Exact tien jaar geleden reed ik met mijn ouders en zusje naar het zuiden van Europa. Via Duitsland, omdat daar vrienden van de familie wonen. Als puber zat ik daar niet op te wachten. Ik wilde de zon zien en pizza’s eten. Dus speelde ik mokkend op mijn doorzichtige Game Boy Advance, terwijl de Achterhoek overliep in het Noord-Rijnland-Westfalen. ‘Zijn we er bijna?’ Nee, we waren er nog lang niet en of ik wilde ophouden met mekkeren.

In je dromen ja. Dus ik wisselde Super Mario in voor een skateboardgame en liet mij door mijn vader chauffeuren naar een Duits stadje met steekvliegen. Twee dagen zouden we daar blijven! ‘Maar twee dagen’ volgens mijn ouders, maar ik vond er niets ‘maar’ aan. Totdat we daar eindelijk waren en we langs een gamewinkeltje liepen. Hij was nog maar net uit, maar daar stond ‘ie paars en vierkant trots te wezen: de Gamecube.

Lees de rest van ‘Er is er een jarig’

Je bent onbezonnen jong, huppelt met zuslief onder de Italiaanse zon en zoekt tussen die Romeinse puinresten altijd naar een nieuw spelletje voor de meegereisde Game Boy. Daar zit je dan aan een tafel op het terras, met kapotte voetjes te grienen omdat die rare Italiaan alleen drankjes met prik heeft. Mama staart naar het prachtige plein, papa vertaalt de kaart, peuterzusje kauwt op de kaart omdat mama naar het prachtige plein staart en papa de kaart vertaalt. En ik kijk met open mond naar de winkel aan de overkant: Game Shop.

Ik lijk wel betoverd. Dat zegt mijn moeder als ze klaar is met het analyseren van de ornamenten en een tomatensalade heeft besteld. Mijn vader heeft mijn zusje een pizza Margherita aangeraden en mij een pizza met salami uit Milaan. Zelf twijfelt hij over kip of biefstuk, want de pizza’s komen hem de neus uit. De rare Italiaan serveert de drankjes en onderwijl haalt hij mijn vader over om de biefstuk te nemen. Die is lekkerder en toevallig veel duurder. Ik slurp de prik door een rietje en gedraag me voorbeeldig. ‘Niet slecht’, zeg ik, net als mijn vader als hij iets lekkers eet.

Lees de rest van ‘Jonge gamer op vakantie’

Lieve Majesteit,

Ik wil een bekentenis afleggen: ik heb ontzettend moeten lachen om de beroemde ‘Koninklijke sketch’ van Hans Teeuwen waarin hij, ik parafraseer een beetje afwijkend, keihard in uw bips heeft gewroet. Ik lach dubbel. Ik houd niet eens van Hans Teeuwen, moet u weten, maar ik houd nog veel minder van u. Ik ben nu eenmaal een republikein.

Zo. Ik beken kleur: ik hekel oranje. Nederland is rood, wit, blauw en heeft uw kleur van Nassau niet nodig. Monarchisten zijn het vanzelfsprekend niet met mij eens en sommigen kunnen prima beargumenteren waarom onze monarch, u dus, geld oplevert en niets kost. Maar ja, ik ben van de moderne democratische principes en weerleg die argumenten of leg ze naast me neer. Er is echter één argument waar ik niets tegenin kan brengen: Koninginnedag.

Lees de rest van ‘Brief aan de koningin’

Woensdag- en vrijdagmiddagen waren speciaal. Meteen uit school snelde ik naar de brievenbus. Niet om – een geweldig cliché in onze branche – een kek bubbelpakket uit de bus te vissen en daarmee joelend naar m’n spelconsole te huppelen. Neen, de krant lag klaar. En niet de Volkskrant van moeders, noch de beroepskrant van mijn vader (iets met metaal, de naam is mij ontglipt). Mijn interesse was voornamelijk regionaal. Voor mij de krant die berichtte over de brand die het wiethok om de hoek verwoestte; waarin de redactie schreef over geschminkte moeders die protesteerden omdat de school hun kinderen niet wilde laten overblijven. De Flevopost was mijn pleziertje.

