Het is een publiek geheim dat Mega Man niet echt een originele serie is. De huishoudrobot die vechtmachine wordt en zijn soortgenoten moet verslaan komt praktisch overeen met de oermanga Astro Boy. Sterker nog, Capcoms naam (Capsule Company) lijkt ook zo uit Dragonball te zijn overgenomen.

Dus misschien dat daarom iedereen in de bres sprong voor Assassin’s Creed vorige week. Een schrijver claimde dat ’zijn’ concept van epigenetisch geheugen (ook goedemorgen) door de Ubi-Canadezen regelrecht gekopieerd was. Per uitgebracht deel eiste hij een X geldbedrag.

Vrijwel overal reageerde gamers hetzelfde: belachelijk. “Weet zo’n gast dan niet dat verhalen altijd opnieuw kunnen worden verteld?” ”Sommige elementen kan je gewoon niet claimen.” ”Zelfs al zou het zijn overgenomen, dan is het gewoon een remix.” Verschillende sites, allemaal dezelfde reacties.

Lees de rest van ‘Copy Man’

En dat was ‘em. Mjn voorzichtige optimisme tegenover Nieuw Persoon X was in een klap weggevaagd. Het zinnetje dreunde nog na in mijn hoofd terwijl zijn hand zich naar mij uitstrekt: “Ah ja, ik vind de nieuwe SSX leuk, echt tof!”

Even afgezien van mijn persoonlijke opinie over de Fail of the Year 2012, was het verbazingwekkend hoe snel het aantal aannames over die persoon groeide. Waarschijnlijk net zo snel als het aantal over mij na het lezen van die voorgaande zin. Het maakte wel duidelijk dat ik mensen niet alleen indeel op of ze vrienden zijn of niet. Het is meer dat ik ze indeel op gamesmaak.

Als iemand Skyrim leuk vindt, kan je daarop extrapoleren en presto, negen van de tien keer vinden de aannames weerklank. Maar net die tiende keer kan het helaas ook fout gaan.

Lees de rest van ‘Aangenaam’

Ik vind flipperkasten geweldig. Vroeger liep ik vaak kwijlend over de speelgoedafdeling van de V&D (waar moeder en oma mij dan even hadden ‘geparkeerd’) te kijken naar miniatuurflipperkastjes die echt superslecht waren. Het idee een eigen flipperkast te bezitten bleef echter magisch.

Op tv werd NCRV’s Showmasters (Shoooowmasters, masters of show! Voor wie het niet kent. - Red.) al snel een favoriet. Niet zozeer vanwege het NES-onderdeel waarin de ‘Family Trainer’-speelmat een prehistorische variant van Wii Fit liet zien, maar des te meer vanwege het flipperonderdeel. Aanstormende quizmasters kregen een beller voorgeschoteld die door de telefoon ‘flip’ riepen om in de studio een flipperkast te besturen. “Flip. Flip! FLIP!” De hilariteit ontging mij; dit was namelijk magnifiek flipperen op tv! Het was een soort droom om daar aan mee te mogen doen.

Lees de rest van ‘Flip, Flip’

Kid Icarus: Uprising is uit. Een slordige 21 jaar na deel II is er nu dan eindelijk weer een Kid Icarus. De speelstijl is niet meer te vergelijken. Het verrassende ‘shmup’-einde van het origineel heeft nu een centrale plek ingenomen en zelfs op de grond blijven deze invloeden overeind.

Weinig kerkers om doorheen te struinen en al helemaal weinig platformuitdagingen dus. Toch is de game een gigantische fan-service voor het handjevol mensen dat Pit als iets anders kent dan dat roodharige joch-icus uit ‘Captain N’. Kid Icarus: Uprising is namelijk compleet zelfbewust. Denk hierbij aan een willekeurige ‘Samurai Pizza Cats’-aflevering, waarbij de vierde muur niet alleen wordt doorbroken maar ook in stukken wordt gehakt en als confetti wordt rondgestrooid. ‘KIU’ doet vrijwel hetzelfde.

Lees de rest van ‘Zelfreferentie’

“We, the undersigned, take responsibility for the wars that are about to start, the decisions we will make, and the history we will write. Everything that is going to happen is going to happen because of us.”

Dit plakkaat staart ons aan als de doos voor de eerste keer opengaat. “Nou jongens, heeft er iemand een pen?” Met een kinderlijk plezier ondertekenen we het speelbord. “Zouden we eigenlijk in bloed moeten doen, he?”

Risk Legacy is een bordspel waarbij de presentatie niet alleen belangrijk is, maar de kern van het spel. Het idee is zowel simpel als briljant: dit is straight up Risk maar de regels van dit klassieke bordspel veranderen naarmate je speelt. En niet alleen de regels, ook het bord en de speelkaarten blijven niet onberoerd.

