
Ik heb een hekel aan ‘physics’. Al die natuurkundig bedoelde modellen in games drijven me vaak tot waanzin. ‘Ragdoll physics’ die ledematen van tonnen wegende robots in Transformers (PS2) laten rondflabberen bijvoorbeeld, of de vreselijke fysicatroep van Trash Panic (PS3). Maar ook superoverdreven modellen, zoals de aandrijving van je ruimtepod in Solar Jetman (NES), zijn voor mij allemaal vreselijke toepassingen. Vanuit dat oogpunt was ik dan ook meer dan bereid om Pixeljunk Shooter tot de grond toe af te kraken. Maar ik kreeg er nooit de kans voor.
Shooter gebruikt inderdaad de door mij zo gewraakte natuurkundige modellen, maar het spel gebruikt deze verbazingwekkend genoeg op een zinnige manier zonder de speler ooit in de weg te zitten. Het merendeel van de natuurkundige pret wordt op zich genomen door vloeistoffen. In een eerdere podcast grapte ik al over het feit dat de game ‘Pixeljunk Fluid’ had moeten heten, maar hoe langer ik er over nadenk hoe logischer die naam wordt.
Lees de rest van ‘Zelfs het spelverloop is vloeiend in Pixeljunk Shooter’