Bashers Podcast seizoen 3, aflevering 7: Kinect, Black Ops, gameverslaving



Luister naar Niels ’t Hooft, David Nieborg en ondergetekende in een podcast over games van 50 minuten. We behandelen de lancering van Kinect en Call of Duty: Black Ops en het proefschrift van Jeroen Lemmens over gameverslaving.

Luister op woensdagavond vanaf 20.30 uur live naar de podcast via ons Ustream-kanaal, abonneer je via RSS, abonneer je via iTunes, download deze nieuwe aflevering los of luister in je browser.

 

9 reacties

  1. MudHolland · 11-11-2010 · 9.28 uur

    Heerlijk groepje om naar te luisteren, dit. Bij Kinect bijvoorbeeld:
    Menno heeft een jong hart en loopt zo met de nieuwe technologies weg. Dat hij daarbij een mening heeft die anders is dan we gewend zijn in ‘ons’ Hardcore-wereldje en daarmee de mainstreampotentie inziet is eens een keer verfrissend.
    Niels blijft met beide beentjes op de grond staan en bekijkt het puur rationeel; wat kan ik NU, en wordt er überhaupt iets met de mogelijkheden gedaan?
    Ik denk dat er twee kampen zijn: De hardcore hardcore-gamers, die Kinect in hun hoofd al zien falen, en daar eigenlijk ook op hopen, omdat ze de gamesmarkt niet willen delen met de Mainstream. Dan is daar het andere kamp dat de mogelijkheden van immersie en beleving zien in Kinect, en zien wat het hen kan bieden.

    De discussie rondom Call of Duty is precies wat het spotje teweeg wil brengen. CoD is een reeks waar elk marketingpersoon geil van zou worden, omdat het wel lijkt alsof bij Call of Duty niks TE over de top is. Het gerucht dat je de headshot op Kennedy zou naspelen klonk me dan ook heel logisch; het is puur provoceren, en elk woord in de media is gratis reclame. Hetzelfde is te zeggen over de Taliban in Medal of Honor. David probeert de vinger op de zere plek te leggen, namelijk dat Viëtnam is gekozen om ophef te creëren, dat ze oorlog bagatelliseren tot vermaak. Menno gaat hier volledig tegenin, maar die dicussie loopt nergens op uit en blijft maar doorgaan. De opmerking dat David te oud wordt is misschien wel met een knipoog gezegd, maar het legt juist de vinger op de vinger plek binnen de podcast. David is van de ‘oude’ stempel, waarbij het verheerlijken van taboes volledig ongepast is, maar Menno groeit op in een wereld waar geen grens te ver is. Waar provoceren en choqueren de grenzen van wat mag en kan in films, games en andere media verlegt. Uiteraard zijn de ‘Zeitgeist’ van David en Menno niet zo Zwart-wit als hier beschreven, maar ik denk wel dat het invloed heeft op hoe een spel als CoD wordt bekeken.

    Over gameverslaving is al zoveel gezegd. Zoals jullie in de podcast zeggen is gamen vaak een gevolg van een al teruggetrokken leven, en niet andersom. Dergelijke mensen worden buitengesloten, hierdoor hebben ze geen vrienden, komen niet via vrienden in contact met het andere geslacht en groeien op in hun eigen slaapkamer. De overstap naar een depressie is dan niet ver, en ik heb liever dat zo’n jongen zijn kliek vrienden binnen een MMORPG vindt, dan dat hij wegkwijnt en uiteindelijk aan de drugs of alcohol gaat en na een aantal jaar zelfmoord pleegt. Deze jongens gingen 20 jaar geleden zelfs PC’s in elkaar bouwen. 10 Jaar geleden gingen zij Mario Bros spelen, en nu is dat WoW o.i.d. Zoals Niels zei, is een probleem met een verslaving direct afhankelijk van de sociale acceptatie. Het grappige is dat agressie vaak wordt gelinkt. “Wij verboden onze zoon om een week zijn spelletje te spelen, en toen werd hij agressief.”. Pak de bal van een groep voetballers af die een keer in de week voetballen, en dan worden ze ook pissig. Wat bij games mist is inlevingsvermogen, dus direct gelinkt aan acceptatie. Ook vindt men het fijn om te zeiken op andere dingen. We kunnen ook gaan klagen over de TV-verslaving. Dat iedereen ‘s avonds thuis komt, de TV aan zet, op de bank ploft, en tegn bedtijd de TV weer uitzetten. Het probleem hiermee is echter dat iedereen dat probleem op dat moment zou moeten oplossen, terwijl de samenleving ons leert om al onze problemen weg te schuiven, zoals de opvoeding van de jeugd door ouders naar school en de overheid wordt geschoven.

