt sinds ik er achter ben gekomen dat een Nintendo DS met Magie & Illusie vaak nog betere resultaten behaalt.* Deze game bestaat in feite uit een verzameling goocheltrucs en een pak geprepareerde kaarten waarmee je na een beetje oefenen je familie en vrienden kunt verbazen. Althans, ‘verbazen’… Verwacht niet dat de game je uitlegt hoe je trucs van niveau David Copperfield uitvoert.

De game bestaat uit drie delen: een modus waarin de DS jou trucs voorschotelt (en die met het nodige logische denkwerk ook wel uit te puzzelen zijn), de trucs die je zelf kunt leren om je directe omgeving mee in ‘t ootje te nemen, en Brain Training-achtige minigames waarmee je zogenaamde goochelaarskills kunt aanleren (want blijkbaar kan elke goede goochelaar in spiegelschrift schrijven ofzo). Het is een leuk pakket dat voornamelijk nogmaals onderstreept tot wat voor diverse doeleinden de DS allemaal gebruikt kan worden. Voor daadwerkelijke game-elementen hoef je Magie & Illusie echter niet aan te schaffen; wat dat betreft is het een typische Touch-Generation game.

Of het een aankoop waard is? Tja, dat is moeilijk te zeggen. Als eigenzinnig stukje software is het zeker aan te bevelen; ik ben zelf dan ook een spreekwoordelijke sucker voor dit soort excentrieke dingen. Maar voor de meeste van jullie, die gewoon 39,95 voor deze game + speelkaarten zouden moeten neerleggen, biedt deze titel gewoon net te weinig content. Niet alleen zijn de soort trucs eenzijdig - trucs die je vroeger kon leren met zo’n goocheldoos uit de Bart Smit, zijn hier niet te vinden - maar ook het aantal trucs stelt nogal teleur.

En nee, verwacht niet dat ik ga uitleggen hoe de trucs in elkaar zitten. Want de enige twee regels waar een goochelaar zich aan moet houden, is: ‘You do not talk about Magic Club’ en ‘Een goochelaar verklapt nooit hoe de vork in de steel zit.’

* Alleen niet bij de vrouwen tijdens het uitgaan. Er is niks minder sexy dan een man die plotseling een Nintendo DS uit z’n ‘manbag’ trekt om haar een videogame te laten zien waarin een antropomorfische vleermuis met dikke jetsers goocheltrucs uitlegt. Iets dat ik had moeten zien aankomen.

3 reacties

Japanners maken de beste Youtube clips



Tijdens mijn ondertussen misselijkmakend obsessieve zoektocht naar gelekte info over Super Smash Bros. Brawl, kwam ik de volgende twee filmpjes tegen. Ze hebben nauwelijks wat met de game in kwestie te maken, maar dat maakt ze er niet minder vermakelijk op. Ze zijn overigens wel beter te verteren als je een gigantische nerd bent en je ook nog eens meliger voelt dan de gemiddelde 16-jarige BrEeZaH tijdens een aflevering van Friends.

Hilarisch, en ontzettend catchy, als je het mij vraagt. De mp3 heb ik dan ook meteen gedownload.

Dit is er eentje voor de fans van old-skool Nintendo, Konami en Capcom-gaming:

Welke verwijzingen herken jij allemaal?

6 reacties

Dairantou Smashuh Brathas Zexu!



Spoilers! Spoilers! Spoilers! Spoil… Ah, ik hou mezelf alleen maar voor de gek. Wie wil er immers niet weten hoe het introfilmpje van de nieuwste Super Smash Bros. eruit ziet? Er komen wel enkele nieuwe personages in voor, dus als je geen dingen wilt zien die nog niet in de Dojo!! zijn vrijgegeven, kijk dan vooral niet.

Het filmpje zelf ziet er in ieder geval ontzettend bad-ass uit.

Het enige minpunt? Dat de meeste shots rechtstreeks uit de tussenfilmpjes van de Subspace Emissary lijken te komen. Alsnog, dat maakt shots zoals die van Fox in zijn Arwing (en ja, hij doet een barrel-roll!) niet minder stoer.

Ter vergelijking, het voorfilmpje van Melee:

En die van de vader der cross-overs:

Overigens was de update van de Dojo!! vandaag ook niet bepaald mis. Een hele rits aan muziek werd voor ons op een rijtje gezet. Een lijst die al verdomd indrukwekkend was geweest als het compleet was… Maar nee, dit zijn ‘slechts’ de nummers die we niet hoeven te ontgrendelen. Wow!

14 reacties

Lucario zit er in, Mewtwo ligt er uit



Wie de fora en sites als Brawlcentral.com een beetje volgt, weet dat er elke dag wel een dozijn mensen te vinden zijn die allemaal claimen te weten wie er nou allemaal in Super Smash Bros. Brawl speelbaar zullen zijn. Grappig genoeg is er gisteren eindelijk eens een echte ‘leak’ ontdekt, dankzij niemand minder dan de mensen van Nintendo zelf. In een vernieuwde versie van de nieuwe Japanse trailer, zijn tijdens het stukje over de sticker power-ups de iconen te zien van onder andere Ness, Jigglypuff en Lucario.

Bam, drie personages in één klap bevestigd. Niet elke sticker heeft namelijk een werkende power-up voor elk personage in de game. Sommige stickers werken namelijk maar voor enkele characters. De nieuwe trailer laat heel duidelijk zien hoe enkel Pokémon Trainer, Pikachu, Jigglypuff en Lucario in aanmerking komen voor de Groudon-sticker. Daarna zien we een Earthbound-sticker met daaronder de iconen van Lucas en zijn bekendere vriend Ness.

Tof. Nu maar hopen dat Ness substantieel anders zal spelen dan Lucas.

Wel betekent dit dat Mewtwo waarschijnlijk niet meer terug zal komen. Zijn icoon stond niet bij de andere vier en bovendien is Lucario’s signature move, Aurora Sphere, erg vergelijkbaar met Mewtwo’s Shadow Ball uit Melee. Zelf vond ik Mewtwo niet zo heel super in de vorige Smash, dus zo erg vind ik zijn afwezigheid niet.

Wat ik me verder nog afvraag, is waarom de nieuwe trailer deze iconen eigenlijk ‘verklapt’ heeft. Sterker nog, waarom is de trailer überhaupt aangepast? De enige verschillen met de vorige versie, zijn namelijk ook precies die icoontjes. Bovendien is de nieuwe trailer nu weer vervangen met de oudere versie nu heel het internet dit nieuws ontdekt heeft, dus het was blijkbaar niet Nintendo’s bedoeling om deze personages bekend te maken. Raar.

4 reacties

Link’s Crossbow Training is… verslavend



Na vele berichten te hebben gelezen over Nintendo’s nieuwste Zapper en de bijbehorende tech demo/lightgun game Link’s Crossbow Training, hoefde ik het pakket eigenlijk helemaal niet meer te hebben. Zo zou de trigger van de accesoire niet geschikt genoeg zijn voor het genadeloze gebruik dat bijvoorbeeld in Resident Evil: Umbrella Chronicles nodig is, en zou de bijbehorende game eentonig en saai zijn. Gelukkig is niks minder waar.

