“Sorry, kwam je als een groep? Dat kan niet.” De chaos is anders dan gebruikelijk, maar chaos is er. Gelegen vlakbij de pittoreske Bijlmerbajes is het gebouw Kroonjuweel van de Hogeschool van Amsterdam een echt ‘kantoor’. Daarbinnen krioelt het van de studenten en daarmee de bijbehorende wervelingen. Dat het de eerste keer is dat er hier een Global Game Jam wordt georganiseerd is merkbaar. De lijsten kloppen niet en groepen zijn in ruimtes gepropt waar ze wel-slash-niet horen.

Ah… thuis.

Lees de rest van ‘JamJam’

M’n iPad is dood. Nee, geen ‘Red Ring of Death’ of een ander equivalent, maar het ding is ineens zo levenloos als ik weet niet wat. En dat allemaal door een telefoontje van de bank vorige week.

Het euvel? Een rare transactie op mijn creditcard die daar niet thuishoorde - “Uw laatste transactie daarvoor was via de iTunes Store, maar da’s zo te zien erg normaal.” Gezien de festiviteiten rond Sony’s Playstation Network vorig jaar, werd er aan beide kanten van de lijn al snel besloten de oude kaart dan maar op non-actief te stellen.

Wat ik niet doorhad was dat daarmee mijn hele Apple-moes collectie ook op non-actief ging. Updates, gratis games, zelfs het downloaden van al gekochte games. Allemaal onmogelijk. In plaats daarvan word ik steevast begroet met de melding “er is een probleem met uw aankoop”.

Lees de rest van ‘CC’

“Oh, maar Risk vind ik wel leuk!” Ze glundert helemaal. De rest van de gebruikelijke boardgamegroep hoort haar niet en zit vrolijk te eten, te drinken en met de rest van het gezelschap te praten. Voor me ligt de kaart van Westeros, in deze uitvoering letterlijk het speelbord van Game of Thrones. De eerste uitvoering van dit spel was jaren nergens meer te krijgen. Maar na het succes van de HBO-serie ruikt men geld en kwam er een nieuwe tweede editie uit. Ik was er redelijk blij mee.

“Inderdaad een beetje zoals Risk, maar in plaats van dobbelstenen heb je een set acties en moet je al je manschappen tegelijk bewegen. Dat doet iedereen door blind zijn fiches met bevelen neer te leggen. Daarna draait iedereen ze tegelijk om en kijken we hoe de oorlog gevoerd wordt.” Er wordt geknikt.

Lees de rest van ‘Voor de fans’

“Je moet ook eens meegaan.” Clichématige woorden met een net zo clichématig resultaat, een maand later was ik zelf verknocht aan het klimmen. Dat is nu meer dan een jaar geleden. Vreemd genoeg viel het bijbehorende kwartje pas later. Ik was altijd al aan het klimmen, zij het virtueel.

De connecties met Metroid, Infamous en ook Prince of Persia werden ineens een stuk gewichtiger. Mede daardoor pikte ik een maandje of zo geleden laatstgenoemde van de Playstation Store af voor een kleine acht euro.

Ergens vond ik de game gewoon helemaal geen klap aan. Dat was mijn mening toen de game uitkwam in 2007 en een testrit niet veel goeds voorspelde. De ‘nieuwe’ Prince of Persia was een reboot om de vergane glorie van The Sands of Time terug te krijgen. Op leuke verwijzingen naar een ezel genaamd Farah na, deed het echter een ding cruciaal fout: je kon niet afgaan.

Lees de rest van ‘Verkocht’

2011 was het jaar waarin…

- Minecraft eindelijk gelanceerd werd en weer een onmetelijk aantal uren opslokte.
- ik mijn laatste Nintendo DS game kocht: Aliens Infestation.
- ik geen Nintendo 3DS kocht.
- Playstation Plus eindelijk een bruikbaar en waardevol concept werd met een ‘cloud back-up’-functionaliteit.
- Microsoft hetzelfde principe vervolgens veel beter - en veel later - implementeerde.
- Portal 2 een grote teleurstelling bleek, omdat het simpeler was qua breinbreken dan zijn voorganger, ondanks de geweldige humor.
- Tiny Tower gespeeld werd.

