Crappy religame



Zoals ik in mijn vorige column beschreef, worden in Asura’s Wrath elementen van verschillende Aziatische religies samengevoegd in een overdreven gewelddadige game. Maar het is niet enkel Asura’s Wrath dat religie op deze manier presenteert, zo blijkt uit een onderzoek van een doctoraalstudent van de Universiteit van Missouri. Er is een trend te zien hoe religie in games in het algemeen gepresenteerd wordt.

Helaas pakt hij maar een vijftal titels, namelijk Mass Effect 2, Final Fantasy XIII, Assassin’s Creed, Castlevania: Lords of Shadow en The Elder Scrolls IV: Oblivion, maar hij heeft absoluut een punt: Religie in games wordt voornamelijk presenteerd via geweld. Zij het de Tempeliers tijdens de kruistochten, demonenjagers met een christelijk kruis als wapen of de gewelddadige sektes in Vvardenfell. Op zich geen bijzonder schokkend resultaat, omdat geweld nou eenmaal onlosmakelijk met het medium verbonden is. Een simpel verhaal van actie en reactie, waarbij andere vormen van gameplay moeilijk zijn.

Hindu’s Wrath

Het hindoeïsme is waar Asura’s Wrath veel inspiratie uit haalt; elementen uit de context trekt en in de game gebruikt. Bijvoorbeeld de Brahmastra, het ultieme wapen van Brahma, de visie van de hel, maar ook Durga, de vrouw van Asura in de game, maar binnen het hindoeïsme een belangrijke aanbeden godheid.

Rajan Zed van de Universal Society of Hinduism denkt dat gameontwikkelaars voorzichtiger met het geloof gerelateerde onderwerpen om moeten gaan, en alleen religie moeten gebruiken als ze accuraat en authentiek de religieuze beelden en symboliek kunnen gebruiken. Volgens Zed lijkt het alsof het hindoeïsme geplunderd is en op een onrespectvolle manier in de game is gestopt, maar het opvallendste van het verhaal is dat hij niet zozeer tegen het gebruik van hindoeïsme in games is, zolang het maar op een juiste manier gebeurt. Maar kan dat wel?

Uitdaging

Een van de uitdagingen voor de game-industrie in de toekomst is volgens mij om op een betekenisvolle manier met dergelijke materie om te kunnen gaan, zonder om te slaan naar een crappy propagandastijl religame. Bijvoorbeeld een studio als Quantic Dream heeft met Fahrenheit en Heavy Rain laten zien betekenisvolle ervaringen te kunnen bieden, zonder dat geweld de hoofdrol heeft. Ook met de GDC techdemo Kara laten ze weer zien dat ze emoties weten op te wekken waar andere gamemakers alleen maar van kunnen dromen.

Kunnen videogames ook een medium zijn waarin bijvoorbeeld God besproken wordt? Asura’s Wrath en El Shaddai doen pogingen, maar verpakken dit inderdaad onder een dikke laag geweld en doen daardoor het bronmateriaal geen recht. Het voor elkaar krijgen om dergelijke onderwerpen op een betekenisvolle manier bespreekbaar te maken zou best wel eens een manier kunnen zijn om als medium serieuzer genomen te worden.

13 reacties

  1. Robert August de Meijer · 15-3-2012 · 12.49 uur

    Zelfs Heavy Rain vond ik zeer geweldadig; de helft van de tijd loopt de personage die speelt levensgevaar.
    Life Flashes By gaat over terugkijken naar je leven, maar het is nauwelijks interactief.
    Maar ik denk dat in theorie, een spel zoals PlaneScape Torment gemaakt zou kunnen worden met een religieuze thema.

  2. Rogier Kahlmann · 15-3-2012 · 13.24 uur

    Waarom zou je als spellenmaker authentiek en accuraat moeten zijn over iets dat zelf niet accuraat is over veel belangrijkere dingen?

  3. Wesley · 15-3-2012 · 14.36 uur

    Wat Rogier zegt.

    En daarbij heb je binnen verschillende religies, neem nou alleen maar het christendom, ook nog 100 verschillende stromingen die het allemaal net even anders zien. Een accurate game over religie maken is onmogelijk omdat de verschillende stromingen zo’n beetje over alles met elkaar in de clinch liggen. De game zal dus nooit voor iedereen accuraat zijn.

    Nog los van het feit dat de meeste religies gebaseerd zijn op ontzettend warrig geschreven en inconsistente boeken die op de ene bladzijde alweer tegenspreken wat er op de vorige bladzijde is gezegd.

  4. Erwin Vogelaar · 15-3-2012 · 15.56 uur

    Ik denk ook niet dat religies zelf vergamed moeten worden, maar er zijn wel tal van interessante verhalen binnen religieuze tradities die perfect kunnen dienen voor een game.

    En het hoeft ook niet over de religie te gaan, maar het kan wel wel gaan over onderwerpen die binnen religies belangrijk zijn. Existentiële vraagstukken, doel in het leven, God. Onderwerpen waar mensen over nadenken en over twisten.

  5. Erwin Vogelaar · 15-3-2012 · 15.57 uur

    Onderwerpen waar zoveel boeken of geschreven zijn en zoveel films over gemaakt zijn. Waarom kan een game dat niet? En voegt een game daar niet een extra dimensie aan toe?

