M’n iPad is dood. Nee, geen ‘Red Ring of Death’ of een ander equivalent, maar het ding is ineens zo levenloos als ik weet niet wat. En dat allemaal door een telefoontje van de bank vorige week.

Het euvel? Een rare transactie op mijn creditcard die daar niet thuishoorde - “Uw laatste transactie daarvoor was via de iTunes Store, maar da’s zo te zien erg normaal.” Gezien de festiviteiten rond Sony’s Playstation Network vorig jaar, werd er aan beide kanten van de lijn al snel besloten de oude kaart dan maar op non-actief te stellen.

Wat ik niet doorhad was dat daarmee mijn hele Apple-moes collectie ook op non-actief ging. Updates, gratis games, zelfs het downloaden van al gekochte games. Allemaal onmogelijk. In plaats daarvan word ik steevast begroet met de melding “er is een probleem met uw aankoop”.

Nu staan er genoeg games op mijn iPad om me bezig te houden (o.a. Forbidden Island, Set, Super Crate Box, Zen Pinball, Fingle, Ascension en het almachtige Tiny Tower), maar het is een mentaal obstakel. Ik heb geen toegang tot de App Store. Ik ben aan handen en voeten gebonden met een niet bestaand koord. Ik heb die verdomde App Store niet nodig om überhaupt iets te spelen, maar waarom voelt het dan anders?

Als er iets is waar een gamer niet van houdt is het minder opties toebedeeld krijgen. De App Store is zo integraal geworden in de ervaring van games dat de afwezigheid ervan als een verwijderde knop aanvoelt. Zoals de Gamecube-controller altijd een linkerschouderknop miste, zo is een iPad zonder App Store-toegang ook een ‘net-niet ervaring’.

Maar het is niet alleen de iPad (of de iPhone), ook m’n PS3 voelt zonder toegang tot Playstation Network ‘minder’ aan. Het is bizar om te merken hoe gewend ik ben geraakt aan het principe dat uitgeven gelijk staat aan spelen. En dat voor iemand die nooit in-game goud koopt of iets dergelijks (nee, zelfs niet in Tiny Tower).

Resource management

Maar het deed me ook iets anders beseffen. Een van de redenen dat ik niet echt zit te wachten op de 3DS of de PS Vita die volgende maand uitkomt, is dat ik min of meer geen lekker gevoel bij de ‘shopervaring’ van die apparaten. Nintendo is altijd al bezig geweest met je een zo min mogelijk prettige ervaring op onlinewinkelgebied aan te bieden, en de ervaring op de 3DS is niet bepaald beter dan die op de Wii. Sony heeft er drie jaar voor nodig gehad om een vorm van sortering aan te bieden in hun Store en de halfslachtige beloftes dat alles downloadbaar wordt op de PS Vita helpen ook niet erg.

Consoles zijn niet alleen meer het apparaat en de spellen die je erop speelt. Dat klinkt zo paradoxaal dat mijn eerste reactie na die realisatie een ferm ‘nee’ was. Helemaal aangezien ik net een nieuw bordspelletje had aangeschaft, Vrijdag van Friedemann Friese. Da’s zelfs een spel zonder console.

Tot ik bedacht dat ik die in een winkel had gekocht, waar een vriend achter de toonbank staat die mij enthousiast het spel uitlegt en die ik ook geld overhandig om zelf de game mee te mogen nemen.

Gamen is niet alleen spelen, het is ook betalen, het is ‘resource management’ an sich. En als je meest belangrijke grondstof wordt afgesloten, is het geen leuk spelletje meer.

Dus wacht ik geduldig op een nieuw teken van leven vanuit m’n bank vanaf m’n bank; commerciële hoer die ik ben.