Vorige week heb ik helaas een PSP Slim & Lite moeten halen, aangezien de disc-drive van mijn ouderwetse PSP er plotseling mee kapte. Tijdens een bossfight in Symphony of the Night, nota bene. Heel irritant. Gelukkig bleek de aankoop beter dan verwacht, omdat 1) de Slim & Lite inderdaad substantieel beter is dan zijn voorganger, en 2) ik de handheld rond dezelfde tijd kocht dat er een nieuwe lading Wii Zappers werd geleverd. Daardoor kon ik dat ding eindelijk ook eens een keer in huis halen; vorige pogingen waren allemaal mislukt omdat het plastic geval overal was uitverkocht.

Na enkele uren spelen kan ik gelukkig concluderen dat al die negatieve dingen die heb ik gelezen over de Zapper ontzettend meevallen. Het ding zelf ligt lekker in de hand en voelt goed, en de trigger die de B-knop indrukt werkt probleemloos. Volgens mij hebben heel veel mensen de Wii-afstandsbediening er gewoon niet helemaal goed in geklikt toen zij het ding uitprobeerden. Ik moest wel even in de handleiding kijken om te zien wat ik in hemelsnaam met het draad van de nunchuk moest doen, maar voor de rest was het simpel en makkelijk te ‘installeren’.

De Zapper is niet per se beter dan gewoon de Wii-afstandsbediening in je rechterhand en de nunchuk in de linker, maar het is een grappig alternatief. Het speelt lekker weg en het maakt lightgun games wel ietsjes authentieker. Toch is het sowieso de moeite waard, want voor nog geen drie tientjes krijg je dus Link’s Crossbow Training erbij en dat is een verdomd verslavend spelleke. Het simpele combosysteem waarbij je hogere scores behaalt naarmate je meer doelen achter elkaar kapot knalt, werkt perfect en is een goede stimulans om ook echt behendig te worden met het richten. Ook de variatie die in elk level aanwezig is, is erg goed over nagedacht. Het eerste gedeelte is altijd puur first-person geknal, het tweede gedeelte is third-person en in het laatste stuk kun je Link zelf vrij rondbewegen met de analoge stick. Een logische opbouw.

Toegegeven, binnen een uurtje heb je alle levels vrijgespeeld en kun je verder alleen nog maar hogere scores en medailles halen, maar voor die prijs mag je niet zeuren, dunkt me. Daarnaast kan ik me ook goed voorstellen dat de multiplayer-stand erg leuk is om te doen. Een aanrader dus! Of misschien ben ik gewoon heel erg simpel, dat kan natuurlijk ook.

7 reacties

Bionic Commando is (weer) terug



Het enige wat mij irriteerde aan de komst van de eerste ‘echte’ 3D-generatie (lees: PlayStation, Nintendo 64, Sega Saturn, etc.) was dat het daarna erg lang duurde voordat echte 2D-games weer met de respect behandeld werden die ze verdienden. Games als Super Mario 64 kwamen eigenlijk een generatie te vroeg; de eerste twee dimensies waren nog lang niet helemaal verkend. Dat is iets wat mij duidelijk was geworden met de komst van de DS en de PSP, toevallig twee platformen waarop ‘ouderwets platte’ games nog wel vaak terug te vinden zijn.

Gelukkig begint de industrie zich weer enigszins te beseffen dat een dimensie minder niet per se gelijk staat aan minder kwaliteit, want het aantal toffe 2D-titels begint weer langzaam te groeien. Daarnaast zijn ze vaak nog mooier, technisch indrukwekkender én innovatiever dan hun voorgangers. Ironisch genoeg is dit vaak juist te danken aan het gebruik van 3D technologie, met als gevolg de ‘2,5D-game’. Wat mij betreft is dit een typisch geval van ‘the best of both worlds’. Enerzijds heb je technische voordelen van 3D, anderzijds heb je de strakke gameplay van 2D. New Super Mario Bros., anyone? Donkey Kong Jungle Beat?

Voeg Bionic Commando Rearmed maar toe aan dat lijstje. Deze remake van de allereerste Bionic Commando (arcade, NES) lijkt ook het beste van beide werelden in zich te hebben. Het heeft de ziel van het twee decennia oude origineel, maar de technische kracht van 2008. Hetzelfde verhaal, hetzelfde hoofdpersoon en dezelfde mechanische arm, maar dan met extra gameplay-mogelijkheden en strakkere beelden. Later dit jaar verkrijgbaar via Xbox Live! of PlayStation Network.

Ik heb er nou al zin in.

Twee keer Bionic Commando in één jaar. Waar hebben we dit aan verdiend?

4 reacties

Sheik zat eigenlijk ook in Twilight Princess



De afgelopen dagen zijn hemels geweest voor de Smash Bros.-fan. Op het mindere nieuws na dat Brawl nogmaals is uitgesteld (een week in Japan en een maand in de States) zijn de afgelopen updates van de Brawl Dojo erg tof geweest. Hoogtepunten? De bevestiging van Captain Olimar als speelbaar personage; net als Ice Climbers en Pokémon Trainer is hij een ‘alternatief’ character, waarbij er goed gebruik moet worden gemaakt van de Pikmin die hij uit de grond kan trekken. Ander nieuws is de Final Smash van Zelda (de lichtpijl) en de terugkeer van haar alter-ego Sheik.

Het meest interessante detail? Dat vroeger het plan was om Sheik ook in Twilight Princess een rol te laten spelen. Wellicht dat de aanwezigheid van Midna hier een stokje voor heeft gestoken? Ik wist dit feitje in ieder geval nog niet. Het design van onze favoriete travestiet is in ieder geval nauwelijks veranderd; op die twee dreadlockachtige dingen na, zie ik weinig verschil met het Melee-model.

Overigens is er in Japan een nieuwe trailer van de game verschenen, die in vijf minuten nog even een samenvat waarom de game zo ontieglijk hard kont gaat schoppen. Zie ik daar om 4:06 een Osu! Tatakae! Ouendan!-trofee? Geweldig!

13 reacties

Top 20 van 2007, Target: Terror & Chun-Li



Niemand kan er omheen; 2007 was een geweldig jaar voor videogames. Ongeacht op welk platform je het liefst speelde of wat voor genres je leuk vond, er waren meer dan genoeg toffe titels om je uitgebreid mee te vermaken. Het British Gaming Blog heeft dan ook een toffe top 20 gemaakt van de beste gamemomenten van dat jaar en het is dan ook een heerlijk lijstje. Zelfs dingen die ik al vergeten was (‘You’re the Inspiration’ in Elite Beat Agents en de laatste zaak van Phoenix Wright 2, bijvoorbeeld) komen er in terug.

Het artikel is al bijna twee weken oud, maar ik heb er vandaag zo van genoten, dat ik het toch even met jullie moest delen.