Lees de rest van ‘War, war always changes’

Soms kom je wel eens bij de Makro. Hoewel de bedrijfsgrootgrutter best wel geinige aanbiedingen kan hebben, zijn ze op het gebied van games gewoon complete noobs. Bakken met overvloedig geproduceerde titels die nooit verkocht worden, maar ondertussen wel de verkoopcijfers van de uitgevers spekken, waren in grote getale aanwezig. En in een van die bakken lag zelfs een curiosum: Jam with the Band. Dat zegt je misschien niet zo veel, maar als Nintendo DS-speler van het eerste uur ken je de game waarschijnlijk als Daigasso! Band Brothers (als is de Europese versie eigenlijk de ‘DX’ opvolger).

Jam with the Band is een soort rare voorloper op Wii Music met een duidelijke invloed van Dance Dance Revolution/Dancing Stage. Op de maat verschijnen er noten op je scherm die je moet laten samenvallen met het drukken op de knop. Of je produceert je eigen nummers met een vrije stand. Afgaan kun je niet, dus je kan naar hartelust blijven doorspelen. Het belangrijkste aspect was echter de meerspelerstand: meerdere DS’en konden draadloos samen in harmonie (als het goed gaat) een nummer spelen.

Lees de rest van ‘Jam with the Garageband’

Het was even schrikken vorige week voor sommige fans. Er werd een nieuwe Pokémon aangekondigd. Dat an sich was niet echt het probleem. De aankondiging van deze aankondiging was al een tijdje bekend en er werd een beetje naar toe geleefd.

Nee, het probleem was niet dat er een Pokémon werd aangekondigd. Het probleem was welke Pokémon werd aangekondigd.

Pokémon Black en White.
2.

Een deel twee? Als een mes sneed het sommige fankampen in tweeën. Er was nog nooit een ‘deel twee’ geweest. Er was altijd een ’derde’ extra kleur. Blue en Red hadden Yellow, Gold en Silver hadden Crystal, Ruby en Sapphire hadden Emerald.

Lees de rest van ‘Niet Grijs’

Een trick te veel. In die ene splitseconde streep ik mentaal mijn behaalde score door en maak ik mij op voor de teleurstelling. Inderdaad ik kom praktisch op mijn rug neer… en ‘land’ de trick waarna mijn combometer overslaat in een volle “TRICKY!” en ik vrolijk door mag boarden.

“Wait, what the fuck just happened?”

De demo van de nieuwe SSX - die in de komende jaren waarschijnlijk bekend zal staan als SSX ’12 - blijkt vergevingsgezind te zijn. Zwaar vergevingsgezind. Of je nu Skrillex heet of niet, alles wat je ‘dropt’ in die game moet blijkbaar vet zijn. Zolang je maar niet op je hoofd terecht komt keurt de game bijna alles goed, zo lijkt het. En zelfs als je crasht, merk je dat niet want dan board je alweer verder. Stilstaan ‘dropt’ niks en is alles behalve vet.

Lees de rest van ‘Tricky’

Een uitnodiging via een vriend zorgde er voor dat ik op Valentijnsdag mijn avond doorbracht op de lancering van een nieuwe handheld gameconsole: de PS Vita. De aankleding was prima. Van Vlaamse meisjes met blauwe tinten tot Vlaamse frieten met smurfblauwe mayo; alles in de nieuwe Playstation-kleuren. Ook de PSV’s zelf waren aanwezig, speelbaar en, niet te vergeten, mijn bankrekening was ietwat bang voorbereid op de grote klap. Er zou namelijk een aanbieding zijn waardoor je de Vita goedkoper kon aanschaffen.

SCE Europe had diezelfde ochtend nog een bericht de deur uit gedaan over hoe de PS Vita gericht was op de doelgroep van “20-jarige PS3-bezitters”. Aan deze kant van de Noordzee sprak men over kinderen en de zogenaamde ’early adopters’ met een verwachte groei naar vrijwel alle overige doelgroepen daarna. Opereerden de twee takken onafhankelijk van elkaar?

Lees de rest van ‘Vitaal’

Hoe krijg je mij zo ver om een spelcomputer te kopen? Breng er Kid Icarus op uit. En dus heb ik nu eindelijk een 3DS in handen want Kid Icarus is er nu voor verkrijgbaar. De oude NES-versie in 3D-jasje welteverstaan, want Uprising laat nog anderhalve maand op zich wachten. Vrijwel niemand snapt die fascinatie met een obscuur NES-spelletje.