Joelend huppelde ik naar de dichtstbijzijnde tafel. In mijn vaders kantoor legde ik het stinkende papier neer en begon driftig de bladzijdes om te slaan. Dat lag tegen het sporten aan, als kleine jongen met korte armpjes. Broadsheetheffen, ofzo. Na een week of wat broadsheetheffen had ik echter door dat ik ongeveer in het midden moest wezen, dus sloeg ik het wel en wee van onze provincie over om meteen op het walhalla van de woensdag en vrijdag te belanden: de advertenties. TK. Nint. 64. 2 contr. 7 sp. o.a. 1080, 007 en F1. Telefoonnummer. Lelystad. Dit snuffelkind deed een dansje.

Lees de rest van ‘Tweedehands hoort erbij’

Iedereen in de klas had er een. Ik uiteindelijk ook, terwijl ik in het begin zei dat het maar ‘meisjesdingen’ waren en dat ik genoeg had aan ‘mijn mooie blauwe Game Boy’. Maar hoe kan een onschuldig kind de kracht van het bezittend publiek weerstaan? Daarnaast piepten ze zo schattig om eten of een douche. Ik smolt net zo goed voor de apparaatjes, als de meisjes waar ik verliefd op was.

De juf scheen het als enige maar niets te vinden. Maar die was ook zwanger. Ze had manlief aan het werk gezet om een prachtige babykamer te bouwen. Dat vertelde ze als het haar beurt was in het kringgesprek. Ik vond baby’s maar niets, hetzelfde gold voor het dagelijkse kringetje, dus ik graaide naar mijn broekzak om mijn kleine vriend snoepjes te geven. Bliep, zei hij. ‘Inleveren’, zei zij, midden in haar verhaal over luiers. Dat ding hoorde in mijn laatje, mopperde ze, alsof ik dat niet wist. Ik weigerde hem af te geven: ‘Dan gaat mijn Tamagotchi dood, juf!’

Lees de rest van ‘De allereerste casual hitgame’

“Ik mag toch hopen dat je geen spelletjes meer speelt na je dertigste”, zei mijn vriendin terwijl de Californische zon mijn toet bruinde. We zaten in het buitenbubbelbad. Dertig graden, naar beneden afgerond. Palmboompje hier, cactusje daar. “Dat vind ik echt zo ontzettend zielig. Games zijn speelgoed en speelgoed is voor kinderen.” En ik maar denken dat onze eerste verre vakantie gezellig zou worden.

Ik ben niet de beste prater en een slecht debater, dus ik diende haar te weinig van repliek. “Dat vind ik onzin”, zei ik volgens mij, en: “Dan heb je pech, want er zit niet veel verschil tussen games en films of boeken. Zolang jij boeken blijft kopen, koop ik games.” Nog voordat ik goed en wel was uitgepraat, werd ik overrompeld door argumenten waarom gamende mannen triest en onaantrekkelijk waren. Ik dompelde mijn hoofd onder water, zodat ik alleen nog een razend gegalm hoorde.

Lees de rest van ‘Gamen na je dertigste is triest’

In mijn tijd hadden we geen backlight, jongens en meisjes. We speelden geen spelletjes in bed. Donker was donker. Zelfs het nachtlampje hielp niet om de donkergroene held van de lichtgroene vijanden te onderscheiden. Mijn moeder maakte de nachtlamp zelf, van hout. Door de koplampen van een geschilderd autootje scheen licht. Het was jammer dat er geen groot licht op de auto zat, dan had ik heel misschien wat meer op het schermpje kunnen onderscheiden. Maar helaas. Mijn Game Boy lag onbeheerd naast mijn bed. Samen wachtten we tot de dag intrad.

Totdat mijn vriendje een ongelofelijk lelijk ding liet zien. ‘Vet cool’, zal ik wel gepiept kunnen hebben toen hij mij de loep in handen drukte. Je klikte het stukje plastic op de bovenkant van je Game Boy en door het glas leek je scherm wel tweemaal groter. ‘Wat een uitvinding’, zou ik eraan toegevoegd hebben met een hoog stemmetje. ‘Wacht maar’, zei hij. Hij duwde een schakelaartje om en er was licht. Ik gooide de gordijnen dicht en we speelden een spel dat ik alweer vergeten ben. De game interesseerde me niet: het licht dat op het scherm scheen des te meer. Vrijwel meteen heb ik mijn spaarpot kapot gesmeten om er ook één te kopen. Een gele, want dat vond ik wel mooi staan bij mijn blauwe Game Boy.