Recenter nieuws:

  • De eerste Far Cry deed mij niet heel veel, maar het ambitieuze vervolg volg ik nu al een tijdje met veel interesse. Vooral dingen zoals het in de fik steken van planten (die ook gewoon weer teruggroeien na een tijdje) en het rekening moeten houden met de wind, zijn dingen die mij wel trekken. Het bericht dat de game dan toch ook uitkomt op de PlayStation 3 en Xbox 360 stemt mij dan ook zeer goed, aangezien ik al een zo’n jaar of vier geen pc-games meer speel.
  • En voor wie maar geen genoeg kan krijgen van grootste en exotische free-roaming omgevingen, kan zich na Far Cry 2 ook nog verheugen op Just Cause 2. Meer van hetzelfde, maar dan nog meer over de top. Zoals dat vaak met sequels gaat dus.
  • De enige echte Reggie heeft in een interview laten weten dat DS-bezitters binnenkort demos en complete games kunnen downloaden met het nieuwe Everyone’s Nintendo-kanaal op de Nintendo Wii. Wat voor ‘complete games’ dat zullen zijn, is echter nog niet bekend. DS-games? Gameboy Advance-games? Gameboy Classic-games? Game & Watch?
  • Phil Nolan heeft met photoshop een paar verdomde opwindende plaatjes gemaakt waarop zijn ontwerp te zien is van de DS2. Het iPhone-achtige apparaat is redelijk groot, maar ook ontzettend slick. Ja, van mij mag de volgende DS er zeker zo uitzien!
  • Wie mijn top vijf games van 2007 heeft gecheckt, weet dat de enterhaak één van de redenen was waarom ik Lost Planet op nummertje vijf had staan. Niet geheel toevallig komt datzelfde gameplay-element nu grootser en toffer terug in een nieuwe potentiële topper van Capcom, Bionic Commando. Er zijn weer wat nieuwe screenshots van verschenen en ik heb er dan ook erg veel zin in. Lekker hoor, zo’n lineair actie-avontuur waar je zo’n toffe vorm van bewegingsvrijheid hebt!
  • Ooooh, Bart gaat hier van smullen, dat weet ik zeker. De vier jaar oude en oerlelijke arcade-lightgungame Target: Terror wordt geport naar de Wii, inclusief grafische stijl waar zelfs Wario Ware zich niet aan zou wagen. Ik ga hem in ieder geval zeker halen. Waarom? Nou, omdat ik van lightgungames hou en ik het eigenlijk wel tof vind om de lelijkste game van de generatie te bezitten.
  • Heb ik wat gemist ofzo? Blijkbaar komt er een nieuwe live-action Street Fighter-film aan genaamd Street Fighter: The Legend of Chun-Li. Enerzijds ben ik ontzettend benieuwd naar dit hoogstwaarschijnlijk vreselijk pulperig stuk cinematografie, anderzijds weet ik eigenlijk nu al dat ik me er gigantisch aan ga irriteren. Smallville’s Kristin Kreuk gaat namelijk het populaire personage vertolken, maar helaas is ze zo getalenteerd als een Kelly van Big Brother. Meer dan een leuk snoetje heeft ze niet, dus ik ben erg benieuwd hoe ze van plan is gamings meest reetschoppende chick te gaan neerzetten. Dit is namelijk hoe je Chun-Li in een film eer aan doet.
  • Xbox Live is niet geheel onveilig, dat bewijst het volgende berichtje maar weer. Joshua Stetar, een 20-jarige Halo-fan, dacht na enkele potjes Halo 3 multiplayer dat zijn 15-jarige vrouwelijke tegenspeelster best zijn vriendin wilde zijn. Zij was alleen wat minder enthousiast. Het gevolg? Een geobsedeerde Joshua die een busje huurde om haar te kunnen stalken. Daarnaast stuurde hij haar familie smsjes waarin stond dat hij dat meisje en haar zus zou verkrachten. Gezellig. Gelukkig heeft de politie deze malloot te pakken gekregen door de smsjes te traceren.
  • Maar maak je geen zorgen, hoor. Van gamen wordt je geen stalker, laat staan een gewelddadige gek. Koop dus maar gewoon deze wapenset voor je Wii-afstandsbedieningen; je kunt het best hebben. Je zult echt niet voor lul staan. Echt niet.

2 reacties

De games van 2007: Samuel Editie



Het is een verplichting. Het einde van het jaar smeekt erom de meest geliefde games van het jaar in een duidelijk lijstje te presenteren zodat iedereen die het er niet mee eens is het kan ontleden en bediscussiëren. Dus, in navolging van Vincent en Bart, presenteer ook ik mijn lijstje met daarin mijn vijf meest geliefde games van 2007. Of waren het er nou zes?

5. Lost Planet: Extreme Condition (X360, PS3, PC)
LostPlanet2.jpg

Ha! Wedden dat jullie deze game (die helemaal aan het begin van dit jaar uitkwam) al zo goed als vergeten zijn? Onterecht, vind ik. De combinatie superscherpe graphics, grootse actie, grootsere vijanden, mecha’s en het beheren van je lichamelijke temperatuur, bleek een geweldige combinatie te zijn voor een interessante third-person shooter die dieper gaat dan bijvoorbeeld een Gears of War. Geen enkele game slaagt er in om dat gevoel van een koude, vreemde wereld zo goed over te brengen als deze topper van Capcom, en daarom wint Lost Planet deze vijfde plaats nét van het eveneens indrukwekkende God of War II. De besturing is super, de wapens voelen goed aan, de vijanden zijn tof (van sneeuwpiraten tot gigantische OMFG-insecten die Starship Troopers doet verbleken) en die enterhaak is gewoon vet. ‘Roll on, Bionic Commando!’

4. Contra 4 (Nintendo DS)
142288-1.jpg

Tja, daarom dus. Naar mijn mening de beste 2D-actiegame voor de DS, na Castlevania: Dawn of Sorrow. Het is een Amerikaanse game die hier (nog?) niet is uitgebracht, dus bezoek je favoriete onlinewinkel, zou ik zeggen.

3. Resident Evil 4: Wii Edition / Excite Truck (Wii)
Wii_RE4_image01.jpg

Oké, het is valsspelen om twee titels op nummer drie te hebben, maar ik kon écht niet kiezen tussen de beste versie van één van de beste games aller tijden of de leukste racegame sinds Burnout 2. Aan Resident Evil 4: Wii Edition hoef ik hopelijk weinig woorden vuil te maken. Wie de game (op welk platform dan ook) gespeeld heeft, weet waarom het de vele hyperbolen waard is. Al vanaf het eerste grote gevecht in het enge, Spaanse, Wicker Man-achtige dorpje pakt de game je bij je zaakje en laat het je niet meer los totdat je plotseling een dikke twinting à kleine dertig uur verder bent. Weinig games slagen er in zulke goede actie zo goed op te bouwen, met als gevolg een cinematografische ervaringen waar zelfs Vincents nummer drie niet aan kan tippen. Combineer dit met de kracht van de Wii-afstandsbediening die het knalwerk nog natuurlijk maakt (schiet kraaien en bijlen uit de lucht alsof het niks is) en je hebt een monster van een game.

excite3-wii.jpg

En Excite Truck? Dat is gewoon één en al plezier. Het is niet heel diepgaand, het is grafisch niet supersterk en de multiplayer is verschrikkelijk… maar lieve help wat is de gameplay toch heerlijk. De Wii-afstandsbediening in de NES-positie is perfect voor een racegame als deze en na een half uurtje spelen bestuur je de trucks alsof het altijd al zo had moeten zijn. De kick die je krijgt als je van een berg afrijdt, in de lucht een tegenstander ramt, een driedubbele draai maakt, door een ring valt en dan honderd meter verder perfect op vier wielen land om vervolgens een turboboost te krijgen, is immens. Wat begint als “even snel een potje Excite Trucken”, eindigt altijd in een sessie van een uur of twee. Een ondergewaardeerd pareltje.

