Volgens Aristoteles zorgt een goede tragedie, en ik denk dat dit ook wel toepasbaar is op games en films, voor hèdonè (waar ons woord hedonisme ook op is gebaseerd). Hèdonè is hetgeen wat wij zoeken in ervaringen. Het is een beetje lastig om dit in het Nederlands te vertellen (ik denk dat genot er het dichtst bij komt), omdat het een hele mix van (emotionele) reacties is, niet alleen plezier of lol. Er bestaat bijvoorbeeld ook een lekker potje huilen, dat valt ook onder hèdonè.

In het geval van de tragedie bestaat hèdonè uit angst (“Kijk uit! Achter je!”) en medelijden (“ze gaat haar eigen zonen toch niet vermoorden?! Arme jochies, nog zo jong”). Het moment dat de aap uit de mouw is treedt er katharsis op (Godzijdank, het was allemaal maar een verhaal).
In het geval van een videogame kan ik dat bij mezelf erg duidelijk zien na een eindbaasgevecht (“Pfoe, yes, ik heb ‘m verslagen, ik heb gewonnen, het is voorbij.”)

Dat is katharsis en dat maakt een ervaring ook prettig, maar het woord waar iedereen in de podcast naar zocht is hèdonè.

Verder een uitstekend podcast met veel interessante onderwerpen waar ook heel vermakelijk over gediscussieerd is.

Keigave podcast mannen! :-D

Wat was dit weer een heerlijke podcast!

Ik wil niet als een vastlopende plaat klinken (quote van David), maar de aanwezigheid van David Nieborg zorgt echt voor een stukje kwaliteit in de podcast! Het lijkt wel of het ‘t beste in iedereen naar boven haalt. Samuel is rustiger, Menno lijkt te floreren (wordt in mijn ogen ook steeds beter en kundig, top hoor!) en Niels klinkt net even wat vrolijker. :)

En waar dit em in zit? Het zijn vooral de “waarom is dit zo belangrijk-vragen” die David veelal stelt. Er wordt meer gerelativeerd naar hetgeen er behandeld wordt.

Ik ben dan ook er blij te horen dat hij een maandelijkse vaste gast is.

Dan wilde ik nog 1 onderwerp uit de podcast aanhalen, en dat is het onderwerp van David: Art History of Games.

@David Je leek maar er maar niet uit te komen hoe je het ‘leuk’ vinden van een spel nou kunt benoemen.

Na proberen te volgen van deze discussie kreeg ik steeds meer een gevoel dat jullie iets over het hoofd zagen: Volgen mij zochten jullie naar het woord ‘emotionele reactie’. Dat is wat het doet. En dat kan leuk, boos, bang etc zijn wat het oproept. De strekking in deze is volgens mij dat een game je iets doet zodra het een emotionele reactie ter weeg brengt welke afwijkt van je basisemotie. Anders doet het je namelijk niks.

Dan over de podcast:

Positief
+ De duur van de podcast. Lekker lang en dit blijft leuk als het 1 keer per maand is
+ De Tweeds, deze beginnen echt vorm te krijgen en voegen wel degelijk iets aan de podcast
+ David Nieborg: Toch een beetje mijn bashers podcastheld geworden
+ De discussie over Farmville, welke David goed overleefde ondanks de aanval vanuit 2 flanken
+ De uitspraak “Heavy Rain!” van Menno! Daar wil ik een sms ringtone van maken!! superr

Negatief
- Als ik dan toch iets moet noemen, is het dat ik me begin te storen aan de manier waarop David het woord ‘willen’ uitspreekt. Hij heeft het steeds over ‘wullen’ en dat is geen Nederlands woord.

Verder een prima podcast heren!

Ik zou het zo graag met je eens willen zijn, maar denk dat je je heel erg vergist in “dat iedereen (hier) het eens is dat hoe minder geld naar aandeelhouders en hoe meer geld ontwikkeling gaat hoe het beter is voor gamers en de industrie.” Misschien dat er mensen zijn die dat (hier) onderschrijven, maar de gemiddelde criticus is toch echt van mening dat dat wat goed is voor de industrie, goed is voor gamers (denk dan aan opmerkingen als “wat is er mis met geld verdienden”).

