David en Niels in gesprek over Brothers in Arms: Hell’s Highway, deel 1



In deze nieuwe rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. De afgelopen twee weken mailden ze over Brothers in Arms: Hell’s Highway. Tot en met donderdag verschijnt dagelijks een mail.

Brothers in Arms: Hell's Highway

Hé David,

Ik was laatst op de presentatie van Brothers in Arms: Hell’s Highway. Dat spel speelt zich af in het gebied rond Eindhoven, waar 64 jaar geleden een deel van Operation Market Garden plaatsvond. De operatie die bedoeld was om Nederland te bevrijden. Maar hij mislukte, omdat de Duitsers de plannen in handen kregen en snel van strategie veranderden. Daardoor kon de hongerwinter van 1944-45 plaatsvinden.

Om het spel feestelijk te presenteren, speelde een groepje ‘re-enacters’, mensen die zich graag aankleden als soldaten en doen alsof het oorlog is, een aantal situaties na. Zoals het net-geland-zijn-per-parachutes op een weiland bij het dorpje Son. Best bijzonder om op de plekken te zijn waar niet eens zo heel lang geleden een oorlog is uitgevochten, en daar dan ook nog nepsoldaten te zien. O, en wat leuk was, was dat een mooi meisje van de NOS in een felgroene jas steeds een beetje aan het stuntelen was op de achtergrond. Dan weer werd ze gefilmd met mannen met een parachute op de achtergrond, die prompt het beeld uitliepen, dan weer viel ze bijna uit een legerjeep waar ze per se in gefilmd wilde worden.

Eén ding dat me opviel was dat oorlog een stuk leuker is als je het naspeelt dan in het echt. Ondanks dat het pleurisweer was. Dat geldt natuurlijk helemaal voor de gameversie: je zit vanuit je leunstoel een beetje te schieten en commando’s te geven aan je squad, waarna je nog een slokje koffie neemt en van een gebakje peuzelt. En dat zette me dan weer aan het denken. Een game moet altijd leuk zijn - als het niet leuk is, krijgt hij een laag cijfer. Oorlog is per definitie niet leuk. Kun je wel een realistische oorlogsgame maken die leuk is? Want Band of Brothers in Arms pretendeert natuurlijk realistisch te zijn, met al zijn historische bronnen en echte legertactieken.

Oorlog is misschien nog een béétje leuk als je wint, maar Operation Market Garden is mislukt. Hoe maak je dáár dan een leuke game van? John Antal, de historische expert van Gearbox, wist het me wel te vertellen. Dat is zo’n typische Amerikaanse schreeuwlelijk. Van wie we tijdens de presentatie de hele tijd “Oewaa!” moesten roepen, bij wijze van strijdkreet. Antal zei dat de operatie misschien mislukt is, maar dat het squad dat je bestuurt tijdens het spel in principe wel wint. Hij heeft een punt, want Market Garden ging mis bij de ‘Bridge Too Far’ in Arnhem, terwijl Hell’s Highway zich met name in Brabant afspeelt. Ook maakte hij een duidelijk onderscheid tussen de gameplay en het verhaaltje dat het spel omlijst. Dat is dus zo’n conflicterende spelervaring waar Jonathan Blow het over heeft.

Ik stelde Antal vervolgens de vervelende hippievraag of oorlog nou wel echt nodig is (ik probeerde hem nog te verhullen door te vragen of oorlogsgames ooit zó realistisch worden dat ze de taak van echte oorlogen kunnen overnemen, zie ook het filmpje dat Bright maakte over deze trip) en Antal zei toen dat er altijd kwaad te bestrijden zal zijn. Of, om hem te parafraseren: “Soms zijn er fascisten of andere slechte groeperingen aan de macht, en dan moet je kwaad met kwaad bestrijden.”

Maar goed, mijn vraag aan jou is: er zijn oorlogsfilms die eigenlijk een soort protestfilms zijn. Apocalypse Now laat zien dat mensen knettergek worden van oorlog en dat het snel moet stoppen. Maar zulke games bestaan niet. Althans, ik ken ze niet. Buiten experimentele spelletjes als September the 12th. Maar Apocalypse Now was een succesvolle bioscoopfilm waar goed geld mee is verdiend. Waarom is er geen succesvolle oorlogsgame waarin oorlog wordt bekritiseerd?