Lees de rest van ‘Spelletjes spelen in het donker’

Ik mis de wildgroei van gamewebsites. Vroeger, toen ik nog dit luisterde en dat keek, hadden wij van DS-Gamer vijf directe concurrenten die enkel en alleen over de Nintendo DS berichtten. Daarnaast was er een overvloed aan Nintendo-websites die ons liever zagen gaan dan komen. Maar daar maakten we ons niet druk om. Niet heel erg tenminste. We tikten IGN en Gamespot over en schreven artikelen die we recensies noemden. We hadden lol.

Op MSN maakten we de concurrentie belachelijk in groepsgesprekken. Aantijgingen lekten steevast uit, waarna ik gebroken banden probeerde te lijmen. Zo nu en dan werden we gehackt. Daar zouden we de volgende ochtend wel naar kijken, want het was bedtijd geweest. Uiteindelijk bleven we een week offline. Ons gezelschap bleef echter nog wel Engelse berichten vertalen, alleen dan in een Word-bestandje. Zodra we online waren knalden we alles op het internet. En zo werden we langzaamaan de heersers die we ons waanden.

Lees de rest van ‘Toen gratis games nog leuk waren’

De vergeetgame: een recensent speelt er elk jaar te veel. Ze nemen een pakketje in ontvangst; en ze schrijven erover of schrijven het af. Een week of wat later verdwaalt de titel tussen ‘waar zijn mijn sleutels’ en ‘oeps, was je eergisteren jarig?’. Maar eens in de zoveel tijd komt zo’n game bovendrijven, omdat je brein per abuis dat ene laatje opent.

Zoals vorige week ergens in Zuid-Europa gebeurde. Ik chauffeerde een minuscule Fiat over berg en rivier, terwijl rechts én links andere autootjes mij luid toeterend passeerden. Steeds vaker kreeg ik zin om met een knuppel uit het open raam te hangen en een toevallige overmoedige passeerder een knal op zijn Italiaanse zonnebril te verkopen. Het laatje der vergeetgames sprong open: één van mijn neuspeuterige ik sprong eruit. Een fijne vergeetgame. Street Racer.

Lees de rest van ‘De vergeetgame: Chun-Li ♥ Mario’

Je hebt players en je hebt mensen die geplayed worden. In den beginne was ik een player – dat geef ik eerlijk toe. Mijn ouders vonden het geen goed idee om mij een spelcomputer te geven, dus moest ik bij mijn grote neef mijn gamegram halen. Hij had een grote grijze Nintendo. De controller paste niet in mijn handjes, maar ik had de grootste lol met level één van Super Mario Bros. 3.

Een jaar later stond diezelfde Nintendo (letterlijk) in mijn eigen woonkamer. Ik zat in de kleuterklas en dan wil je zo nu en dan opscheppen over het magische doosje dat een poppetje naar je tv verplaatst. Sindsdien was ik bijna geen player meer, maar werd ik geplayed door een klas vol maatjes die ook eens een keer het eerste level wilde proberen.

Lees de rest van ‘Playen of geplayed worden’

Cultureel-maatschappelijk gezien waren het niet mijn beste jaren, maar eind jaren negentig speelde ik dagelijks WCW/NWO Revenge en luisterde naar muthafucking rapmuziek. Tegenwoordig heb ik niets meer met Hulk Hogan of Tupac, maar destijds kon ik niet zonder het tweetal en hun talloze collega’s slash concurrenten. Sterker nog: ik wilde eenzelfde borstkas kweken als de glimmende torso’s van de showworstelaars. Zo gezegd, zo gedaan. For real.

En tijdens het bankdrukken, met hiphop uit de speakers, kreeg ik een lumineus idee. Ik verzon een gloednieuwe game die werkelijk nergens op sloeg. Maar fuck it, zoals de rappers dikwijls mompelen, ik werd er erg blij van. Ik wilde die game bouwen en liever nog: spelen. Dat eerste ging mij niet lukken, maar dat tweede wel. Jaren later kreeg Electronic Arts namelijk hetzelfde stompzinnige idee: ze duwden rappers in de worstelring en lieten de gamer erop los rammen. Aaaight.

Lees de rest van ‘Mijn game-shizzle ‘gegapt’ door EA’

Ik verdoe mijn tijd met het bouwen van verdiepingen. Zo voelt het ook – en dat heb ik vrijwel nooit als ik games speel. Maar telkens weer word ik misselijk van mijn duim die een hele trits winkels opnieuw bevoorraadt. Jubelend laat ik een nieuwe verdieping bouwen. Nummertje vijftig. Maar mijn jubelstemming verdwijnt als ik het zoveelste poppetje in een lift naar boven stuur, terwijl ik potdomme deadlines te halen heb.

