In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over persberichten. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Hoi Niels,
Dit is dan wel weer grappig: onze discussie blijkt reteactueel te zijn. De Britse onderzoeksjournalist Nick Davies was recent in Nederland om te vertellen over zijn boek Flat Earth News. Stelling van zijn provocerende boek is, onder andere, dat pr-bureaus veel te veel te zeggen hebben op de nieuwsredactie.
In Nederland is het onderzoek van Davies (deels) overgedaan met twee vergelijkbare onderzoeksvragen: “Op welke wijze maken Nederlandse kranten in hun binnenlandberichtgeving hun bronnen bekend, en in welke mate maken zij gebruik van voorverpakt nieuws: persbureaus, andere media en pr-materiaal?” De onderzoekers noemen het klakkeloos overnemen van bestaand materiaal “churnalism”, wat de enige manier lijkt te zijn om vooral veel verhalen te publiceren, in plaats van goede verhalen.
Vervang binnenlandberichtgeving met gameberichtgeving en dezelfde vlieger gaat op. Sterker nog, het nieuws over games wordt nagenoeg geheel gedreven door persberichten. Alles wat je leest over games is voorgekauwd. Ofwel door persbureaus als het ANP, ofwel door pr-bureaus. Dat laatste is natuurlijk het kwalijkst. Maar daar waren we het al over eens.
Wat jij al zegt: uiteindelijk is het grootste probleem van dit alles de vicieuze cirkel die is ontstaan. Herkauwen wordt gestimuleerd door de gameindustrie zelf. In woord (persberichten uitsturen) en daad (door fors te adverteren op herkauwwebsites en kranten die van persberichten aan elkaar hangen).
Zolang de industrie geregeerd wordt door chronisch kortetermijndenken, zie ik dit probleem alleen maar erger worden, tot op een punt waarop er nog maar drie ‘nieuwsbronnen’ van betekenis zijn. Namelijk 1) de websites zoals we die nu kennen, 2) blogs die verwijzen naar de websites die we nu kennen en 3) industrie-initiatieven als UbiTV.
Gelukkig zijn er uitzonderingen. Jij noemde Tweakers.net, ik vind de video’s van Gamekings.tv een goed voorbeeld van hoe het net iets anders kan, wat betreft een eigen insteek. Al is er ook een newsfeed op de website, maar daar zit de doelgroep dan ook op te wachten, zo blijkt. Hoogtepunt van Gamekings vind ik de recente minidocu over Killzone 2. Oké, het blijft een opzet die uit de pr-koker van Sony zou kunnen komen, dat wil zeggen weinig duiding, analyse of commentaar, maar ik val daar in dit geval helemaal niet over.
Waar gaan we lezers vandaan halen? Ik ben optimistisch, ik wil zelf bijleren en anderen iets proberen te vertellen over gamecultuur. Dat kan niet door persberichten te lezen. Ik denk dat als je zelf het goede voorbeeld geeft, het publiek vanzelf komt. Idealistisch? Absoluut, maar ik ben niet voor niets docent aan de universiteit (lees: als je geld wilt verdienen, ga je natuurlijk marketing of sales doen). Mijn laatste verhaal voor Dagblad De Pers ging over een ‘eigen’ onderwerp, de prijsopbouw van games, en daar is geen enkel persbericht aan te pas gekomen. En zoveel werk was het nou ook niet om het rond te krijgen.
Maar misschien heb ik makkelijk praten, want mijn ideeën komen voort uit mijn onderzoek. Uit het lezen van papers, het bezoeken van conferenties en het volgen van (in mijn ogen de juiste) blogs. Als ik een (wetenschappelijk) boek over games lees, kan ik daar vaak wel tien verhalen over schrijven.
Het voorbeeld over prijsopbouw komt uit een boek over de industrie waar een gedateerd verhaal over prijsopbouw in stond, uit 2002. Ik vroeg me af of die prijsopbouw nu hetzelfde is als toen (antwoord: nee). Twee interviews later had ik een vrij exact beeld. Een groot deel van mijn verhalen voor GMR kwamen voort uit discussies die ik had met collega’s, vaak ook online. En toch weer die boeken. Ik weet dat lezen (van papieren boeken) niet heel hip meer is, maar mijn grote voorbeelden, de echt goede journalisten van Wired, de New York Times en Newsweek, die doen niet anders.
Moraal van het verhaal? Elke journalist moet Flat Earth News lezen en daarna zelf een beslissing nemen. Elke verzender van persberichten mag zich gerust afvragen of zijn of haar bericht een journalist daadwerkelijk helpt of dat het verkapte spam is. Maar boven alles is de keuze aan de lezer. Waar die gaat, gaan de advertentie-euro’s. We hebben ons lot dus volledig in eigen handen.
Groet,
David.