  6. Rainier Jaarsma · 15-3-2012 · 16.03 uur

    De rol van religie in bijvoorbeeld de Mass Effect serie en de Elder Scrolls serie (Dragon Age niet te vergeten) gaat wel tegen de conclusie van dit onderzoek in, als je het mij vraagt. Bij al deze games draagt religie wel degelijk bij aan meer virtuele diepgang; het universum wordt helderer gebracht omdat we, vaak overigens op een erg passieve manier, leren over de religies van die werelden. Sommige van de morele overwegingen die je in deze RPG’s maakt, zoals de genophage-kwestie in Mass Effect en de Stormcloaks’ Talos-verbanning in Skyrim, kennen een sterk religieus karakter. Natuurlijk komt er combat bij kijken, maar dat is meer een structureel game-euvel dan iets dat met het religieuze aspect heeft te maken. Terugdenkend aan Skyrim denk ik dat een van de meer betekenisvolle queesten het herstellen van Kynareth’s heilige boom in Whiterun was. In Morrowind was de Pelgrim zelfs een speelbare klasse en kon je zowel bij de ‘Temple’ factie (waarbij je vaak queesten kreeg aangeboden die non-aggressief waren) als bij de ‘Imperial Cult,’ (veel bloemetjes verzamelen) om nog maar niet te spreken over de Daedra-queesten die gedurende de hele serie verreweg het meest indrukwekkend zijn. Maar inderdaad, deze games zijn wel de uitzonderingen die de regel bevestigen (zoals in Assassin’s Creed en de andere eerder gegeven voorbeelden).

  7. Rogier Kahlmann · 15-3-2012 · 16.39 uur

    Religie houdt zich niet bezig met de vragen die er toe doen. Het probeert alleen maar domme antwoorden te geven op een nog dommere vraag: Wat het doel in het leven is. Dat daarbij terloops een paar leuke verhalen en beeldtaal bij is komen kijken, is mooi en daar mag iedereen zich door laten inspireren. Maar hun werk vervolgens aanspreken op gebrek aan authenticiteit? Dan beschuldig je iemand van geschiedvervalsing terwijl de bron in zichzelf al een geschiedvervalsing is.

  8. Rick · 15-3-2012 · 16.50 uur

    Net als Rainier moest ook ik aan Skyrim denken. Het religieuze thema zit daar best aardig in verweven.

  9. Rogier Kahlmann · 15-3-2012 · 16.58 uur

    En bij de stelling: “Religie wordt in games voornamelijk gepresenteerd via geweld.” Zou je ‘games’ ook kunnen vervangen voor ‘het nieuws’.

  10. Rainier Jaarsma · 15-3-2012 · 17.05 uur

    Ik ben het niet met je eens; Ten eerste denk ik wel degelijk dat zo’n vraag zinvol kan zijn. Ook al vind je dat het leven geen doel heeft, daaraan vooraf stel je zelf al die vraag en alleen dat maakt het al zinvol. Er zullen ook genoeg mensen zijn die een blog als Bashers volstrekt onzinnig vinden, maar dat maakt het nog niet zinloos.

    Wat maakt religie inauthentiek? Je schakelt het gelijk aan culturele overlevering (beeldspraak en verhalen, ben ik ‘t mee eens), maar waarom zou dat ten koste moeten gaan van de authenticiteit van de religie? Is de Amerikaanse cultuur inauthentiek omdat het gebouwd is op indianenland? Is Alice in Wonderland inauthentiek omdat het verzonnen is? Volgens mij maakt het helemaal niet uit of dat geen wat je probeert uit te beelden in zichzelf ‘authentiek’ zou zijn… Dat zou verregaande implicaties hebben voor tal van virtuele depicties.

    Ik ben het overigens niet met die professor eens dat religie altijd naar eer en geweten behandeld moet worden in een videogame, omdat het lijkt alsof het religie daarmee een uitzonderingspositie verschaft. Maar dat neemt niet weg dat de meeste videogames een hele beperkte of eenzijdige weergave geven van een nog altijd erg belangrijk onderdeel van het menselijk bestaan.

  11. Rogier Kahlmann · 15-3-2012 · 17.18 uur

    Het woord authentiek (in deze discussie) is een zweverig woord dat eigenlijk niets betekent, maar een bepaalde zuiverheid (nog steeds wollig) suggereert en met een omweg een bewering lijkt te doen over het waarheidsgehalte. Met zo’n betekenis zou ik om een zin als ‘De bijbel is authentiek’ een gevoel van ironie niet kunnen onderdrukken.

  12. Rogier Kahlmann · 15-3-2012 · 17.29 uur

    En los van het feit dat je je bedient van een cirkelredenering, ben jij degene die ‘de vragen die er toe doen’ vertaalt naar ”wat is het doel?’”. De vragen die er voor mij toe doen: Waardoor voel ik me prettig? Hoe vind ik mijn droombaan? En: Welk spel zal ik straks eens spelen?

  13. Rogier Kahlmann · 15-3-2012 · 17.43 uur

    De mate van authenticiteit die mensen ervaren is trouwens afhankelijk van het verstrijken van de tijd. Dat het Hindu-geloof ouder is dan Azura, maakt gevoelsmatig de religie authentieker. Dat is natuurlijk helemaal niet zo. Je zou kunnen zeggen: “Azura’s Wrath is een authentieke roof op een authentiek geloof.” Laten we dat woord maar gewoon even schrappen.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>