    Over de podcast in het algemeen:
    50 minuten is een mooie tijd (al mikten jullie op 30 minuten), maar voor mij kan het nooit lang genoeg zijn.
    Er waren weinig onderwerpen. Wel onderwerpen waar goed over gediscussieerd wordt, maar ik miste de korte onderwerpen; even snel een stelling o.i.d. Nu komt elk onderwerp neer op een slepende discussie, en wordt eigenlijk - compleet in Bashers-traditie - geen enkele discussie wordt goed beëindigd; einde van alle discussie is nu: “Maar we moeten verder, anders wordt de podcast te lang.”, en dat is zonde.
    Bashers geeft een verfrissende blik, en niet op games, maar op journalistiek rondom games.
    Ook leuk dat we kunnen chatten tijdens jullie podcast, maar als jullie nu al vinden dat het teveel wordt met 30 mensen in de room (waarvan er geloof ik ook nog maar 8 man iets typten), dan sta je een beetje je groei in de weg. Begrijp me niet verkeerd, ik vind de chat tijdens de podcast geweldig, omdat je als medium in direct contact staat met je doelgroep, maar ik denk dat er juist meer mee kan worden gedaan.

    tl;dr Ga zo door :P

  2. MudHolland · 11-11-2010 · 9.34 uur

    Ook jammer van het abrupte einde trouwens.
    Het zou de podcast sieren om er een echt programma van de maken met begin, einde en misschien zelfs plaspauzes voor de luisteraars ;)

  3. Berend Jan · 11-11-2010 · 11.01 uur

    Na geluisterd te hebben over jullie verslavings gebeuren heb ik nu toch de neiging om (geheel tegen mijn natuur in) inhoudelijk te reageren op de podcast. En hee daar komt mijn verslavingskunde onderdeel van mijn sociale opleiding toch eens van pas.

    Binnen de verslavingskunde staat gameverslaving niet in de boeken (DSM IV) toch is er veel aandacht voor dit onderwerp. Waarom, 1 de media en vooral de nadruk die ze erop leggen. Begrijp me niet verkeerd je kan verslaafd worden aan games. Laat ik het slimmer zeggen, ik ben zelf verslaafd aan games en nog meer de media erover. Ik kan niet een week niet het gamenieuws volgen.

    Hoe kan dit:

    1. elk tekort heeft zijn eigen verslaving. Ik ben ervan overtuigd dat een verslaving voortkomt uit een “defect” aan iemands wezen. Mensen die DEPRESSIEF zijn hebben een grotere kans om aan de drank te komen. Omdat het effect van drank is dat het depressieve gevoelens verzacht. (Nadeel is dat het daarna bij groot gebruik weer depressies oproept.) Mensen met ADHD en dan de echte variant niet de populaire mijn kind doet druk hij heeft ADHD variant zullen meer speed gebruiken omdat dat goed werkt. Mensen met Psychoses hebben meer kans te gaan blowen omdat het psychoses onderdrukt (en weer oproept)

    2. lichamelijke verslaving is niet het punt. Een lichamelijke verslaving is niet echt moeilijk om te overwinnen gebruik gewoon 2 weken niet en je lichaam is in principe schoon.

    3. Geestelijke verslaving is de crux. Omdat je in je brein verbindingen hebt aangemaakt en je lichaam heb laten proeven aan de stof die het mist of die een defect in je brein verminderd zijn er sterke verbindingen gemaakt. Deze zijn vergelijkbaar met het Pavlov effect.
    Daarom vinden mensen het niet erg als ze gestopt zijn met roken maar na het eten is het lastig of in gezellige sferen. Je hebt een verbinding tussen gezellig en roken gemaakt. Deze verbindingen kan je niet weghalen binnen een aantal dagen. Daar is jaren lange training en vastbeslotenheid voor nodig. Je bent letterlijk aan het vechten tegen je eigen brein en dat is een hele moeilijke strijd.