Lees de rest van ‘Icarus’ Souls’

“Sorry, kwam je als een groep? Dat kan niet.” De chaos is anders dan gebruikelijk, maar chaos is er. Gelegen vlakbij de pittoreske Bijlmerbajes is het gebouw Kroonjuweel van de Hogeschool van Amsterdam een echt ‘kantoor’. Daarbinnen krioelt het van de studenten en daarmee de bijbehorende wervelingen. Dat het de eerste keer is dat er hier een Global Game Jam wordt georganiseerd is merkbaar. De lijsten kloppen niet en groepen zijn in ruimtes gepropt waar ze wel-slash-niet horen.

Ah… thuis.

Lees de rest van ‘JamJam’

M’n iPad is dood. Nee, geen ‘Red Ring of Death’ of een ander equivalent, maar het ding is ineens zo levenloos als ik weet niet wat. En dat allemaal door een telefoontje van de bank vorige week.

Het euvel? Een rare transactie op mijn creditcard die daar niet thuishoorde - “Uw laatste transactie daarvoor was via de iTunes Store, maar da’s zo te zien erg normaal.” Gezien de festiviteiten rond Sony’s Playstation Network vorig jaar, werd er aan beide kanten van de lijn al snel besloten de oude kaart dan maar op non-actief te stellen.

Wat ik niet doorhad was dat daarmee mijn hele Apple-moes collectie ook op non-actief ging. Updates, gratis games, zelfs het downloaden van al gekochte games. Allemaal onmogelijk. In plaats daarvan word ik steevast begroet met de melding “er is een probleem met uw aankoop”.

Lees de rest van ‘CC’

“Oh, maar Risk vind ik wel leuk!” Ze glundert helemaal. De rest van de gebruikelijke boardgamegroep hoort haar niet en zit vrolijk te eten, te drinken en met de rest van het gezelschap te praten. Voor me ligt de kaart van Westeros, in deze uitvoering letterlijk het speelbord van Game of Thrones. De eerste uitvoering van dit spel was jaren nergens meer te krijgen. Maar na het succes van de HBO-serie ruikt men geld en kwam er een nieuwe tweede editie uit. Ik was er redelijk blij mee.

“Inderdaad een beetje zoals Risk, maar in plaats van dobbelstenen heb je een set acties en moet je al je manschappen tegelijk bewegen. Dat doet iedereen door blind zijn fiches met bevelen neer te leggen. Daarna draait iedereen ze tegelijk om en kijken we hoe de oorlog gevoerd wordt.” Er wordt geknikt.

Lees de rest van ‘Voor de fans’

“Je moet ook eens meegaan.” Clichématige woorden met een net zo clichématig resultaat, een maand later was ik zelf verknocht aan het klimmen. Dat is nu meer dan een jaar geleden. Vreemd genoeg viel het bijbehorende kwartje pas later. Ik was altijd al aan het klimmen, zij het virtueel.

De connecties met Metroid, Infamous en ook Prince of Persia werden ineens een stuk gewichtiger. Mede daardoor pikte ik een maandje of zo geleden laatstgenoemde van de Playstation Store af voor een kleine acht euro.

Ergens vond ik de game gewoon helemaal geen klap aan. Dat was mijn mening toen de game uitkwam in 2007 en een testrit niet veel goeds voorspelde. De ‘nieuwe’ Prince of Persia was een reboot om de vergane glorie van The Sands of Time terug te krijgen. Op leuke verwijzingen naar een ezel genaamd Farah na, deed het echter een ding cruciaal fout: je kon niet afgaan.

Lees de rest van ‘Verkocht’

2011 was het jaar waarin…

- Minecraft eindelijk gelanceerd werd en weer een onmetelijk aantal uren opslokte.
- ik mijn laatste Nintendo DS game kocht: Aliens Infestation.
- ik geen Nintendo 3DS kocht.
- Playstation Plus eindelijk een bruikbaar en waardevol concept werd met een ‘cloud back-up’-functionaliteit.
- Microsoft hetzelfde principe vervolgens veel beter - en veel later - implementeerde.
- Portal 2 een grote teleurstelling bleek, omdat het simpeler was qua breinbreken dan zijn voorganger, ondanks de geweldige humor.
- Tiny Tower gespeeld werd.

Lees de rest van ‘MMXI’

Ik hou van virtuele werelden. Niet zozeer het concept achter ze, maar eerder dat ik er in kan ronddwalen, nieuwe dingen ontdekken. Zien hoe straten, steden, gebieden in elkaar overvloeien en een geheel vormen. Het is het algemene gevoel van ‘being there’. Het gevoel dat je als de hoofdpersoon in dat boek daadwerkelijk overdonderd wordt door een wereld die je alles wilt aanmeten.

