David en Niels in gesprek over reviews, deel 1



In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ‘t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer mailen ze over reviews. Lees ook de vorige discussie, over Brothers in Arms.

Too Human

Ha David,

Laten we het eens over gamerecensies hebben. Ik begon met schrijven over games toen ik zo boos was over de review van F-Zero X in Power Unlimited (“een futuristische racegame zonder wapens is bij voorbaat al kut”), dat ik een ‘goede versie’ maakte die wel een goed beeld gaf. Ik was te laf om hem op te sturen, maar het begin was er. En in de tien jaar daarna heb ik volgens mij honderden recensies geschreven.

De laatste jaren werden het er steeds minder. Ik had er minder plezier in, begon aan mezelf te twijfelen. Op internet staan zoveel ellenlange, supergedetailleerde recensies, dat er altijd wel een beter is dan de mijne. Daar kwam bij dat ik zelf steeds minder speelde. En ik merkte dat ik liever bezig was met zaken als interviews, achtergrondverhalen en trendanalyses.

Dit jaar kwam daar verandering in door nrc.next. Daarin heb ik nu elke dinsdag een gamerecensie (omdat die krant vrij weinig ruimte aan games besteedt, ben ik daar al heel blij mee). Het zijn korte stukjes, 150 woorden, en mijn doel is vooral om niet-gamers een kijkje te geven in de wondere wereld van games. Ja, elke recensie geeft een oordeel over het spel in kwestie, maar kan bijvoorbeeld ook ingaan op de historie (“knoppen rammen zoals in Beijing 2008 doen gamers als 25 jaar”), parallellen trekken met andere media (“het rustig level in, halsoverkop level uit van Wario Land lijkt op de openingsscène van Raiders of the Lost Ark”) of laten zien wat er überhaupt leuk is aan games (“Soul Calibur IV is een vertoon van knoppenvaardigheid, perfecte timing en stalen zenuwen”).

Het rubriekje dwingt me ertoe weer meer games te spelen, maar de eerlijkheid gebiedt me te bekennen dat ik dit meestal niet erg lang doe. En daar wil ik het met je over hebben.

Een tijdje terug kreeg ik bericht van Harry Hol, een collega van ons. Hij betrapte me erop dat ik mijn stukje over vecht-RPG Too Human moest hebben geschreven toen er nog geen recensie-exemplaren beschikbaar waren (ik gaf het spel twee rode bolletjes uit vijf). Harry wilde kortom weten of ik het artikeltje uit mijn duim had gezogen.

Nee, bekende ik, ik had mijn recensie gebaseerd op de demo. Die gaf me, vond ik, genoeg beeld van het spel om er een oordeel over te vellen. Om eerlijk te zijn speel ik games ter recensie dikwijls niet langer dan zo’n demo duurt, ook als ik de volledige versie heb. En om nóg eerlijker te zijn had ik het stukje ook kunnen schrijven zonder het spel überhaupt aan te raken.

Ik irriteer me namelijk mateloos aan het idee van Too Human-maker Silicon Knights dat de vijf elementen van games (uit mijn hoofd: beeld, geluid, technologie, verhaal en gameplay) even belangrijk zouden zijn. Onzin, alles draait om gameplay, de rest kan die ondersteunen, maar is uiteindelijk bijzaak. Dat weet iedere 12-jarige reviewer van een willekeurige gamesite. Maar ik vind dat idee, en mijn reactie erop, wel een goed verhaal. Daar heb ik mijn recensie dus voor 75% aan gewijd – ik stel me zo voor dat niet-gamers het lezen en denken: goh, dat is best een interessante discussie. Natuurlijk scratcht zo’n stukje hoogstens the surface, maar het zet wellicht wel aan het denken bij mensen die normaal nooit over games nadenken.

Wat vind jij, David? Mag je (korte) recensies baseren op een korte indruk? Moet je alles van een game hebben gezien voordat je een oordeel mag vellen, zoals bij films en boeken? Was ik way out of line toen ik een review baseerde op een demo?

Met groet,
Niels

Lees het antwoord van David, in deel 2.

25 reacties

  1. Nicolas Van Hoorde · 17-11-2008 · 18.49 uur

    Ik heb zelf zelden een recensie geschreven van een game die ik heb uitgespeeld. Dat is door de hevige concurrentie ook bijna niet meer mogelijk. Het doel bij de meeste (online)media is simpel: als eerste de recensie op de website plaatsen. Prietpraat van bepaalde hoofdredacteuren in videorecensies als ‘ik heb er net twintig uur opzitten’ is natuurlijk flauwekul.