Los van dat het leuk zou zijn als games wat meer te zeggen zouden hebben, is er het argument dat alles wat oorlog commercialiseert of glorifieert (is dat een woord?), gevaarlijk is. In de woorden van Susan Sontag: “Alles over welke oorlog dan ook dat niet de verbijsterende concreetheid van verwoesting en dood laat zien, is een gevaarlijke leugen.”

David, jij hebt je scriptie geschreven over de slechtste oorloggame van allemaal: America’s Army, dat zieltjes wint voor het leger van de duivel. Wat vind jij hier nou van?

Groetjes,
Niels

Lees het antwoord van David, in deel 2

16 reacties

  1. Bart Breij · 6-10-2008 · 12.28 uur

    Er zijn weliswaar geen games expliciet voor gemaakt, maar ik ken wel een game-ervaring die de ernst van oorlog doet inzien.

    De eerste Call of Duty had een missie waarin je een dorpje aan de overkant van een brug onder vuur moest nemen. De vijanden bleven maar komen, je hele eigen peloton werd aan flarden geschoten. Het oneindige lawaai van tientallen schietijzers die tegelijk afgingen en kogels die bleven rondsuizen - let wel: toen voor het eerst in een game gezien - was indrukwekkend, zelfs angstaanjagend. Het hield maar niet op!

    Ik heb me er toen echt overheen moeten zetten. Doorbijten, dacht ik. Het spel was de moeite waard. Zo dramatisch werd het echter nooit meer. Maar het is wel degelijk zo dat een oorlogsgame me een echte aversie of angst voor vechten in een oorlog heeft bijgebracht.

  2. Raoul · 6-10-2008 · 13.31 uur

    Zeker Brothers in arms is niet meer ‘klinisch’. De ledematen vliegen soms letterlijk in het rond.

    Er zijn van die scenes in een oorlogsspel dat je op pad gestuurd word tegen een oneindige macht in, zoals bijvoorbeeld de landign op Ohama Beach op D-Day. Als hoofd persoon overleef je het wel in het spel (na twintig keer save - load), maar je ziet om je heen je ‘kamaraden’ op de meest gruwlijke wijze omkomen.

    Dit heeft mij de verschikking van de oorlog wel bijgebracht en tot denken gezet. Einde romantiek na al die ‘oude’ oorlogfilms, zoals ‘a bridge to far’

    Oorlog is verschikkelijk, en Brothers in Arms maakt dat o.a. nog eens duidelijk.

    Ik ga maar weer eens verder met hartjes verzamelen en met toverstokjes zwaaien ;-)

  3. René · 6-10-2008 · 13.38 uur

    Er zijn natuurlijk wel games die iets te zeggen hebben. Zo is Dead Rising een frontale aanval op het consumentisme en liet GTA IV weinig heel van conservatief Amerika.
    Maar het gebeurt te weinig, daar ben ik het zeker mee eens.

    Oorlog is een lastig verhaal. Ik zou ook graag zien dat een oorlogsspel de totale zinloosheid van oorlog op een doeltreffende manier weergeeft en ik heb niet de indruk dat deze BiA daar het spel voor is. Vooral het zeer gestileerd in beeld brengen van het geweld (ledematen die in slow motion van het lichaam worden gescheurd bijvoorbeeld) past prima bij John Woo-achtige actiegames, maar komt hier wat ongepast over.
    Call of Duty doet zeker interessante dingen. Zo vond ik die intro van deel 4, waarin de leider van een Arabisch land wordt gevolgd naar zijn executie, tamelijk huiveringwekkend, net als de nucleaire bom die in dit spel dus wél afgaat. Met alle angstaanjagende gevolgen van dien. Ook dat zwart-witgedeelte met de helikopter was interessant omdat het op zeer doeltreffende wijze weergaf hoe klinisch moderne oorlogsvoering is. Oorlog verworden tot videogame. En zo was de cirkel weer rond.

  4. Ellen de Lange-Ros · 6-10-2008 · 14.58 uur

    Voor de meeste jongetjes (en sommige meisjes) is oorlogje spelen gewoon een mooi spel. Soms in de vorm van soldaatje spelen (“Ik was de Amerikanen”, “Nee ik!”), soms in de vorm van cowboytje spelen (“Ik was de cowboy”, “Nee ik!”). Het is heerlijk om wat rond te rennen, pief-paf-poef te roepen en je de held te wanen. Was je dat zat? Dan pakte je met je vriendjes een bal en ging je lekker voetballen. Ook dan kun je je weer een held wanen (“Ik ben Ronaldinho!”, “Nee ik!”). Het leuke was dat je van zo’n middagje oorlogje voeren heel wat leerde: samenwerken met vriendjes, samen een plan maken en soms zelfs een strategie uitwerken. Kortom: het was wat de moeders anno 2008 noemen ‘gezond buitenspelen’.