2. The Orange Box (en dan voornamelijk Portal) (X360, PS3, PC)
TOBOXpcSCRNportlChmbA060003.jpg

Eigenlijk speelt Valve nog veel valser met hun The Orange Box-compilatie. Want zeg nou zelf, wat als Nintendo nou alle drie de Metroid Primes had gebundeld in een ‘The Phazon Box’? Hadden ze dan ook zo hoog in de lijst gestaan? Elke publisher kan immers een paar oudere, maar nog steeds redelijke toffe titels bij elkaar doen en dat in de schappen gooien. Het feit is echter dat zoiets eigenlijk maar weinig gebeurt en dat, hoe je het ook went of keert, The Orange Box de beste deal is die dit jaar kunt krijgen. (Misschien met uitzondering van Gitaroo Man voor vijf euries; ook dat spel is serieus geweldig, mensen.) Dat drie van de vijf games daarnaast ook nog eens gloedje nieuw zijn, is natuurlijk ook niet niks. En voor wie de boodschap nog niet had begrepen: Portal moet je gewoon gespeeld hebben…

1. Super Mario Galaxy (Wii)
34540_boss06.jpg

… na Super Mario Galaxy welteverstaan, want zelfs de innovatieve ‘portal mechanics’ en het meeslepende en grappige verhaal winnen het niet van Mario’s derde 3D-platformer. Zelfs na het behalen van alle sterren, is mijn enige echte minpunt dat er teveel toffe ideeën in deze game verwerkt zijn. Ja, inderdaad, er zit gewoon teveel geweldige gameplay in dit spel om slechts 120 sterren mee te vullen. Het resultaat is dat sommige van die concepten niet de kans hebben gekregen om echt diep te zijn uitgewerkt, waardoor je voordat je het weet weer overdonderd wordt door iets anders moois. Aan variatie, innovatie en kwaliteit in ieder geval geen gebrek. Neem al het goede uit alle voorgaande Mario-games, stop het in een mixer, doe er de mooiste beelden bij die je tot nu toe in een videogame aanschouwd hebt en muziek die eigenlijk te magisch is voor ‘slechts’ een videospelletje, vermenigvuldig het resultaat met elf, en je hebt Super Mario Galaxy. De leukste, mooiste en ook simpelweg de beste game van het jaar. En misschien zelfs ooit.

2 reacties

Duke Nukem lacht het laatst



“En ik zag hoe de sterren uit de hemel vielen, bliksem de lucht doorboorde en de maan verduisterd werd. Vrouwen vielen huilend op hun knieën, kinderen waren verstijfd van angst en mannen vochten met elkander op de met bloed doordrenkte straten. Het einde der tijde was aangebroken; het achtste zegel was geopend. De aarde werd overrompeld door duisternis, want het was rond die tijd dat Duke Nukem Forever het licht zag.” Update: teaser online.

De reacties op het nieuws dat Duke Nukem Forever springlevend is en er vandaag een teasertrailer van verschijnt, variëren van “Oh mijn God, ik kan niet ademen; wat geweldig; dit is beter dan sex; mijn volgende kind noem ik 3DRealms” tot “Dus? Zit iemand hier dan nog op te wachten dan?”. Hoe dan ook, als groot liefhebber van Duke Nukem 3D (nog steeds één van de vermakelijkste first person-shooters ooit, als je het mij vraagt) wordt ik toch wel enigszins warm van dit nieuws, ondanks dat het daadwerkelijke verschijnen van de game toch een soort ‘einde der tijden’-gevoel bij mij zou oproepen.

Hier alvast een screenshot van de teaser die dus ergens vandaag online moet verschijnen (al zou het me niks verbazen als we het filmpje toch pas begin 2009 te zien krijgen). Laten we hopen dat het eindproduct vergelijkbaar wordt met een next-gen versie van de trailer die we in 2001 te zien kregen, inclusief de superdestructieve en gedetailleerde omgevingen waar in 2005 over gepraat werd. Ter vergelijking kun je hier de (veel minder spectaculaire) trailer uit 1998 een blik gunnen.

12 reacties

Zal Degeneration wél te pruimen zijn?



Wow, Capcom begint echt plezier te krijgen in het verlenen van fanservices. Die nieuwe Resident Evil-film waar Jeroen het al eerder over had, zal zich namelijk een klein jaar na Resident Evil 4 afspelen en die game ook qua verhaal verbinden met de overige Resigames. Een beetje ala Umbrella Chronicles dus. Fans van Leon en Claire (en van CGI gamefims als Advent Children) moeten Resident Evil Degeneration dus goed in de gaten houden. Hier alvast de trailer. Zombies on a plane! Wordt deze film wél de moeite waard?

3 reacties

Een waar hellevuur aan kogels op de Wii



De zogenaamde danmaku-shooter is nicher dan niche. Erg begrijpelijk, want niet iedereen krijgt er een kick van om continu de schietknop vast te houden terwijl je een klein ruimteschip door een haast ondoordringbaar veld van fel gekleurde kogels moet manouvreren. Wie een game als Ikaruga dus al te moeilijk vind, moet maar ver uit de buurt blijven van de Castle Shikigami-games. Persoonlijk kan ik er wel erg van genieten, al zie ik zelden meer dan 50% van wat zo’n titel mij te bieden heeft.

Goed nieuws voor hen die het ook leuk vinden om gaten van één pixel breed te vinden in een regen van dood, want het derde deel in de Castle Shikigami-serie komt verrassend genoeg naar de Wii, de zogenaamde casual-gamerconsole. Ben je zelf totaal niet ervaren met het genre en wil je weten of de bullet hell-shooter ook wat voor jou is? Kijk dan of je ergens nog goedkoop Mobile Light Force 2 of Castle Shikigami 2 voor de PlayStation 2 kunt vinden. Die laatste was nog niet eens zo heel lang geleden voor een euro of vijf te vinden in de budgetbakken van de Bart Smit en de E-Plaza.

3 reacties

Toffe GBA-titels in de herkansing



Naam? Gunstar Super Heroes
Hoeveel? €10.-
Waarvoor? GameBoy Advance
Waar? De FAME in Amsterdam, bij de Dam.
Wat is het? Een remake/vervolg op de geniale actiegame Gunstar Heroes voor de Sega Megadrive, wederom ontwikkeld door legendarische ontwikkelaar Treasure (bekend van andere hardcore actiegames als Ikaruga, Astro Boy, Gradius V en Mischief Makers).
Is het wat?

Gunstar Super Heroes is geweldig, mits je van ouderwetse retro-actie houdt. Het draait om een beat-‘em-up met schietelementen… of een shooter met vechtelementen, dat hangt eigenlijk een beetje van je speelstijl af. Net als veel andere typische 2D actiegames uit die tijd, heeft ook Gunstar Super Heroes grootse bazen, prachtige animaties, een tof futuristisch tintje, een belachelijk verhaal en lekker veel variatie. Het ene moment sla en schiet je je een weg door een redelijk standaard level, en het volgende moment sta je bovenop een vliegend ruimteschip, alles neer te knallen wat er op je afkomt. In quasi-3D, welteverstaan.

En ja, voor de meeste gamers is de Gameboy Advance morsdood (zeker nu de DS een heerlijk groot software-aanbod heeft) maar wie een Gameboy Micro heeft, weet waarom ik het ding de hemel in blijf prijzen. Want als het om portable gaming gaat, wint niks het van even je Micro uit je broekzak halen en lekker een toffe game als deze spelen. Halen dus.

Met dank aan Leroy, die eigenlijk in z’n uppie de hele gamesafdeling van de FAME runt. Niet alleen zorgt ‘ie dat er van de grote titels altijd flink wordt ingeslagen (Tip: als je ergens een populaire game wilt hebben die overal is uitverkocht, probeer de FAME dan nog even) maar dankzij hem liggen er ook nog pareltjes als Gunstar Super Heroes in de schappen.