Lees de rest van ‘MMXI’

Ik hou van virtuele werelden. Niet zozeer het concept achter ze, maar eerder dat ik er in kan ronddwalen, nieuwe dingen ontdekken. Zien hoe straten, steden, gebieden in elkaar overvloeien en een geheel vormen. Het is het algemene gevoel van ‘being there’. Het gevoel dat je als de hoofdpersoon in dat boek daadwerkelijk overdonderd wordt door een wereld die je alles wilt aanmeten.

En het is al sinds jaar en dag dé reden dat ik elke Grand Theft Auto koop die er is, en er nog geen enkele heb uitgespeeld. Zo ook weer met de nieuwste: Grand Theft Auto III voor iOS.

Ik ben volgens mij maar een keer op het tweede eiland aangekomen, het derde heb ik nooit mogen aanschouwen. Daarentegen ken ik het eerste eiland op m’n duimpje en loop ik er graag rond. Nu ook weer. Rondslenteren in dit gedeelte van Liberty City werkt bijna therapeutisch en je kan me ook vredig zien meerijden in het verkeer of de metro zien pakken.

Lees de rest van ‘Being there’

Touché Nintendo. Ik had niet verwacht dat 2012 het jaar van Big N zou worden. Alles behalve zelfs. De toekomst lag eind 2011 bij smartphones en tablets en Nintendo leek dat domweg te negeren. Ach, wisten wij veel dat Nintendo ondertussen de klaagzang van investeerders in de zomer van 2011 ter harte had genomen.

Wie was er niet van zijn sokken geblazen met de aankondiging van de Pokémon Fruits Basket-games op de E3 2012? Pokémon Apple voor iOS, Pokémon Pear voor Android, Pokémon Mango voor Windows Phone! Maar nee, ook de eigen consoles deden mee met Pokémon Orange voor 3DS en Pokémon Banana als launchtitel voor Wii U! (En dan zijn er natuurlijk nog de geruchten over de Blackberry-versie, al ziet het er niet naar uit dat BB10 2012 nog zal halen).

Lees de rest van ‘Fruitmand’

Ik kan me Jade Raymond nog goed voor de geest halen. Zo onschuldig als ze daar stond op X06, in een klein zaaltje verstopt in het congresgedeelte van een luxueus opgetrokken hotel ergens in Barcelona. De afbrokkelende snelweg ernaast stond in schril contrast met het moderne verblijf.

Dit is een van de eerste meer ‘open’ presentaties van Assassin’s Creed. Raymond moet compleet zelfverzekerd zijn. En dat is ze dus ook. Glunderend presenteert ze hoe Altaïr los gaat in het Beloofde Land. Alles is ingestudeerd, maar de illusie staat als een huis. Tot het eind van de presentatie. De demo eindigt ‘per ongeluk’ abrupt, waarbij het Animus-laadscherm in beeld komt. “O… Let daar maar niet op hoor!” ‘Gefaket angtvallig’ lijkt haar voorgevel het ineens over te nemen.

Lees de rest van ‘Façade’

Myst is voor een hoop mensen niet veel meer dan een interactief fotoboek. Het was een van de eerste games die daadwerkelijk gebruik maakte van de extra ruimte die een cd-rom destijds bood. In het geval van Myst een combinatie van vele ‘hoge resolutie’-beelden en videofragmenten.

Mij ging de game eigenlijk voorbij. Natuurlijk had ik het hier en daar wel eens aangeraakt in de vele demonstratiestands van de CD-I (oh, Philips toch…) en snapte ik er niet al te veel van. Het was pas het vervolg wat me daadwerkelijk in zijn macht kreeg.

Dit uit vijf schijven bestaande monster kwam namelijk ook op de Playstation uit. De beeldstijl was ook iets minder ‘abstract CGI’ en meer overeenkomstig met daadwerkelijke omgevingen. Nu ik daadwerkelijk was verlost van de constante druk van een demonstratiemodel, verzonk ik langzaam maar zeker steeds dieper in de wereld van Riven.