Verhoudingen zijn juist enorm aan het verschuiven, denk aan opkomst van indie beweging. De taart moet juist niet groter worden, ik wil een andere taart.

Voor de goede orde, niet alle vervolgen zijn altijd slecht, maar in het geval van Bioshock (en als ik de comments zie voelen meer mensen dat zo), was het maken van een vervolg een duidelijk door de uitgever gedreven beslissing, met alle gevolgen van dien.

Wat mij betreft, al lijkt dat misschien zo, is het niet allemaal of/of (of zwart/wit, of alleen maar nieuwe games), maar een betere verdeling; dwz meer diverse titels, meer keuze, meer competitie, meer nieuwe ideeën is alleen maar goed.

@David Welk theoretisch debat heb je het precies over?

Je maakt er naar mijn mening een iets teveel wij-zij-discussie van. Ik denk dat iedereen (hier) het eens is dat hoe minder geld naar aandeelhouders en hoe meer geld ontwikkeling gaat hoe het beter is voor gamers en de industrie. Die verhoudingen in taartverdeling zie ik echter niet verschuiven, maar je kunt de taart wel groter maken met die vervolgen. Vanuit de gamers vind ik de kans op goede games niet groter door te almaar te focussen op nieuwe ip’s. Een economische keuze is pas irritant als het van die melkkoeien worden, maar dat sluit goede vervolgen (met ook totaal nieuwe ervaringen) helemaal niet uit.
Misschien ben ik bevooroordeeld door Quake 2 en Civilization 2.

@ René Ja helemaal mee eens, Bioshock is daar zo’n mooi voorbeeld van (verhalen vertellen door spelruimte).

@ Bas & Rob Dank :-D

@ Han Laat ik het dan bij deze proberen te verduidelijken, het is namelijk een vrij theoretisch debat (waar ik deze mening op baseer) en daarom net iets lastiger om zo in een podcast in een discussie te gooien. Ik snap als geen ander waarom bedrijven bepaalde keuzes maken (zoals overal een vervolg van maken) en dat ze dat doen om winst te maken. Ik ben niet (uit principe) tegen bedrijven die winst willen maken (ben zo bekeken geen Marxist). Maarrrrr, uitgevers maken keuzes en te vaak worden die keuzes gedreven door de wil van aandeelhouders (winst maken) en minder vaak door creatieve keuzes (bijv. een nieuwe franchise starten). De stelling dat je wel vervolgen moet maken om überhaupt je hoofd boven water te kunnen houden (als uitgever) is zeer discutabel. Overigens, dat er veel gamers zijn die niets liever doen dan vervolgen spelen, dat haalde ik aan in de discussie. De vraag is, wat is “succes”. Succes en winst zijn twee heel verschillende dingen. Ik zou graag (groot)aandeelhouder worden van bijv. Nintendo en bedingen dat ze geen miljarden winst maken, maar gewoon goede nieuwe games maken. Dan maar minder dividend.

Na deze zin kon ik je niet meer serieus nemen.

ik zit op de nintendo.nl site te kijken en ik zie dit.

“03/03/2010
Maak kennis met de mensen achter Ace Attorney Investigations: Miles Edgewort”

Waarom plaatsen ze een info pagina over een spel dat niet uitgebracht wordt en er dan in je domme veraling ook nog “Ace Attorney Investigations: Miles Edgeworth ligt nu in de winkel, exclusief voor Nintendo DS.” onder zetten…