    In ieder geval, bij Bashers heb ik nu wél meer vrijheid en tijd om grondig het spel uit te spitten. En hoewel ik het perfect mogelijk vind al na een halfuurtje een volwaardige recensie te schrijven kunnen tijd en vrijheid wel het verschil maken tussen een doorsnee artikel en een zeer goed stuk.

    Maar jammer genoeg is het simpelweg niet mogelijk die tijd en vrijheid te bieden aan de schrijvers van de massamedia. De topschrijvers zijn diegenen die op de korte tijd, toch de vrijheid en tijd in hun woorden laten uitstralen. Ik maak er dus tot nu toe nog zeker geen deel van uit. ;)

  2. Bart Breij · 17-11-2008 · 19.50 uur

    Een recensie baseren op een demo? Oei Niels, dat kan écht niet hoor. Natuurlijk zijn spellen wel eens zo vervelend dat je het voor gezien houdt na twee levels, maar een kwartiertje spelen is echt heel weinig.

    Je kraakt - hoewel de vergelijking makkelijk scheef kan trekken - een film ook niet op een suffe intro. Als ik enkel de eerste tien minuten van de romantische komediefilm Hitch had gezien, vond ik het een kleffe rotfilm. Na de zit van pak ‘m beet anderhalf uur bleek het toch een erg fijne feelgood.

    Natuurlijk, als een game vanaf de eerste minuut niet lekker stuurt, is er al een fundamentele reden om een spel af te kraken. En Too Human voldoet op dat punt. Het speelt voor geen meter. Maar toch Niels, het kan niet.

  3. Firen · 17-11-2008 · 21.20 uur

    Ik ben het volledig eens met wat Bart zegt, een game is inderdaad meer dan de eerste paar uur, meestal dan. Neem een game als Zelda, speel dar het eerste half uur van en je hebt het idee in een loshangende en vreemde fantasiewereld te zijn terecht gekomen. Pas tegen het einde zal alles bereikbaar zijn en valt alles langzaam op zijn plaats. Hetzelfde geldt voor een game als Mario, waarbij de echte leuke platformelementen pas later aan bod komen.

    Dit principe geldt eigenlijk voor alle games in mijn ogen. Elke game heeft wel iets wat het uniek maakt. Een vereiste om dat te vinden is inderdaad dan wel dat het spel lekker moet spelen, anders vallen zelfs de leuke inovatieve ideetjes gewoonweg niet meer op.

    tot zover mij al dan niet nuttige bijdrage

  4. ErikJ · 17-11-2008 · 21.49 uur

    Als de mechanics niet kloppen zul je dat meteen merken. Echter kun je toch op basis van een demo te weinig zeggen. Misschien zijn de latere levels wel briljant, of zakt het goede van de game later wat in. Dit lijkt me niet eens zo heel sporadisch voorkomen. Maar het is inderdaad lastig om een RPG van +30 uur te spelen en binnen een schappelijke tijd te reviewen.

  5. Michel Musters · 17-11-2008 · 21.51 uur

    Nicolas Van Hoorde:
    “Ik heb zelf zelden een recensie geschreven van een game die ik heb uitgespeeld. Dat is door de hevige concurrentie ook bijna niet meer mogelijk. Het doel bij de meeste (online)media is simpel: als eerste de recensie op de website plaatsen. Prietpraat van bepaalde hoofdredacteuren in videorecensies als ‘ik heb er net twintig uur opzitten’ is natuurlijk flauwekul.”

    Je neemt hier je eigen visie op de industrie wel erg als waarheid aan. Zo gaat het niet overal. Het heeft met zoveel verschillende dingen te maken of een game uitgespeeld kan worden voor de recensie of niet.

    Hoe groter het bereik van een tijdschrift of website, hoe meer kans dat je een review copy (of debug copy) ruim op tijd krijgt zodat je inderdaad 10 of 20 uur in een game kan stoppen en een game uit kan spelen.

    Ik weet niet ieder geval dat de meeste games wel op tijd aankomen op de site waar ik schrijf. Natuurlijk niet allemaal, maar goed.

    Over de kwestie die Niels aanhaalt… aan de ene kant zou je mogen denken dat een gedeelte van de mensen die werkzaam is met games recenseren professioneel genoeg is om zonder een spel uit te spelen een goede en afgewogen mening te vormen. Maar een demo is denk ik toch echt te weinig, daarbij zijn er altijd nog spellen die pas in een later stadium indruk weten te maken… of juist tegen gaan vallen. Als je dan alleen het eerste gedeelte hebt gespeeld, geef je gewoonweg een verkeerd eindoordeel.