    4. Dat elke verslaving zowel lichamelijk als geestelijk moet zijn is onzin. Gokverslaving is niet lichamelijk, eetverslaving is niet lichamelijk, winkel verslaving is niet lichamelijk, sex verslaving is niet lichamelijk. Je kan aan alles verslaafd raken waar je je prettig bij voelt juist omdat je dan die verbindingen maakt EN/OF omdat je dan een stof krijgt die je lichaam nodig hebt en niet aanmaakt.

    5. Mensen in de AA (of aanverwante zelfhulp groepen) waarmee ik gepraat heb kunnen heel veel niet. Sommige mensen zijn zo verslavings gevoelig dat ze moeten uitkijken met alle “normale” verslavingen (sigaretten, drank, drugs, gokken) maar ze moeten ook uitkijken met koffie, gamen, sex, winkelen, online surfen enz.

    6. En een verslaving is alleen een probleem als je leefomgeving eronder leid. Dus als je te laat op je werk komt omdat je zat te WOW en is net zo erg als dat je te laat komt omdat je MTV kijkt. Als je tijdens je werk even jezelf aftrekt op de toilet is dat erger dan dat je even een rookpauze neemt. Ik heb wel eens buiten bij de rokers gestaan en even een kort spelletje gespeeld op mijn GBA terwijl hun rookten. Omdat ik dat lichamelijk even nodig had, zolang het geen probleem is voor je omgeving is het prima. Echter zodra er doden vallen is de grap eraf, moeders die hun kinderen dood laten gaan omdat ze WOW spelen. Of vaders die hun baby schudden omdat ze door COD heenhuilen allemaal heel treurig maar dat is “normaal” verslaafden gedrag.

    7. Verslaafden gedrag is gelijk, voor elke verslaving is het gedrag gelijk. Ik ben net zo verslaafd aan mijn gamemedia als een crackhoer aan haar crack. Alleen is het krijgen van game media makkelijker/goedkoper dan het krijgen van Crack (en niet verboden). Ik heb een smartphone gekocht omdat ik op een antroposofische instelling ben gaan werken (uit bescherming voor mijn verslaving(en omdat ik werk nodig had)) omdat ze erg een computers hadden zodat ik niet verleid zou worden om op kotaku.com te kijen onder werktijd. Maar wat doe ik ik koop een smartphone zodat ik via mobiel internet kan kijken na mijn diensttijd.

    Met andere woorden: Ik ben verslaafd aan media omdat ik mijn leven zo indeel dat ik mijn shots kan krijgen als ik daar behoefte voor/aan heb.

    Crackhoeren hebben dan een nadeel: Crack is duur en über verslavend zodat je 15 minuten na een shot weer een shot wil en dat je brein overneemt.

    Hoeveel van de lezers op baschers.nl zijn er niet verslaafd aan media en kijken DWANGMATIG op twitter en hun sociale kanalen om up to date te blijven (wat totale onzin is) en niets te missen. Ik weet zeker dat ik niet alleen ben maar zolang het niet je leven verwoest is het niet erg…

    tot zover nu snel op submit drukken voor ik het niet meer durf te plaatsen (eerste comming out als media verslaafde)

  4. Grannd · 11-11-2010 · 11.22 uur

    En hier zit denk ik het verschil tussen de 98% (waarschijnlijk minder) ‘normale gamers’ en de 2% ernstig verslaafden.
    Sommigen zijn zo gevoelig voor de positieve ervaring van het gamen dat ze er zó afhankelijk van worden dat school/sociale contacten/etc. er daadwerkelijk onder lijden.
    Maar dat is met blowen, alcohol of gokken precies hetzelfde. Maar wat nog een groot verschil is is dat een alcohol-, drugs- of gokverslaving veel ‘gevaarlijker’ is dan een gameverslaving. Omdat ze je lichaam kapotmaken, je jezelf ermee in de schulden werkt of allebei.
    Daarom denk ik dat gameverslaving, hoewel de media er graag over schrijft, toch een stuk minder ‘ernstig’ is dan die voorgaande verslavingen.
    Wat wel zo is is dat iedereen die weleens stevig drinkt of het casino bezoekt weet dat het gevaarlijk is, de overheid heeft ook een flink aandeel in de voorlichting daarover. Bij games is dat anders, werd in de podcast ook door iemand gezegd, als er al iets over games wordt geroepen is het het schadelijke van geweld in games, ipv de verslavende factor terwijl die veel duidelijker aantoonbaar gevaarlijk kan zijn.