Lees de rest van ‘Linken’

Dit is geen SSX.

Een donkere hemel, een helikopter, krakende stemmen over een radiosysteem, een boarder die neerkomt en begint aan zijn afdaling. Het moment dat de boarder na een ‘episch’ stukje neerwaarts verkeerd neerkomt, de afgrond in dreigt te vallen en daarna maar zijn wingsuit opent, was een schok. Niet zozeer dat het wingsuit er in zat. Nee, het is geen SSX.

SSX 3 was zo’n beetje het summum van snowboardgames (voor mij). Oh ja, er was een Amped die in de achtergrond nog steeds territorium probeerde te claimen met een realistische insteek. Maar na de focus van Tricky, was SSX 3 een grote sneeuwvakantie. Mensen waren alsnog verdeeld over welke van die twee beter was.

Was je fan van de geweldige tracks en aanstekelijke titelmuziek van Tricky? Of begaf je je op een monsterlijke three-peak run met DJ Atomika op de achtergrond? Desondanks had iedereen wel een favoriet binnen de boardergroep die in SSX de pistes onveilig maakte. Het plezier spatte er vanaf.

Lees de rest van ‘EA culpa’

“Welke is nou beter? Battlefield 3 of Call of Duty: MW3?”

De verkoper slaakt een kleine, bijna onhoorbare zucht. De kwestie is niet meerdere keren langsgekomen. Nee, de kwestie is praktisch bij hem ingetrokken. Hij staat er mee op, gaat er mee naar bed en krijgt hem overdag meerdere malen naar zijn hoofd geslingerd.

Het blijft een paar seconden stil. Dan haalt hij toch adem.

“Kijk, Battlefield 3, dat ziet er wel mooi uit, maar je moet nagaan dat alles wat ze hebben laten zien in de media gebaseerd is op de pc-versie. Dus die graphics die je waarschijnlijk overal wel hebt gezien zijn niet echt wat je op je console te zien gaat krijgen.”

“Het spel zelf is erg goed. Misschien wat realistischer en stroever dan andere shooters, maar hij speelt goed. Speel je ook online?”

Een bevestigende knik.

Lees de rest van ‘Keuzes’

Ik heb er uren rondgehangen. Voordat ik zelf achter de toonbank stond, was ik er voornamelijk voor te vinden. De schappen van de gameshop afspeurend op zoek naar games die me toevallig waren ontschoten. Niet alleen het schap van de console die ik op dat moment bezat, maar ook die van de andere spelcomputers.

Het nam ietwat pijnlijke vormen aan op het moment dat ik klanten eerder een game kon aanreiken dan de persoon achter de toonbank. Ergens boeide me dat niet; ik wilde gewoon weten welke games er waren, wat je er in kon doen en hoe ze eruit zagen. Ik leerde bekant de voorraad uit m’n hoofd en het gaf me een goed overzicht van wat er beschikbaar was.

Lees de rest van ‘Schappen’

“Wat?! Je gaat geen Uncharted 3 halen?” Deze uitspraak moet ik de afgelopen twee weken toch wel bijna dagelijks naar me toe geslingerd hebben gekregen. Afgezien van het feit dat mijn mening over zijn voorganger toch een redelijke bekendheid geniet, blijven mensen verbaasd dat ik de game niet aanschaf.

Zelfs al zou ik de game toch leuk vinden (of beter gezegd, willen hebben; je weet pas of je het leuk vindt als je het daadwerkelijk speelt, (p)reviews be damned), dan nog komt ‘ie er niet in. Voorbeeld in kwestie, Batman: Arkham City. De game zelf zou ik blindelings kopen ware het niet dat er iets anders in de weg zit. Twee ietsen zelfs.

Ik heb namelijk nog steeds Xenoblade liggen en ben bezig met Dark Souls. En dat blijft zo. Als er namelijk iets is wat de afgelopen jaren irritatie heeft opgewekt is het wel het niet uitspelen van games. Ik heb nog een hele lijst oude games liggen waar ik doorheen moet en met mij vele anderen.