    Tegenwoordig kunnen we oorlogje voeren achter de gameconsole. Nog steeds blijft het leuk om jezelf de held te wanen en nog steeds steek je soms nog wat van op qua strategisch denkvermogen. Daar is niks mis mee. Het wordt pas vervelend, als engerds echte oorlogen als spel gaan zien, als middel om status en aanzien te krijgen, als middel om je de held te wanen. Dan gaan er echt dingen mis in de wereld. Laten we er vanuit gaan dat de meeste mensen die oorlogsgames spelen het verschil tussen game en werkelijkheid wel weten te maken. En blijft er dan toch die onbedwingbare neiging in je binnenste bestaan om een echte held te worden? Denk dan strategisch na waar je kansen liggen. Hoeveel topgeneraals heeft Nederland voortgebracht? En hoeveel topvoetballers? Pak dan wat vaker FIFA, speel een lekker potje voetbal en probeer je carriere in de echte wereld net zo groot te maken als in de game. EA als bestrijder van oorlogsgeweld, dat bedrijf is zo gek nog niet.

  5. Bart Breij · 6-10-2008 · 15.03 uur

    Die helikopterscène in Call of Duty 4 was inderdaad verschrikkelijk realistisch. Maar daarbij had ik meer het gevoel dat ik live op CNN bezig was, dan dat ik daadwerkelijk mensen de dood in joeg in een oorlogsgebied. Dat zegt ook wel wat over onze of in ieder geval mijn beeldvorming van oorlog in games.

  6. Jeroen Bos · 6-10-2008 · 21.04 uur

    Het is de bizarre fascinatie voor oorlog. Ik weet nog dat ik als 13-jarige ademloos in één ruk naar A Bridge Too Far op de televisie keek. En die film is lang. Het deed iets met me. Het besef dat er door de straten van Arnhem tanks reden en mensen stierven.

    Nu ik Hell’s Highway speel, komt dat gevoel weer terug. Het nachtelijk bombardement op Eindhoven bijvoorbeeld. Gruwelijk en fascinerend tegelijk.

  7. Coen · 6-10-2008 · 21.13 uur

    De pluimen die hier worden uitgedeeld aan Call of Duty zijn meer dan terecht. De serie drukt je met de neus op de feiten. Het is wellicht geen expliciete aanklacht, maar het verheerlijkt oorlog ook niet.

  8. Menno Schellekens · 6-10-2008 · 22.13 uur

    Nou Coen, daar wil ik wel wat vraagtekens bij zetten.

    Het neerschieten van oneindige aantallen naamloze (Moslim?)terroristen geeft een slecht beeld van oorlog. CoD is op zijn best een geweldige ‘shooting range’ met geweldig audio-design en mooie visuele effecten.

    Het drukt je met de neus op de feiten? Waar zijn de onschuldige burgers die vermoord worden, de geur van lijken, en de échte gruwelijkheden? Dat zijn kanten van oorlogen die onderbelicht zijn gebleven in games. Want die zijn niet leuk. Net als echte oorlog. En dat is dan ook precies de reden waarom games nooit in de buurt van echte oorlog gaan komen: het is niet leuk.

    Ja de vliegtuig scene in CoD4 is vet, ja het spel geeft op bepaalde momenten wel aan dat het allemaal gruwelijk is, maar in zijn kern is het een spel. En oorlog is geen spel.

    Over BiA:
    Ik vind het prima dat er virtuele Duitse lijken in slow-motion over het scherm vliegen, maar om dan te beweren dat het een ervaring geeft die dicht bij de werkelijkheid komt vind ik zeer kwalijk.

  9. KOOLWIJk · 6-10-2008 · 22.24 uur

    Ondanks dat Band Of Brothers een prachtige serie is denk ik dat je in de volgende zin

    Want Band of Brothers pretendeert natuurlijk realistisch te zijn, met al zijn historische bronnen en echte legertactieken.