  5. Rainier Jaarsma · 11-11-2010 · 17.08 uur

    Over verslaving; lees Foucault ‘s Birth of the Clinic. Ik zou het altijd vanuit het sociale perspectief zien, maar goed, ik heb ook geen achtergrond in de medische wetenschappen natuurlijk. Verslavingen lijken mij in ieder geval volstrekt arbitrair.

    Goede podcast!

  6. Niels de Bruijn · 11-11-2010 · 20.11 uur

    ” Nu komt elk onderwerp neer op een slepende discussie, en wordt eigenlijk - compleet in Bashers-traditie - geen enkele discussie wordt goed beëindigd; einde van alle discussie is nu: “Maar we moeten verder, anders wordt de podcast te lang.”, en dat is zonde.”

    Hier ben ik helemaal mee eens, met name over Call of Duty en gameverslaving had er naar mijn mening nog meer in de discussie gezeten. Desalniettemin weer een goede podcast en voor mij leuker dan vorige week. De onderwerpen liggen me blijkbaar meer en ik hoor David graag als gast. Wel een prettige lengte voor een podcast.

  7. sven · 12-11-2010 · 9.21 uur

    Gents,

    Een prettige podcast om naar te luisteren. Ten aanzien van gameverslaving. In april heb ik deze reportage geluisterd op radio 1. Erg interessant. Hierin wordt een gameverslaafde gevolgd. http://www.radio1.nl/contents/15021-reportage-kliniek-voor-gameverslaafden

    Overigens valt mij op dat firefox het woord gameverslaafde niet herkent, wel herione-, gok-, cocaine-, en drugsverslaafde. Grappig, zie: http://www.afbeeldingenuploaden.nl/uploads/780980gameverslaafde.PNG

    @Menno Schellekens: Ik heb je reeds gemaild om mij en 2 vrienden van mij op te geven voor de podcast met publiek voor aanstaande woensdag, maar nog geen bevestiging ontvangen met de lokatie en tijd.

  8. Stijn Bronzwaer · 15-11-2010 · 13.14 uur

    Nog een aanvulling op de vragen die zijn opgeworpen in de podcast:

    Waarom de vraag niet beantwoord wordt welke games er precies verslavend zijn, is omdat volgens Lemmens het niet zo zeer aan de games ligt, maar aan de mensen die het spel spelen. Games hebben volgens hem ‘een zekere kern van verslaving’ in zich, maar games zelf zijn niet bijzonder verslavend volgens hem.

    Dat CoD, GTA en WoW worden uitgekozen komt dus waarschijnlijk vooral, zoals een chatter opmerkte, omdat dit de best verkochte spellen zijn. Dit zijn de games die het meest aanspreken, niet de games die het meest verslavend zijn. Het gaat niet zo zeer om de games, de uiting van verslaving, maar om de verslaafde die toevallig games uitkiest om zich af te sluiten van de wereld. Dat kan gokken zijn, drugs zijn, alcohol zijn. Sommige mensen kiezen voor games, omdat ze dit toch al gameden. Sommigen kiezen voor alcohol, omdat hun ouders drinken.

  9. mika74 · 16-11-2010 · 5.39 uur

    Over de add van CoD.
    Vond hem heel fijn en goed. Leek imo wel wat op die banned ad van de xbox360 http://www.youtube.com/watch?v=n0VOM7e5Hug

    Ik begrijp de kritiek/moralistische kanttekening van David eigelijk niet zo goed.
    In eerste instantie houd david het bij zichzelf, hoe de clip bij hem overkomt enzo maar zo rond 19.50 poneerd david de stelling: “je kan dit niet ander zien dan een pure verheerlijking van militairisme en geweld”
    Dank u voor deze waarheid meneer ;-)

    Menno probeert het dan nog in “het juiste” perspectief te zetten.
    Het “zijn gewone alledaagse mensen” die “in de multiplayer-map” aan het gamen zijn. Maar hun “beleving” is gefilmd

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>