Lees de rest van ‘Focus’

Als ik naar het huidige gamelandschap kijk van smartphones en tablets dan voel ik me altijd een beetje zonderling. Angry Birds doet me weinig, van Tiny Wings kan ik de lol niet inzien en zelfs Minecraft weet de aandacht niet vast te houden (al is die laatste een mooi huzarenstukje op een smartphone).

Het is niet dat ik niks uitprobeer of überhaupt speel. Ik heb juist genoeg gespeeld en er zijn wel degelijk mobile games die ik echt leuk vind. Maar ik kan ze nooit lang spelen. Het is een vreemde gewaarwording aangezien ik op een Nintendo-portable nooit last had van dit meh-gevoel richting games.

Sterker nog, vorige week pikte ik Aliens Infestation op voor de Nintendo DS en de handheld is daardoor als een ondode opnieuw opgestaan. Aan het twitchgevoel ligt het dus niet, maar het is wel de besturing die dingen iets irritanter maakt om in lange sessies te spelen.

Tenzij je een bepaald soort spel bent.

Lees de rest van ‘Mijn beurt’

“Dus dan is mijn automatische abonnementsverlenging nu stopgezet?”

“Ja, inderdaad. Kan ik u verder nog ergens mee van dienst zijn?”

Ik denk na en verwacht twijfel tegen te komen, maar eigenlijk is het meer een bevestiging.

Na jaren een doorlopend Xbox Live Gold-abonnement te hebben gehad, komt er dan toch een eind aan. Niet zozeer omdat het te duur is of omdat ik tegen het principe ben van betalen voor een goede online service. Het is eerder een voorbode is, omdat ik er geen heil meer in zie. In de Xbox 360 welteverstaan.

Lees de rest van ‘Kruisje’

“You died.” Dat is de negenentwintigste keer. Dat weet ik omdat ik het bijhoud. Noem het een kleine OCD-tik, maar ergens wil ik gewoon precies weten hoe vaak ik dood ga in Dark Souls. Vandaar de statistiek.

Ik haat Dark Souls. Tegelijkertijd houd ik ervan Dark Souls te haten. Het is zo pijnlijk, zo bruut, zo compromisloos dat het bijna een levenswijze kan worden genoemd. O, je denkt langs die vijand te kunnen rennen? Sorry, hier heb je een zwaard tussen je ribben. Briljant, een schild omhooghouden om klappen op te vangen! Jammer, dat je schild nogal klein is. Slim hoor zo’n pijl en boog van een afstand. Je hebt alleen die drie vijanden achter je over het hoofd gezien.

Lees de rest van ‘Eenendertig’

Elke maandag lees je op Bashers een column van Vincent Leeuw.

Glas aanraken is raar. Sinds mijn jeugd ben ik geconditioneerd om glas vooral niet aan te raken. Ja, drinkglazen misschien. Maar alle grote glazen oppervlakken waren toch echt verboden terrein. En daarmee dus ook beeldschermen.

Lees de rest van ‘Haptofiel’

Elke maandag lees je op Bashers een column van Vincent Leeuw.

Ik ga Ico niet spelen.

Eind deze week komt de heruitgave van de eerste twee Team Ico-games uit. De opgespoetste versie Shadow of the Colossus ga ik zeker opnieuw beginnen. Misschien zelfs een paar van die speedruns proberen, maar Ico… Ico laat ik links liggen.

Lees de rest van ‘Spoiler’

Elke maandag lees je op Bashers een column van Vincent Leeuw.

Ergens voelde ik het vorig jaar al aan m’n water. Ik kon het me alleen niet voorstellen. De Nintendo 3DS was een carbonpapieren kopie van de Nintendo DS, maar dan met diepgang. Wat kon er fout gaan? Veel.

Lees de rest van ‘Watercolour’

Vanaf vandaag lees je elke maandag op Bashers een column van Vincent Leeuw.

“Shooters. Why’d it have to be shooters.” Althans, ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben die negatief reageerde toen dit weekend duidelijk werd dat klassieker Syndicate terugkomt als een first-person shooter. Of als je er graag wat minder doekjes omheen windt: “als bagger.”

Lees de rest van ‘Speel of ik schiet’