Aziatische God of War



De Aziatische God of War, zo wordt Asura’s Wrath nog wel eens onterecht genoemd. De game interactieve anime gaat over een halfgod die verstoten wordt door zijn medehalfgoden, waarna hij met de meest overdreven actie - en de hulp van QTE’s - wraak neemt . Nee, maar het lijkt verder echt niet op God of War. Hoofdpersonage Asura heeft trauma’s door de dood van zijn vrouw, wordt regelmatig naar een soort hel gestuurd waar hij uit moet klimmen en er wordt door de personages vooral veel geschreeuwd in zware stemmen. Nee, maar echt niet!

En nu eerlijk, want qua game interactieve anime hebben de twee titels nauwelijks raakvlakken, en ook qua aankleding is er niets van Kratos’ avonturen te zien. Asura’s Wrath put namelijk uit de rijke boeddhistische traditie. In Nederland vooral bekend door de dikkige en gezellige Boeddhabeeldjes van de Xenos, maar werkelijk een religie vol interessante verhalen en boeiende goden.

Vooral veel schreeuwen

Asura’s Wrath haalt veel uit het verhaal van de asuras, demigoden met vier tot zes armen en vier hoofden. De asuras zijn slaven van passies, voornamelijk wraak, trots, opschepperij en oorlogszucht, ze zijn geobsedeerd door geweld, altijd kwaad en lossen hun problemen op door te vechten. Ideaal voor een game dus. Voor de rest lijkt de game interactieve anime niet gebaseerd te zijn op een vast verhaal, maar de makers gebruiken wel te pas en te onpas elementen uit verschillende Aziatische religies en andere verhalen, interpreteren deze elementen op een moderne manier en laten ze in een game werken. Als er in de oude Hindoeïstische geschriften staat dat god Brahma een superwapen gecreeëerd heeft, de Brahmastra, komt die in Asura’s Wrath compleet uit context terug als ‘überwapen’ dat tegen jou gebruikt wordt. Het klopt niet, maar het werkt.

Ik ben benieuwd hoe het zou zijn als een game wat elementen uit de grootste Westerse religies zou plukken en dat in een game zou verweven vol actie en onzin. Ik denk dat ontwikkelaars, en vooral uitgevers, zich daar terecht niet aan wagen, en dat is misschien maar goed ook. Maar we komen wel langzaam dichterbij, want de apocriefe geschriften lijken al veilig te zijn. Asura’s Wrath laat dit zien, maar bijvoorbeeld ook El Shaddai: Ascention of the Metatron – gebaseerd op een oud Joods geschrift – of in mindere mate Dante’s Inferno – niet gebaseerd op een religieus schrift, maar wel een boek vol met christelijke thema’s. Komen we steeds dichterbij de kern van de religies, en is dat erg?

Overwachte onderwerpen

Asura’s Wrath weet tussen de overdreven actie, en het vele geschreeuw, best wat interessante onderwerpen aan te snijden. In een episode van de game  interactieve anime zie je als speler bijvoorbeeld de kant van de mensen waar de halfgoden over heersen. Mensen die vol overgave de godheden aanbidden in de hoop gered te worden, maar ondertussen niet zien dat het juist die goden zijn die hen doden. In El Shaddai: Ascention of the Metatron reis je door prachtige werelden die gecreëerd zijn door  gevallen engelen, en je ontmoet schattige wezens die zijn ontstaan toen die engelen zich met mensen gingen voortplanten. Maar volgens de ‘opdrachtgever van boven’ zijn die werelden en die wezens het grootste kwaad, en het is jou om het te vernietgen of je het er nou mee eens bent of niet. Alleen zo kun je het spel uitspelen.

Zulke titels kunnen schreeuwen, meppen en slaan, maar de speler ook aan het denken zetten met onverwachte onderwerpen.  En dat maakt deze game interactieve anime niet alleen qua gameplay en verhaalvertelling bijzonder, maar toch ook qua inhoud meer dan zomaar een Aziatische God of War.

3 reacties

  1. Guan van Zoggel · 8-3-2012 · 17.49 uur

    Het middenstuk van je artikel deed me denken aan dit artikel/onderzoek: http://kotaku.com/5888663/study-says-video-games-have-problematized-view-of-religion Onderzoeker stelt dat gamemakers zich vooral richten op het geweld uit religie. Natuurlijk doen ze dat, want digitaal geweld verkoopt. Daarnaast lijkt me een game over het bidden in een kerk of tempel niet erg lucratief.

    Wat ik me wel afvraag, ook naar aanleiding van de Gamesbites-podcast, is waar je de grens tussen interactieve animatie en een spel legt.

  2. Erwin Vogelaar · 8-3-2012 · 18.05 uur

    Dat onderzoek had ik ook gezien, maar mij nog niet in verdiept. Wellicht iets voor een volgende column :)

    En ik denk, en daar begon ik de podcast ook mee ja (http://gamebites.nl/2012/03/02/gamebite-126-asuras-wrath/), dat velen in het spel stappen met het idee een actiegame te krijgen, maar dat ze het door de vele filmpjes, de QTE’s en de aparte stijl van episodes het niet meer als een game zullen zien.

    Maar ik vind die tussenvorm juist wel interessant. Het is een hele eigen manier van een manier vertellen en die beleven. Net als met Heavy Rain, zoals Bastiaan in zijn review zegt.

  3. Robert August de Meijer · 9-3-2012 · 9.35 uur

    Geweld is visueel en direct interactief, dus goed voor computerspellen. Ik zal niet weten hoe ik een spel zou kunnen maken van, bijvoorbeeld, mijn geloof (dat iedere mens een rationele wezen is die naar liefde zoekt)

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>