En het is al sinds jaar en dag dé reden dat ik elke Grand Theft Auto koop die er is, en er nog geen enkele heb uitgespeeld. Zo ook weer met de nieuwste: Grand Theft Auto III voor iOS.

Ik ben volgens mij maar een keer op het tweede eiland aangekomen, het derde heb ik nooit mogen aanschouwen. Daarentegen ken ik het eerste eiland op m’n duimpje en loop ik er graag rond. Nu ook weer. Rondslenteren in dit gedeelte van Liberty City werkt bijna therapeutisch en je kan me ook vredig zien meerijden in het verkeer of de metro zien pakken.

Lees de rest van ‘Being there’

Touché Nintendo. Ik had niet verwacht dat 2012 het jaar van Big N zou worden. Alles behalve zelfs. De toekomst lag eind 2011 bij smartphones en tablets en Nintendo leek dat domweg te negeren. Ach, wisten wij veel dat Nintendo ondertussen de klaagzang van investeerders in de zomer van 2011 ter harte had genomen.

Wie was er niet van zijn sokken geblazen met de aankondiging van de Pokémon Fruits Basket-games op de E3 2012? Pokémon Apple voor iOS, Pokémon Pear voor Android, Pokémon Mango voor Windows Phone! Maar nee, ook de eigen consoles deden mee met Pokémon Orange voor 3DS en Pokémon Banana als launchtitel voor Wii U! (En dan zijn er natuurlijk nog de geruchten over de Blackberry-versie, al ziet het er niet naar uit dat BB10 2012 nog zal halen).

Lees de rest van ‘Fruitmand’

Ik kan me Jade Raymond nog goed voor de geest halen. Zo onschuldig als ze daar stond op X06, in een klein zaaltje verstopt in het congresgedeelte van een luxueus opgetrokken hotel ergens in Barcelona. De afbrokkelende snelweg ernaast stond in schril contrast met het moderne verblijf.

Dit is een van de eerste meer ‘open’ presentaties van Assassin’s Creed. Raymond moet compleet zelfverzekerd zijn. En dat is ze dus ook. Glunderend presenteert ze hoe Altaïr los gaat in het Beloofde Land. Alles is ingestudeerd, maar de illusie staat als een huis. Tot het eind van de presentatie. De demo eindigt ‘per ongeluk’ abrupt, waarbij het Animus-laadscherm in beeld komt. “O… Let daar maar niet op hoor!” ‘Gefaket angtvallig’ lijkt haar voorgevel het ineens over te nemen.

Lees de rest van ‘Façade’

Myst is voor een hoop mensen niet veel meer dan een interactief fotoboek. Het was een van de eerste games die daadwerkelijk gebruik maakte van de extra ruimte die een cd-rom destijds bood. In het geval van Myst een combinatie van vele ‘hoge resolutie’-beelden en videofragmenten.

Mij ging de game eigenlijk voorbij. Natuurlijk had ik het hier en daar wel eens aangeraakt in de vele demonstratiestands van de CD-I (oh, Philips toch…) en snapte ik er niet al te veel van. Het was pas het vervolg wat me daadwerkelijk in zijn macht kreeg.

Dit uit vijf schijven bestaande monster kwam namelijk ook op de Playstation uit. De beeldstijl was ook iets minder ‘abstract CGI’ en meer overeenkomstig met daadwerkelijke omgevingen. Nu ik daadwerkelijk was verlost van de constante druk van een demonstratiemodel, verzonk ik langzaam maar zeker steeds dieper in de wereld van Riven.

Lees de rest van ‘Linken’

Dit is geen SSX.

Een donkere hemel, een helikopter, krakende stemmen over een radiosysteem, een boarder die neerkomt en begint aan zijn afdaling. Het moment dat de boarder na een ‘episch’ stukje neerwaarts verkeerd neerkomt, de afgrond in dreigt te vallen en daarna maar zijn wingsuit opent, was een schok. Niet zozeer dat het wingsuit er in zat. Nee, het is geen SSX.

SSX 3 was zo’n beetje het summum van snowboardgames (voor mij). Oh ja, er was een Amped die in de achtergrond nog steeds territorium probeerde te claimen met een realistische insteek. Maar na de focus van Tricky, was SSX 3 een grote sneeuwvakantie. Mensen waren alsnog verdeeld over welke van die twee beter was.

Was je fan van de geweldige tracks en aanstekelijke titelmuziek van Tricky? Of begaf je je op een monsterlijke three-peak run met DJ Atomika op de achtergrond? Desondanks had iedereen wel een favoriet binnen de boardergroep die in SSX de pistes onveilig maakte. Het plezier spatte er vanaf.

Lees de rest van ‘EA culpa’