041018s4.jpg

Naam? Wario Ware: Twisted!
Hoeveel? €30.-
Waarvoor? GameBoy Advance
Waar? De MediaMarkt, Hoog Catherijne bij Utrecht Centraal
Wat is het? Een hilarische minigame… sorry, microgamecompilatie die gebruikt maakt van tiltgameplay dankzij de gyroscooptechnologie die in de cartridge zit. Lekker heen en weer bewegen met je Gameboy Advance dus!
Is het wat? Jazeker! Dit vervolg op de originele Wario Ware is al enkele jaren één van mijn favoriete GBA-games, mede omdat het alles heeft wat zijn voorganger zo goed maakte, plus een geweldige nieuwe besturing die het gimmickniveau al na enkele seconden ontstijgt. Het was deze game die mij al ver voordat de Wii-afstandsbediening was aangekondigd ervan had overtuigd dat de ‘Revolution’ gebruik zou maken van gyroscooptechnologie.

Het klopt inderdaad dat dertig euro allesbehalve een budgetprijs is voor een GBA-game, maar ik moest de game toch nog even onder de aandacht brengen. Mede dankzij het feit dat de game officieel nooit in Europe is uitgekomen. Nintendo of Europe (wat een heerlijk bedrijf toch ook… *zucht*) bleef de game maar uitstellen, totdat op een gegeven moment iedereen Wario Ware: Touched! voor de DS al had uitgespeeld en NoE zoiets van had van: “Whatever, laat ook maar”.

Om een lang verhaal kort te maken: haal deze game. Dertig euro is niks voor al dat pure plezier dat je ervoor terugkrijgt. Geloof me maar als ik zeg dat Twisted de beste Wario Ware in de hele reeks is.

6 reacties

Contra 4 is de meest mannelijke game ooit



Noem me maar een ketter, maar Contra 4 is de beste Contragame die ik ooit heb gespeeld. Ja, hij is beter dan Contra 1. Ja, hij is beter dan Contra: Hard Corps. En ja, hij is zelfs beter dan Contra III: The Alien Wars. DAT KLOPT, JA! Beter dan Contra III! Ha! Had je zeker niet gedacht! Al helemaal niet aangezien dit een game is van studio WayForward, bekend van pareltjes zoals… Ping Pals voor de DS!

Kan iemand mij even uitleggen hoe het kan dat een kleine, onbekende studio als WayForward toch er in geslaagd is om een game te maken die niet alleen de ziel van de oude Contragames heeft weten vast te leggen, maar ook de strakke controls, het moordende tempo en de hoge, maar eerlijke moeilijkheidsgraad? Alles aan deze game klopt gewoon; alles!

Oh, ik kan me Vincents klaagliederen over Retro en de manier waarop ze ‘de Metroidfranchise hebben mishandeld’ nog duidelijk herinneren. Ze deden dit niet goed en dat niet goed, en ‘dat zou Samus nooit doen’, en ‘als ze echt verstand hadden van Metroid dan zouden ze zien dat het geen glitch was maar juist een tof gameplay-element voor speedrunners’, en ‘dit is meer Halo dan Metroid’, en ‘de oude Metroidgames voelden veel eenzamer, donkerder en mysterieuzer aan’, et cetera, et cetera.

Oftewel, Vincent is een Metroidpurist en Retro had dikke schijt aan hem.

image0010.jpg

Jammer genoeg is Vincents liefde voor Contra niet net zo groot, want anders zou hij WayForward de hemel in hebben geprezen voor de manier waarop ze de nieuwste Contra hebben gemaakt alsof het altijd al een deel van de serie was geweest. Noem het maar pretentieus dat ze hun game Contra 4 hebben genoemd, alsof alle games na deeltje drie er niet toe hebben gedaan, maar als je de game speelt dan zul je zien dat het de enige juiste keuze was. Zoals de introducerende tekst van de Arcade Mode al zegt: “An experience so classic, it’s basically coin-operated”. Hell yeah, bitches.

Inhoudelijk is Contra 4 eigenlijk voor de serie wat New Super Mario Bros. voor de Super Mario Bros.-reeks was; enerzijds een compleet nieuw speel, anderzijds een remix van bekende personages, power-ups, vijanden, muziek en zelfs hele levels. Zo is het eerste level een prachtige hommage aan het eerste level van Contra 1, inclusief eindbaas. Een eindbaas die opeens ook een compleet nieuwe kant van zichzelf laat zien en plotseling beide schermen vult. Boodschap is duidelijk: “Think you knew Contra? Think again, loser.”

image0020.jpg

Contra 4 bestaat uit negen levels vol met de vetste actie die je ooit op je DS hebt gezien. De set-pieces zijn werkelijk adembenemend, ondanks dat er een paar misschien wel heel erg grote knipogen uit andere delen tussen zitten. Maar dat maakt niet uit, want het blijft kicken om aan een gigantische raket te hangen terwijl je kleinere raketten ontwijkt, van grijppunt naar grijppunt springt, een gigantische robot naar de Filistijnen knalt en er voor zorgt dat je niet de diepte in sodemietert.

Om nog maar te zwijgen over het gigantische monster dat je aan het eind van level twee te wachten staat (‘k scheet zeven kleuren ontlasting toen ik dat ding voor ‘t eerst zag) het gevecht op zee (waterscooters!) en de quasi-driedimensionale tussenlevels (nostalgie). De game zit zo stampensvol vette set-pieces dat je na elk level even een paar seconden moet rusten om alles even te laten bezinken en de zweet van je duimen en knoppen af te kunnen vegen. En dat van een ‘ouderwetse’ 2D-titel! Deze game zorgde bij mij voor een grotere adrenalinestoot dan een Halo 3 of Metroid Prime 3 en dat wil wel het één en ander zeggen. Het liefst zou ik alle vette set-pieces willen verklappen (iets wat ik de afgelopen jaren eigenlijk alleen zo sterk heb gevoeld bij games als Resident Evil 4 en Super Mario Galaxy) maar dat zou erg egoïstisch van me zijn.

image0033.jpg

Wat ik wel nog even moet verklappen, is hoe goed de game ook op kwantitatief niveau scoort. Naast de goed gevulde negen levels die de Campaign rijk is (wat overigens veel is voor een run-‘n-gun game als deze) zijn er drie moeilijkheidsgraden waarop de game te spelen is en ondersteunt het coöp voor die échte Contra-ervaring. Het is echter de uitgebreide Challenge Mode die het meeste lof verdient. De veertig missies die je voor je kiezen krijgt, zijn stuk voor stuk ontzettend tof om te doen en bovendien laten ze je de game op een compleet andere manier ervaren. Zo heb je de Speed Runs waarbij je bepaalde secties van een level binnen een bepaalde tijd moet zien te voltooien, de Gunplays waarbij je met speciale wapens aan de slag kunt en de Friendly Fires waarbij je bepaalde figuren niet mag doodschieten… wat compleet tegen het traditionele Contra-instinct ingaat van “shoot every f*cker that moves”. Het is vloeken als het voor de zeventiende keer niet lukt, en bijna klaarkomen als het eindelijk wél goedgaat.