En toch blijf ik het doen. Alsof mijn leven samenhangt met het wel en wee van de populatie in mijn mobiele telefoon. Er is niets mooiers dan de smak geld die ik elke morgen aan huur en omzet ontvang. Dat geluidje: kassa. De één behoeft zijn snuifje coke, ik smacht naar het geluid van rinkelend Tiny Tower-geld. Dit spelletje is groots in het losweken van mannelijke oerkrachten.

Lees de rest van ‘Hoe groot is die van jou?’

Wat zijn wij fanatieke gamers toch een rare groep. Er is een hoop wat ons bindt: warrige haren, soepele vingers, een goede smaak en een onverstaanbaar, bijna sektarisch, jargon. En wij houden van alles. Een filmfanaticus vindt ‘spelletjes’ maar stom en een literator wil er niets van weten, maar gamers zijn gek op films en (fantasy-)boeken. En comics.

Hebben stripboeken de meeste invloed hebben gehad op de wereld van de games? Misschien wel. Maar deze bewering ga ik niet onderbouwen. Vreet ‘m op of spuug ‘m uit. Eén gameserie combineerde al het mooie van films, comics en pizza in één magnum opus: Teenage Mutant Ninja Turtles.

Lees de rest van ‘Terug in de tijd’

De dood van mijn Playstation betekent een wederopstanding voor mijn Xbox 360. Ik was altijd al gek op dat ding van Microsoft, sinds het jouwXbox360 Magazine-tijdperk, maar op de een of ander manier had ik vaker een Dual Shock in mijn handen dan het equivalent voor de Xbox. Ik weet nog steeds niet waarom. Wat ik wel weet, is dat mijn voorkeur driehonderdzestig graden is gedraaid.

Zo heb ik eindelijk – wees boos noch teleurgesteld, ik had het druk met tijdverslindende potjes virtueel voetbal – de aftiteling van Mass Effect bestudeerd. Bestudeerd, inderdaad, omdat ik zodanig onder de indruk was van het avontuur, dat ik iedere werkmier wilde bekijken. Uit respect. Waarom heb ik deze game zo tergend lang links laten liggen?

Lees de rest van ‘360’

Specialisten en glazenbolgekken voorspelden een snelle collectieve dood voor de Playstation 3. Het apparaat was te duur, te laat, te log. De Xbox 360 zou geen printplaat heel laten van zijn concurrenten. De Wii, ja, daar zou Sony geen hinder van ondervinden, maar Nintendo verslaan is amper een prestatie te noemen. Iemand die paarse kubussen bouwt en consoles plasnamen geeft? Hou op zeg!

Ik houd werkelijk van mijn Xbox 360, en mijn Wii, ach, ik wilde de spelletjes met De Loodgieter niet missen. Maar ik gebruikte de glimmende zwartjoekel van Sony het meest van allemaal. Niet alleen om te gamen. De Playstation is het media-apparaat dat Microsoft wilde bouwen. Zo gebruikte ik hem ook. Totdat mijn robuuste vriend na een lang ziektebed definitief de geest gaf. Rust in vrede, lieve vriend.

Lees de rest van ‘De dood van mijn Playstation’

Ik hoor ze overal en vaker dan het ‘gewone werk’: gamedeuntjes. Waarschijnlijk omdat ze zo ongelofelijk sappig zijn voor het gehoor. Gezapige liederen bestaan bijna niet in de spellen. Zeker niet in die van vroeger, toen gitaren nog bliepjes waren en de compositie bestond uit een korte loop. Tetris bezit natuurlijk het schoolvoorbeeld van een goede gamedeun – door een Rus geschreven in 1861 opdat het ooit als dansnummer mocht promoveren naar het volkslied van het virtuele vermaak.

Pakkend spul. Het laat je ook bijna niet meer los. Ik floot de Korobeiniki wekenlang. Knettergek werd ik ervan – om over mijn vriendin nog maar te zwijgen. Ik kreeg de deun alleen maar verdreven met de eerste van Donkey Kong Country. Dat fluitlied is geschreven voor de getuite lippen. Als ik over de heide loop, het purper groen, kauwende bizons, wil het gebeuren dat de stilte gestoord wordt door het themanummer van Nintendo’s gorilla.