    Als je eigenlijk te weinig hebt gespeeld om een goed oordeel te vellen maar dat toch moet doen, dan moet je dat eigenlijk vermelden in de recensie. Maar dat zie ik niet gebeuren nee =)

  6. Niels ’t Hooft · 17-11-2008 · 21.55 uur

    Voor de volledigheid de tekst (ongeredigeerd) over Too Human:

    De Canadese ontwikkelstudio Silicon Knights presenteert zichzelf als een gilde dat op ambachtelijke wijze videogames smeedt. Vijf elementen zijn van gelijk belang, vindt men: de programmeercode, beeldende kunst, muziek, de abstracte regels die zorgen voor de handeling van de speler (‘gameplay’), en de verhaallijn.

    In Too Human heeft deze filosofie geleid tot een ingewikkelder verhaal dan in het gemiddelde spel, met de Noorse mythologie als inspiratiebron. De goden zijn hier kunstmatig aangepaste mensen die oorlog met elkaar voeren en de speler speelt Baldur, de zoon van Odin, die volgens de andere goden te weinig cybernetische implantaten heeft en dus ‘te menselijk’ is, oftewel Too Human.

    Met zo’n indrukwekkend decor is het jammer dat de handeling bijna helemaal bestaat uit herhalende gevechten. De mannen van Silicon Knights hebben het mis: hun vijf elementen zijn niet even belangrijk. Laten ze de volgende keer eerst een verrassend spel bedenken en het daarna pas aankleden met geavanceerde technologie, fraaie beelden, meeslepende muziek en een creatief verhaal.

    2/5 bollen

  7. Ellen de Lange-Ros · 17-11-2008 · 21.59 uur

    Ik vind dat je prima een stukje over een game kunt schrijven zonder dat je de game lang hebt gespeeld. Maar… dan moet je dat geen review noemen. Een discussie over welke elementen in een game het belangrijkst zijn kun je prima schrijven zonder dat je een game lang speelt, maar dan is het natuurlijk geen doorwrochte review van het spel.

    Een review behelst een oordeel en dan moet je een game toch een flink aantal uurtjes hebben gespeeld. Er zijn wel games die je vrij snel kunt beoordelen (een game met een eenvoudige opzet, zoals Professor Layton), terwijl een complexe RPG echt flink wat uren spelen vraagt voordat je echt tot een oordeel kunt komen.

    Ik denk dat als je als tijdschrift/website veel games serieus wilt reviewen, je over een hele brede redactie met experts moet beschikken. Die mensen moeten tijd krijgen om een spel te spelen en veel van het genre weten. Als je op die manier veel games wilt reviewen, dan lukt je dat alleen met een groot en breed team aan redacteuren.

  8. Thom · 17-11-2008 · 22.08 uur

    Ben ‘t volledig eens met de bovenstaande reacties, je kunt een recensie simpelweg niet baseren op een zeer beperkte speeltijd. Dat komt overeen met een boek op z’n omslag bekritiseren.

    Een ander effect - wat ik veel belangrijker vind - is dat het de na-praatcultuur van recensenten stimuleert. Wanneer jij een game niet goed hebt gespeeld ga je altijd even kijken wat andere er van vonden. Op deze manier baseer je jouw mening steeds meer op die van een ander. Niet alleen krijg je dan een recensie die op (haast) niks gebaseerd is, het verliest ook z’n persoonlijkheid.

    Bij een recensie gaat het er niet om wat waar is, het gaat om het debat tussen de lezer en recensent. Zodra het debat algemeen wordt, omdat elke recensent elkaar napraat, is er nog weinig om over te discussiëren.

    Het blijft echter altijd de keuze van de recensent, er is geen goed en slecht maar wel onzinnig en zinvol. Je (Niels) was dus niet out of line met je recensie gebaseerd op een demo, maar het mist wel de nodige integriteit.

    Ik begrijp het echter volkomen, door tijdgebrek speel ik meestal ook maar een deel van een spel. De recensie schrijf ik dan al als ik het gevoel heb genoeg gezien te hebben van het spel (en dat kan heel snel zijn).

    Btw. ellenlang en gedetailleerd maakt een recensie nog niet goed. Ook die korte (van 150 woorden) kunnen goed zijn, als het punt maar duidelijk wordt.

