Het vreemdste aan Halo ODST is hoe fris het voelt. Al zeven jaar volg ik de Halo-serie en voor het eerst, sinds het debuut, verrast hij me weer. En alles wat ervoor nodig was, was een fris paar ogen. Het perspectief waarmee je naar een wereld kijkt, blijkt even belangrijk als de wereld zelf.

Tweaks

Het belangrijkste verschil tussen Halo ODST en de vorige Halo-spellen is dat je nu met een Orbital Drop Shock Trooper (ODST) speelt. Dat is de paratroeper van het Halo-universum, die vanuit de ruimte wordt ‘gedropt’ in lastige situaties. De verschillen tussen spelen met ‘The Rookie’, zoals jouw ODST heet, en de bekende Master Chief is eigenlijk helemaal niet zo groot. Als Rookie ben je fysiek iets kleiner, heb je niet de spierkracht om twee wapens tegelijk te gebruiken en je hebt een beperkte hoeveelheid leven, in plaats van dat alles zichzelf herstelt. Heel veel kleiner ben je niet, twee wapens gebruiken doe je niet vaak en de levensmeter is ruim. Maar juist omdat het perspectief van de Master Chief zo vertrouwd is, voelen de veranderingen groot.

Doordat je kleiner bent ogen de grote vijanden, de Brutes, een kop groter. Dit maakt ze veel angstaanjagender, waardoor je nooit meer op een groep af zal rennen zoals je dat met de Master Chief wel deed. Ik zelf betrapte me erop dat ik meer dekking zocht en wapens koos die effectief zijn op de lange afstand. Bij de grote vijanden bleef ik het liefst zo ver mogelijk uit de buurt. De levensmeter zorgde ervoor dat ik veel minder risico’s ging nemen. Een deuk in de levensmeter kan je namelijk lang parten spelen. Je bent veel meer bezig hoe je jezelf kan beschermen en je eindige hoeveelheid energie kan sparen. Alle subtiele aanpassingen in de gameplay spelen in op de dynamiek dat je je als speler kleiner en zwakker voelt, waardoor je je spelaanpak aanpast.

Maar een sterveling

Het grootste effect op de manier waarop je als speler in de wereld staat heeft echter niet de subtiele veranderingen in de gameplay, maar de manier waarop het spel je behandelt. Dat is namelijk het omgekeerde van hoe dat het in de vorige games ging. Als Chief werd je binnen gehaald als held. Als soldaten jou zagen zeiden ze “it’s the Chief!”. Je was het sterkste wapen van de mensheid, die de wereld zou redden. Als ODST beteken je niets. Sterker nog: in Halo ODST word je gedropt in een verloren strijd. Je wordt gescheiden van je team en moet alleen het verwoeste New Mombasa doorkruisen. De vijandige schepen die steeds over je hoofd vliegen geven een gevoel van constante bedreiging. Je bent alleen, klein en kwetsbaar. Dat is wat de hele tijd benadrukt wordt.

Een kwestie van perspectief

Als ik het spel zo beschrijf lijkt Halo ODST echt een ander spel dan zijn voorgangers. Maar wat ik niet genoeg kan benadrukken is dat het dat dus helemaal niet is. Het ziet er hetzelfde uit, je vecht met dezelfde wapens, tegen dezelfde vijanden. Het is gewoon dezelfde wereld. Alles wat er nodig was voor een nieuwe ervaring, was een kleine verandering van perspectief.