Overigens heb ik alle veertig challenges uitgespeeld (Ja, ja.) en ik moet zeggen dat ik me zelden beter heb gevoeld dan op dat moment waarbij ik bij de laatste uitdaging eindelijk ‘VICTORY’ in m’n scherm zag staan. Nu nog de game op Normal ‘one-creditten’ en op Hard uitspelen, en dan kan ik mezelf weer officieel een vent noemen.

image0057.jpg

Oh, en die grappling hook! Die grappling hook! Eerst leek het een gimmick, waarbij ik me vooral stoorde aan het feit dat ik me alleen omhoog kon ‘grapplen’ aan enkele speciale railings die ervoor zorgden dat ik een route op het bovenste scherm kon volgen, maar later realiseerde ik me wat een vet gameplay-onderdeel dit was. Het is nieuw, maar het zit niet in de weg van de traditionele actiegameplay waar de serie zo bekend om staat, mede omdat het zichzelf niet opdringt. Het geeft je op sommige momenten de keuze om een verschillende route te volgen, en je kunt het op andere momenten gebruiken om jezelf uit een storm van vijandige kogels weg te manouvreren, maar de keuze is helemaal aan jou. Het wordt je ook niet opgedwongen bij de baasgevechten en slechts bij één ervan moet je het op enkele momenten gebruiken. Het is een geweldig ding (en het herinnert mij er weer aan hoe graag ik die nieuwe Bionic Commando wil spelen) vooral als je een saltosprong maakt, je tijdens de sprong naar het bovenste scherm grapplet en dan een niets vermoedende alien verpulvert met een volledig ge-upgrade Spreadshot.

image0001.jpg

Oh, hell yeah, wat is dit toch een heeeeeeeeeeerlijke game. Beste importtitel van het moment (de game is alleen nog in de Verenigde Staten uit) dat staat voor mij als een paal boven water.

Contra 4
is uitdagend, snel, tof, ongenuanceerd en ‘in your face’. Het is gewoon een titel waarbij je speelt met gespierde kerels die met slechts een spijkerbroek, bandana, laarzen en een gigantische gun alles helemaal verrot schieten. Marcus Fenix en zijn billenmaten zijn er niks bij. Contra, wat heb ik je gemist!

9 reacties

Street Fighter IV, Glucoboy & Still Annoyed



Na die prachtige trailer waarin we Ryu en Ken zagen sparren terwijl de inktachtige effecten hen om de oren vlogen, zijn er nu eindelijk drie screenshots vrijgegeven van de in-game engine van Street Fighter IV. Persoonlijk vind ik het er heerlijk zien. Tof gebruik van cel-shading (toch?) ook, wat de 2D-gameplay van dit 3D-spel waarschijnlijk erg ten goede gaat komen. En die achtergrond? Dat is een Chinese markt. Oftewel, Chun-Li is ook weer van de partij. Spinning Bird Kick!

Ook Dhalsim zal zeker weer zijn kale kop laten zien, maar verder is er nog geen informatie bekend over de rest van de cast. Overigens speelt dit deel zich af tussen Street Fighter II en Street Fighter III, wat de terugkeer van Dhalsim wel wat logischer maakt. Ook zal de game online multiplayer ondersteunen en met een volle zestig beelden per seconden gaan draaien. Netjes. De vraag is nu echter: op welke systemen komt deze game nou allemaal uit?

Verder:

  • Een interessant artikel van Rob Fahey over waarom het hele Kane & Lynch-GameSpot debakel daadwerkelijk negatieve gevolgen kan hebben voor gamesjournalisme in het algemeen. Misschien dat ik hem maar niet moet emailen over de avonturen van Gunk… Overigens kunnen PlayStation 3-bezitters nu ook eindelijk een demo van de beruchte game downloaden van het PSN.
  • Ik weet nog steeds niet wat dit ding precies doet, maar volgens de beschrijving is de Glucoboy een apparaat voor kinderen met suikerziekte, dat hen stimuleert om de suikerspiegel van hun bloed regelmatig te controleren. Hiermee scoren ze punten waarmee ze spelletjes kunnen ontgrendelen.
  • Zonder Japan zou onze favoriete hobby er extreem anders hebben uitgezien, dat is zeker. Waar zouden we anders onze jaarlijkse portie excentriek games vandaan moeten halen? De twintig beste van dit jaar staan hier voor je op een rijtje. Een paar daarvan zijn ook hier in de winkels te vinden, overigens.
  • Eindelijk kunnen we onze Nintendo VIP-sterren (je weet wel, die je van zo’n kraskaart haalt die je bij bepaalde games krijgt) inwisselen voor Wii-punten. Handig voor als je in de loop der tijd duizenden sterren heb verzameld en het liever aan Virtual Consolegames uitgeeft dan aan wallpapers. Je krijgt echter wel maar één Wiipunt per vier VIP-sterren, dus je gaat redelijk snel door je bergje heen.
  • De PSP verkoopt weer als een trein! Voornamelijk in Japan, waar sommigen zelfs denken dat de verkoopcijfers van het ding in de buurt zouden kunnen komen bij die van de DS Lite, maar ook in de rest van de wereld. Uiteraard is dit voornamelijk te danken aan het nieuwe, slankere en lichtere design. Ook leuk zijn Gizmodo’s acht redenen waarom de PSP de DS zou kunnen inhalen en ook hun acht redenen waarom dat niet zou kunnen.
  • Portal-fans, mag ik nog een keer jullie aandacht? VGCats heeft een leuke (maar ook ietswat saaie) videoclip gemaakt voor bij het het populaire nummer ‘Still Alive’, dat je te horen krijgt bij de credits van het spel. Genialer is echter de parodie ‘Still Annoyed’, ingezongen door niemand minder dan… Bowser.
  • Wat te doen als je zuigt in Halo 3 en zelfs je kleinkinderen je verslaan? Dan douw je de game lekker in een blender!
  • In Madrid staat er een kerstboom, maar niet eentje die versierd is met gekleurde ballen en slingers. Nee, het is een speciale Pac-Man kerstboom en hij ziet er echt tof uit. Kijk, dat zou ik nou leuk vinden voor op de Dam.
  • Ken je de Vii nog? Waarom Nintendo het bedrijf dat deze dingen maakt nog steeds niet keihard de kop heeft ingedrukt, is mij een raadsel. Er zijn ondertussen zelfs reclames van het ding op tv te zien daar in China! Let overigens niet op de uiterst ongrappige ondertiteling.
  • Nou ik toch filmpjes aan het posten ben: waarom je nooit in deze positie met je Wii moet gaan spelen als je een hond hebt.

Reageer

Nintendo of Europe haat ons, weet je nog?



Aaaaaargh! Bedankt, Nintendo of Europe! Bedankt dat jullie zoveel om mij geven! Bedankt dat jullie geleerd hebben van jullie fouten! Oh, hoe ik na het het hele Super Paper Mario debakel de illusie heb kunnen hebben dat ze ons dit niet zouden flikken met Super Smash Bros. Brawl (op de officiële site hadden immers enkel de PAL-gebieden nog geen releasedatum) is werkelijk onbegrijpelijk. Jammer genoeg ben ik door de harde realiteit wakker geschud; Super Smash Bros. Brawl komt in Europa niet voor juli 2008 uit.

In principe vind ik het niet eens zo erg dat games in ons kikkerlandje worden uitgesteld. Ik bedoel, ik snap dat games vaak in meerdere talen vertaald moet worden en dat soort shit, en dat kost gewoon tijd. Daarnaast hebben veel games die hier later uitkomen vaak minder bugs dan hun Amerikaanse of Japanse versies. Er zitten dus best veel voordelen aan het later ontvangen van een game. Een half jaar langer moeten wachten? Tuurlijk, als het de game ten goede komt, vind ik het geen enkel probleem.

Maar niet met Brawl. NIET. MET. BRAWL.