Vaaaaaag

Ik vind persoonlijk dat er wel van de absolute toppers een vervolg mag/moet komen (mits goed gedaan) om 2 redenen. Ten eerste kan het een franchise tot een hoger plan tillen. Een kampioen is pas echt legendarisch als hij/zij voor de 2e keer wereld/olympisch kampioen wordt. De Matrix was nooit zo groot geworden zonder deel 2 en 3. En CSI heeft extra succes te danken aan Maimi en New York. Ten tweede vind ik dat je veel te makkelijk economische redenen afdoet als enkel goed voor het bedrijf. Van die succesvolle franchises kunnen ze juist die nieuwe ip’s betalen, waarvan er dus een hoop falen. Bij die generatie games lijken ze bij sommige ip’s zelfs 2 games nodig te hebben om ze echt goed te krijgen, Uncharted, en Assassins Creed (DJ Hero??) bijvoorbeeld. Dat succesvolle ip’s dan goudmijntjes worden voor de ontwikkelaars lijkt me alleen maar een stimulans om meer ip’s te bouwen.
Mijn ideale manier zou zijn dat ze teams van succesvolle games in 2e splitsen waarbij de ene helft aan een nieuwe ip werkt en de andere helft een nog beter deel 2 maakt.

Verder weer een leuke podcast, en wel een bewijs dat anderhalf uur echt niet te lang is mits goed opgevuld zoals nu zeker het geval is. Tot slot nog een piep klein puntje, no offence, maar zeggen van ‘ik was vroeger ook zo, maar ik heb het licht gezien’, kwam op mij een beetje over als een retorisch truukje (al ben ik het inhoudelijk volledig met je eens).

@David: Het is prettig luisteren als je aan het woord bent. Zowel qua stem als inhoud.

En Niels had idd gelijk over Irrational Games: dat was voorheen verantwoordelijk voor SWAT 4, waarna het kort voor het afronden van het originele BioShock werd omgedoopt tot 2K Boston. Nu heet het dus weer Irrational.

Bioshock 2 is voor mij één van de meest teleurstellende sequels die ik ooit heb gespeeld. Het wauw effect is weggevallen, hetgeen de zwakkere kant van de gameplay naar voren brengt, namelijk dat het eigenlijk helemaal geen beste shooter is (qua feel, mechaniek en opzet van de gevechten). Daarnaast is het gek dat je als Big Daddy zijnde nog steeds zoveel moeite hebt met het verslaan van andere Big Daddy’s. Maar goed, hopelijk word BioShock 2 naar het einde toe nog een stuk beter, ik moet me er alleen wel toe dwingen om het te gaan spelen.

Overigens denk ik dat de aanpak van Heavy Rain best kan werken, maar het probleem is dat David Cage zijn eigen schrijftalent schromelijk overschat. Ze zijn er overigens wel, goede schrijvers. Denk aan Chris Avellone (Planescape Torment).

In de eerste, en meteen de meest memorabele scene van Fahrenheit moet je je bebloede handen wassen en de vloer dweilen. Als je dit niet deed dan zou de agent je erop pakken. Ik weet dat ik bij de derde keer dat ik die scene overdeed met ongelooflijke spanning zat toe te kijken hoe die agent aan het zoeken was naar aanwijzingen die ik had kunnen laten liggen.

In Heavy Rain proberen ze nog filmischer te zijn door niets een verhaal-afbrekend einde te laten zijn. Alles kan en mag daar, en dat haalt alle urgentie, alle noodzaak om uberhaupt iets te doen, eruit.

Aan de andere kant heb je ‘immersive’ games die meer een setting bieden waarin je als speler je eigen verhaal kunt ontwikkelen, zoals Eve bijvoorbeeld. Vind de ontwikkelingen in ‘immersive’ werelden meestal een stuk interessanter dan een ‘choose your own adventure’ zoals bijvoorbeeld Heavy Rain. Het is leuk dat ze het in een game verwerken maar het concept is al zooooooo oud.

Aan de andere kant is het terugspoelen iets vrij unieks van games, ten opzichte van andere media. Een mooi voorbeeld is Braid. Vind het mooi als games dingen laten zien die in geen ander medium op hun plaats zijn.

Singleplayergames draaien tegenwoordig vaak om (oninteressante) verhalen, die iedere speler moet kunnen uitspelen. Wat dat betreft zijn games Hollywood al een stuk dichter genaderd dan sommige mensen denken.