    Brothers in Arms bedoeld?

  10. Coen · 6-10-2008 · 22.45 uur

    Ik weet niet wat jij gespeeld hebt Menno, maar ik heb tal van burgers zien sterven, terwijl ik machteloos toekeek. Ik heb mijn strijdmakkers links en rechts zien sneuvelen. Ik heb gezien wat prestatiedrang van de overheid kan betekenen voor de mannen in het veld. Natuurlijk, het is en blijft een spel, uiteindelijk ‘win’ je (hoewel Call of Duty 4 dat ook in het midden laat) en als zodanig zal het nooit zo gruwelijk zijn als een echte oorlog. Maar dat is relativeren tot je er een non-discussie van maakt. Op die manier kun je ook beargumenteren dat het dagboek van Anne Frank de oorlog niet goed weergeeft.

  11. Menno Schellekens · 6-10-2008 · 23.49 uur

    Ahja Coen, ik bedenk me net dat je aan het begin van CoD4 wel wat burgers neergeschoten ziet worden.

    Ik ben misschien ijskoud maar die naamloze ‘strijdmakkers’ zien sneuvelen deed mij niets. Ze hebben ook nooit een gezicht gekregen? Net als de vijanden trouwens. In de film All Quiet on the Western Front komt de hoofdpersoon er in het midden van de film achter dat zijn vijanden evenveel mens zijn als hij, met familie enzovoort. Dan pas realiseert hij zich wat ze elkaar aandoen. Om dat in een game te bereiken is natuurlijk moeilijk, misschien wel onmogelijk, maar het moet zeker meer die kant op wil ik wat voelen als ik een stuk virtueel lood door een kop jaag.

    Het Dagboek van Anne Frank doet precies wat ik hierboven bedoel: je realiseert je dat het over echte mensen gaat. Het geeft een gezicht aan alle spelers in het verhaal. Ze blijken, net als jij en ik, gewone mensen te zijn. Is er een betere manier om oorlog weer te geven?

  12. Bart Breij · 7-10-2008 · 1.03 uur

    Dat is nog eens een hele andere kwestie trouwens: heb je ooit echte gevoelens gehad bij een niet speelbaar personage? Ik kan alleen mijn handlangers in Half-Life 2 bedenken en dan met name Alyx. Maar zij wordt op een gegeven moment als personage zo ver uitgediept dat je weet dat ze niet sterft. Wanneer kan het pijn doen om een virtuele makker te zien gaan?

    Ik denk dat het antwoord daarop nog altijd een vraagstuk is voor spelontwerpers. Dat maakt het meteen ook moeilijk om de harde, menselijke kant van iets (lees: een oorlog) aan de speler door te geven.

  13. Coen · 7-10-2008 · 8.58 uur

    Call of Duty begint niet bij deeltje vier. Het eerste deel, met z’n voortreffelijke eerste uitbreiding, is wat dat betreft misschien nog wel harder.

    Maar goed, ik ben het ook niet oneens met. Ik wilde alleen aangeven dat Call of Duty niet alleen maar de heldendaden toont, in tegenstelling tot zoveel andere shooters. Andere media lenen zich nu eenmaal beter voor het uitdiepen van niet speelbare personages. Neem Metal Gear Solid bijvoorbeeld. Die reeks probeert ook de andere, ‘slechte’ kant van het verhaal te belichten, maar krijgt juist daardoor vaak het verwijt een speelfilm met wat gameplay te zijn ipv een game met wat filmfragmenten.

  14. Nicolas Van Hoorde · 7-10-2008 · 10.24 uur

    Er is één game die tot nu toe emoties in me heeft opgewerkt; angst, verdriet, vreugde. En dat was Fahrenheit; ik kan dan ook niet wachten op Heavy Rain.

  15. Bart Breij · 7-10-2008 · 11.23 uur

    Een Fahrenheit in oorlogsthema, dat is een behoorlijk idee! Zelfs de naam van het spel leent zich er al voor…

  16. Niels ’t Hooft · 12-10-2008 · 18.24 uur

    @Koolwijk: Dank voor de scherpe correctie. Ik heb de neiging die twee titels (Brothers in Arms en Band of Brothers) steeds door elkaar te halen. Niet heel gek natuurlijk, maar wel weer gek dat ik vervolgens niet héél goed controleer of het er wel goed staat.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>