Lees de rest van ‘Voel de bliep’

Tweeduizendvijftig kilometer van hier ligt mijn oma. In het ziekenhuis. Haar hart heeft er niet zoveel zin meer in. Misschien omdat ze drie keer zwaarder is dan de gemiddelde senior. Ik vind het wel wat hebben, zo’n forse grootmoeder. Ze is drie maal toffer, leuker en gekker dan alle andere oma’s… bij elkaar.

Mijn oma houdt van videospelletjes. Wanneer ze bij ons kwam logeren, versleepte ik mijn NES naar haar logeerkamer en blies ik Dr. Mario op het scherm. De scherpe punten van de controller prikten in dezelfde dikke knuisten die mijn slapen masseerden na een vermoeiende schooldag. Ze wees me haar lade met snoepjes aan. Groene mint. Ik hield er niet van, maar mijn oma vond het leuk als ik at. Dus ik at, terwijl zij vallende pillen op kleur sorteerde.

Lees de rest van ‘Oma’

Geachte heer/mevrouw van EA,

Wij zijn reeds een behoorlijke poos vrienden. Kent u Dennis Bergkamp nog, die blonde balkoning van het FIFA 99-hoesje? Sinds Dennis heb ik alle FIFA’s gekocht en gespeeld. Van de Jaap Stam en Edgar Davids-jaren tot de Ronaldinho-Rooney-hogecontrastedities. Tegenwoordig prijken Rooney en Kaka op de voorkant van FIFA 12. En ja: ook die game heb ik in bezit.

Sterker nog: ik speel het spelletje vrijwel dagelijks. Dat ging een tijdje goed. Ik mopperde wel, voornamelijk omdat ik het defensieve gedeelte ietwat lastig onder de knie kreeg, maar ik genoot. Later noemde ik de nieuwe manier van verdedigen zelfs “een zalige aanpassing”. Twee weken geleden gooide ik al vloekend mijn controller finaal kapot tijdens een bloedstollend (of beter gezegd: bloedkokend) potje. Een waar gebeurd cliché. Mijn L2-knop schoot richting hemel. ***verdomme! Moet u nagaan: ik vloekte nooit. Nu kom ik door FIFA 12 niet in de hemel.

Lees de rest van ‘Open brief aan EA’

‘Als het met die euro misloopt, zit de gaming-industrie ook in de narigheid’, aldus Nederlander van het Jaar Mark Rutte in het kerstnummer van de Elsevier. ‘Onze cultuursector is wereldklasse. Neem de makers van computergames…’ In een kort interview heeft onze premier het twee keer over games. Net als ik heeft hij een bril overgehouden aan de stralende beeldbuizen en monitors. Hij is een gamer, dat kan niet anders.

De grote vraag is: wat speelt minister-president Mark Rutte (hierna te noemen Mark – gamers onder elkaar, moet kunnen) zoal in zijn vrije tijd? De jonge Mark kwam in 1989 in aanraking met games. Schuldige: SimCity van grootmeester Will Wright. Mark bouwde zich suf. Hij was af en toe te vriendelijk naar zijn raadgevers toe en vooral de lobbyisten misbruikten zijn jovialiteit, maar wat had hij een mooi stadje gebouwd! Dit smaakte naar meer.

Lees de rest van ‘Mark Rutte: gamer’

Wat een jaar. Een exceptionele Zelda, de terugkeer van de ludieke GTA-killer Saints Row en het allesomvattende Skyrim. En: Uncharted 3, Mario Kart 7, Gears of War 3, Killzone 3, Portal 2, Dragon Age II, Kirby’s Epic Yarn, Deus Ex : Human Revolution, Dead Space 2, L.A. Noire, Mortal Kombat (!), Rage, Crysis 2, Super Mario 3D Land, Battlefield 3 en Call of Duty: Modern Warfare 3.

Genade, goddelijke gamemakers, genade! De stijlgids van Bashers gebiedt mij alle titels schuindruk-tags mee te geven, maar daar begin ik niet aan. Ik ben te lui om ze schuin te maken – lekker begin van het nieuwe jaar. Zoveel games. Zoveel magistrale avonturen. Stuk voor stuk negens en tienen, een onterechte acht op zijn laagst. Eureka. Jottum en zo. Maar ik heb er geen donder van gezien.

Lees de rest van ‘Akelig gamejaar’