Er is letterlijk geen game waar ik meer naar verlang. De klap dat ik, bezitter van een PAL Wii, er echt veel langer op moet wachten dan Japanse en Amerikaanse gamers (die de game respectievelijk in januari en februari ontvangen) trek ik dan ook niet. Er zit dus maar één ding op… Het kopen van een Amerikaanse Wii. Of een Japanse, als Brawl net als Melee een Engelse taaloptie blijkt te bevatten. Noem me maar gek, maar er is geen enkele multiplayergame waar ik meer bloed, zweet, tranen in ga steken dan dit derde deel in de Super Smash Bros.-reeks. Ik geef dus graag twee-, driehonderd uit om de game een half jaar eerder te kunnen spelen. En aangezien ik ‘Smash’ altijd al op een competitief niveau heb gespeeld, zie ik het dus meer als een… investering.

Maar goed, het is Nintendo of Europe die mij eigenlijk tot deze belachelijk keuze dwingt. Er is maar één ding waar ik een grotere hekel aan heb dan een console die om de haverklap naar de Filistijnen gaat en dat is extreem lang moeten wachten op de beste game ooit. Up yours, NoE. Jullie hebben een Reggie nodig.

19 reacties

Autistisch, een genie of een autistisch genie?



Het leuke aan het internet is dat je soms op sites terecht komt die je een wel heel apart kijkje gunnen in iemands hoofd. Neem bijvoorbeeld de persoonlijke site van ‘Ulillillia’, een 23-jarige Amerikaanse jongen. Zijn blogachtige webpagina is, ondanks de vreselijke manier waarop je het moet navigeren, één van de meest interessante sites die ik afgelopen tijd heb mogen lezen. Zo beschrijft hij allerlei persoonlijke dingen extreem gedetailleerd en heeft hij een duidelijke obsessie met cijfers en statistieken.

Ja, wiskunde, kaaspizza’s, dromen, denkbeeldige vrienden, cijfers, het dagenlang luisteren naar instrumentele muziek op verschillende snelheden, videogames… hij houdt er allemaal van. De manier waarop hij er van houdt, is echter nogal vreemd. De manier waarop hij, zonder terughoudendheid en waarschijnlijk ook zelfreflectie, spreekt over zijn passies, angsten, routines, processen en andere zaken, zijn net zo interessant (en schattig) als dat ze eng zijn.

Wat dit met games te maken heeft? Nou, hij heeft een grote passie voor kleurrijke retrogames (de meeste hedendaagse spellen vind hij helemaal niks) en sommige daarvan kan hij letterlijk duizenden uren spelen. Die tijd besteedt hij voornamelijk aan het completeren van zelfgemaakte uitdagingen en… het vinden en uitbuiten van bugs.

Geef zijn video over het tweede level van Bubsy 3D maar eens een kijkje:

Ontzettend excentriek… Maar ergens vind ik het prachtig dat iemand hier zo veel tijd en liefde in kan steken.

Zijn clips over Super Monkey Ball 2 en Sonic 3 zijn overigens ook haast hypnotiserend.

Nog nooit ben ik iemand tegengekomen die zo gepassioneerd zoveel tijd kon steken in dit soort zaken. Wat andere mensen al na een uur zou vervelen, kan hij makkelijk maandenlang doen, met de precisie en het geduld van een chirurg. Dat hij er ondertussen ook nog een portie wiskunde tegenaan gooit waar je u van zegt, is iets wat zijn clips alleen maar interessanter maken. Conclusie? Hij zou een geweldige gametester zijn. En we weten allemaal hoe hard de industrie die nodig heeft.

Oh, en gun zijn site echt even wat tijd. Er staan dingen op die je mond open zullen laten vallen van verbazing.

5 reacties

Activision Blizzard, Guitar Hero & Rock Band



Wow, over monsterdeals gesproken! Activision en Vivendi stappen binnenkort in het huwelijksbootje, met als gevolg dat de twee bedrijven één worden onder de alles behalve creatieve naam Activision Blizzard. Het nieuwe bedrijf is dan een kleine 19 miljard (!) dollar waard en zou wel eens het meest winstgevende gamesbedrijf zijn dat de wereld kent. En ja, dat betekent dat het eens zo machtige Electronic Arts dan naar nummertje twee dondert.

De nieuwe naam laat meteen Vivendi’s sterkste kant zien (Blizzard) en deze deal zou dan ook best wel eens kunnen betekenen dat StarCraft 2 een wel heel erg grote launch gaat meemaken - zeker nu ze de uitgeverskracht van Activision met zich mee hebben. Zelf hoop ik dat deze samensmelting uiteindelijk World of Guitar Hero gaat opleveren, want dan is er tenminste een MMO die ik wél wil spelen.

Dat gezegd hebbende, vind ik wel dat ze best een iets betere naam hadden mogen verzinnen. Ik bedoel, ‘Activision Blizzard’ klinkt als een supermove uit Guilty Gear waar heel veel ijs bij komt kijken. Nee, dan liever zoiets vaags als Blizzivision, Actizard of Blackdizzision (vat je ‘m?).

Ander nieuws:

  • De hoes van Grand Theft Auto IV wordt tof! Stilistisch is het hetzelfde als de vorige covers, maar die consistentie vind ik juist wel netjes.
  • Een ongelukkige gamer wordt over een dikke week zijn huis uit gezet omdat… hij teveel en te hard Rock Band zat te spelen. Althans, ‘ongelukkig’… Hij heeft de game wel al, lucky bastard.
  • Amerikaanse comedian Artie Lange heeft onlangs voice-overs gedaan voor een videogame die best wel eens de nieuwe Leisure Suit Larry zou kunnen zijn. Sierra zegt er helaas helemaal niks over, maar het blijft een tof gerucht. Nu maar hopen dat het een goed vervolg wordt op Love for Sail en niet op het vermakelijke, maar Larry-onwaardige, Magna Cum Laude.
  • Nintendo heeft 33 miljoen dollar verdient met de Virtual Console van de Wii! In totaal zijn er zo’n 7,8 miljoen retrogames gedownload en dat betekent heel veel extra centjes voor the big N. Wat ze er zelf op te zeggen hadden? “Het zijn geen slechte cijfers, maar we weten eigenlijk ook niet zeker of het wel goede cijfers zijn.” Voor geld dat ze met zeer weinig werk hebben weten binnen te slepen, zou ik zeggen dat het verdomd goede cijfers zijn!
  • Bak een eigen Weighted Companion Cube. De smaakvolle dames en heren die Portal hebben gespeeld, zien hier vast wel de ironie van in.
  • Games zijn goed voor je, echt waar! Nou zal een Guitar Hero-speler niet opeens een echte gitaar kunnen oppakken en de sterren van de hemel kunnen spelen, maar de game helpt je wel om de muzikale structuur van een nummer beter door te krijgen en meer ritmegevoel te ontwikkelen. Daarnaast hebben gitaardocenten de afgelopen drie jaar opeens veel meer werk gekregen. Hm, hoe zou dat nou toch komen?
  • Toch brengt de game niet het beste bij iedereen naar boven. Zo werd Johnny Rotten, frontman van de punkband The Sex Pistols, ingehuurd om in de States een goed woordje te doen over Guitar Hero III: Legends of Rock tijdens de launchparty ervan, maar meneer had het liever over andere dingen. Zoals… politiek.

8 reacties

Negen jaar oud… en nu al een Guitar Hero



Lieve help. Vergeet die (hoogstwaarschijnlijke dikke en werkloze) gozer die in Guitar Hero II Free Bird op Expert haast feilloos wist uit te spelen. Ben, een koter van een jaar of negen, is veel imposanter. Hij speelt in Guitar Hero III: Legends of Rock het absurd moeilijke Through the Fire and the Flames (van de ‘Nintendometal’-band DragonForce) met zo’n 95% uit alsof het niks is. En ik maar denken dat het Japan was waar al die bionische kinderen met demonische vingers werden gebroed.

Niet te geloven. Vooral zijn hammer-ons en pull-offs zijn geweldig. Als ‘ie twee keer zo oud was geweest, had ik uit pure jaloezie allerlei opmerkingen gemaakt over hoe hij waarschijnlijk nog nooit een meisje zou hebben aangeraakt, maar dat gaat nu dus mooi niet op.

Accepteer ‘t, Sam. You’ve been beaten by a kid.

13 reacties

Tien zieke acties van tien zieke gamers



Heb jij dat ook wel eens? Dat je filmpjes ziet van gamers die iets ontzettend tofs doen in een bepaalde videogame en dat jij je daardoor een beetje depri voelt omdat jij zoiets nooit zou kunnen? Uiteraard heb ik daar zelf nooit last van, maar ben jij wél zo iemand, dan moet je de volgende tien filmpjes vooral niet bekijken. Je zou er wel eens een minderwaardigheidscomplex aan kunnen overhouden.

Even voor de duidelijkheid, dit zijn stuk voor stuk redelijk oude clips. Sterker nog, clips nummer één (Daigo’s absurd goede parries in Street Fighter III: Third Strike) en zeven (Tetris op Masterniveau) hebben hier op Bashers de revue al een keer gepasseerd. Dat maakt deze compilatie van Game Radar echter niet minder ontzagwekkend.

  1. Daigo, dus. Eén van ‘s werelds beste 2D-fighterspelers en een authoriteit op het gebied van Street Fighter III: Third Strike. Zie hier hoe hij tijdens een belangrijk toernooi een haast onmogelijke comeback maakt met behulp van parries; een extreem moeilijke techniek waarbij aanvallen compleet geblockt worden en je een piepkleine mogelijkheid krijgt om een tegenaanval uit te voeren.

    (Wat overigens maar vrij weinig mensen weten, is dat deze overwinning nog zoeter was dankzij het feit dat Daigo’s tegenstander, Justin, een uiterst gemene en ‘cheape’ tactiek had toegepast. Door middel van projectielen, defensief spelen en pokes zou hij de levensmeter van Daigo snel terugbrengen tot een fractie, waarna hij het gemakkelijk zou kunnen afmaken met een Superaanval. Daigo’s enige, en haast onmogelijke counter voor deze Turtle-techniek, was het pareren van Justin’s complete superaanval. Wat hij dus ook deed.)

  2. Zie hier een stelletje Koreaanse Amerikanen die de moeilijkste DDR nummers op de hoogste moeilijkheidsgraad uitspelen. Het heeft weinig meer met dansen te maken, al lijkt het soms wel heel erg op tapdansen. Op terrormuziek. Na het nuttigen van teveel LSD. Vooral de manier waarop deze spelers elkaar afwisselen, is erg leuk gedaan, en de laatste twee minuten zijn dan ook insane.
  3. Mijn favoriet, mede omdat ik Ikaruga een geweldige game vind en omdat dit wellicht de meest onmogelijke clip is van de tien. Ikaruga is niet bepaald een makkelijke shmup, al helemaal niet als je ook nog eens besluit om voor zoveel mogelijk chains te gaan, maar deze gozer vond dat niet genoeg. Nee, hij speelt de game gewoon uit in de twee-spelermodus. In z’n uppie. De manier waarop hij het ene schip gebruikt als defensieve spons voor de ander en op het juiste moment zijn homing lasers activeert, is niks anders dan uitmuntend. Mijn ‘Holy Shit!’ meter sloeg dan ook meerdere keren door en ik wil niet weten hoeveel hersenhelften dit bionische monster heeft. Respect.
  4. Ik vond het legendarische Free Bird van Lynyrd Skynyrd een geweldig nummer. De progressive blues-achtige solo’s maken dit rocky countrynummer immers heerlijk meeslepend, en wie de laatste scène heeft gezien van Rob Zombie’s The Devils Rejects kan daar over meepraten. En toen speelde ik het op Guitar Hero II. Oh, de haat. Deze vent heeft er echter weinig problemen mee gehad en het speelt het nummer dan ook zonder problemen uit. Op Expert. Met maar één gemiste noot. Eén. (Wedden dat hij dat niet flikt met Jordan van Buckethead?)
  5. Ik zal jullie een geheim vertellen: Ik heb Super Mario Bros., één van ‘s werelds meest revolutionaire games, pas drie jaar geleden voor het eerst uitgespeeld. Vroeger vond ik wereld acht gewoon te moeilijk, ondanks dat ik games als Mega Man 4 voor ontbijt at. Daarom blijf ik de meeste speedruns van deze game imposant vinden. Dat de game echter in vijf minuten is uit te spelen, blijft het toppunt. Elke sprong die hij maakt is pixelperfect. Hypnotiserend.

    (Overigens wil ik daar bij zeggen dat ik de game nu zelf ook al meerdere keren aan persoonlijke speedruns heb onderlegd, en dat het makkelijker te doen is dan dat het lijkt. De perfecte consistentie van deze speler heb ik echter nog lang niet onder de knie - laat staan de acties die hij in wereld acht maakt - maar dat ik level 4-1 net zo perfect kan uitspelen als hij (inclusief bilschurende sprongen over piranjaplanten heen) is een goed teken.)

  6. Wat…hoe… waar… wanneer…

    Hè?!

    Het mag duidelijk zijn dat ik nog lang niet zo goed met portals kan denken als deze gamer hier. Allemamagisch.

  7. En daar is ‘ie weer, ’s werelds snelste Tetrisspeler. Zelfs op de Master-moeilijkheidsgraad, waarbij de blokken zo snel naar beneden donderen dat je ze niet eens ziet vallen, slaagt hij er in om een monsterscore te behalen. Duizelingwekkend.
  8. (Lees de volgende zin met een Jort Kelderstem in je hoofd.) In tegenstelling tot de amateuristische redacteuren van Games Radar, weet ik wél dat het onderwerp van de volgende videoclip Pop’n Music is, waarbij je met negen knap gepositioneerde knoppen het maken van muziek kunt simuleren.

    Rhythm-action gaming op z’n best dus. Vergelijkbaar met het DDR filmpje, maar dan met losgeslagen handen in plaats van voeten. Daarnaast bewijst dit filmpje ook maar weer eens hoe leuk het is om klassieke muziek in rhythm-actiongames te hebben. Zie ook: Donkey Konga.

  9. Ik ben vreselijk met Puyo Pop. Net als in bijvoorbeeld Super Puzzle Fighter draait het hier ook om het maken van chaincombo’s, maar om één of andere reden gaat het me in Capcom’s puzzelspel makkelijker af. Verder dan een chain van vijf kom ik niet snel. Des te groter was dus mijn verbazing toen ik het volgende filmpje zag, waarin iemand er in slaagt om een beeldvullende chain in gang te zetten. Een harder pak slaag heeft speler twee volgens mij nog nooit gehad.
  10. Tenslotte nog een filmpje voor de kantoorgamers onder ons. Als jij dacht goed te zijn met Mijnenveger, dan mag je na het zien van volgende filmpje weer lekker gaan patiencen.

Zoals Def Rhymz ooit zei: “Zieker dan een ziekenhuis!”

Met dank aan René.

7 reacties