  9. Nick Kivits · 17-11-2008 · 22.44 uur

    Niels, ik denk dat er heel veel recensisten zijn die niet veel verder komen dan alleen een demoversie van een spel. Vooral als een magazine een lange productietijd heeft en de recensie al geleverd moet zijn voor de game uberhaupt verkrijgbaar is als recensie-exemplaar. Is gewoon vaak niet haalbaar. Denk overigens dat hetzelfde geldt voor veel boekrecensies in de hedendaagse media. Filmrecensies en cd-recensies zijn wat makkelijker: die duren maar een paar uurtjes. Voor een boek of game ben je veel meer tijd kwijt. Het is niet GOED, maar het gebeurt wel op heel veel plekken zo.

    Ben zelf van mening dat een korte recensie vaak veel beter is dan een lange. En veel moeilijker om te schrijven overigens.

  10. Ellen de Lange-Ros · 17-11-2008 · 23.01 uur

    Ik hou ook van korte recensies. Maar een korte recensie betekent niet dat je je er met een kort potje gamen vanaf kunt maken. Ook een korte recensie vraagt voldoende speelduur.

    Ik vraag me af: vind je het als recensent nou zelf wel leuk om een review te maken als je een game bijna niet hebt gespeeld? Het leuke van een review is toch juist om je helemaal in een game vast te bijten en allerlei details tijdens het spelen te ervaren? Kun je nog wel trots zijn op je recensie als je een game bijna niet hebt gespeeld? Of ga je je dan eigenlijk toch schamen voor je eigen werk?

  11. Nicolas Van Hoorde · 17-11-2008 · 23.07 uur

    “Hoe groter het bereik van een tijdschrift of website, hoe meer kans dat je een review copy (of debug copy) ruim op tijd krijgt zodat je inderdaad 10 of 20 uur in een game kan stoppen en een game uit kan spelen.”

    Ik heb bij verschillende media gewerkt (Gamer.nl is daar geen van); klein, groot, online, print en ik kan met zekerheid zeggen dat het merendeel al meermaals zijn boekje te buiten is gegaan. Recensies in magazines/websites op basis van een demo, videorecensies die gemaakt worden een uurtje nadat ze de game voor het eerst in de lade stopten en ik kan zo nog een tijdje doorgaan. En welk magazine heeft nog nooit een recensie geplaatst op basis van een speelsessie op een persevent?

    Ik wijs nu niet perse de vinger naar de schrijvers, ik ben zelf ook niet heilig, maar ik vind dat ofwel de media ofwel de uitgevers zich moeten aanpassen aan de tijd die een game vergt om beoordeelt te worden. Hoe en of dat kan, dat weet ik dan ook weer niet. :) Online kan dit zeker opgelost worden: zelf ben ik ooit op het idee gekomen om ‘Pre-reviews’ te gaan maken die continu (gedurende de speelsessie van de recensent) wordt geüpdatet. Back me up here Ellen! :)

  12. Martijn · 17-11-2008 · 23.16 uur

    Als ik Uncharted op de demo zou moeten beoordelen zou ik niet verder komen dan een 7 terwijl het mijn favoriete PS3 spel is. Nee, een spel moet je toch enige tijd gespeeld hebben om er een goed oordeel over te kunnen vellen.

  13. Niels ’t Hooft · 17-11-2008 · 23.19 uur

    De waarheid gebiedt te zeggen dat Too Human geschreven is in zo’n rustige zomerweek waarin er net te weinig games uitkwamen en - ik schreef nog maar kort voor nrc.next - ik net te laat was begonnen met het idee ‘o ja, gamerecensie’. Als ik de volledige versie had gehad, had ik waarschijnlijk wel iets langer gespeeld dan de demo duurde. Maar die had ik niet, en ik had ook geen andere games bij de hand. Wel had ik de demo van Too Human uitgespeeld, en daar had ik wel een mooi verhaal over te vertellen. Toen heb ik de afweging gemaakt of het acceptabel zou zijn om daar mijn gamestukje over te schrijven. Ik vond van wel, onder andere dus omdat het eindresultaat nauwelijks gaat over de spelinhoud.

    De vraag van Ellen is goed: is het zo wel leuk voor de recensent? In het geval van bovenstaand stukje: zeker wel. Het is meer een inzicht in een discussie dan een review in de klassieke ‘moet je dit spel kopen of niet’-zin. Maar een review (600 of zelfs 1200 woorden) voor een specialistisch gameblad schrijven, gebaseerd op een demo, of op heel kort (of helemaal niet!) spelen is vreselijk. Ook ik heb me daar wel eens schuldig aan gemaakt. Je bent dan bezig de boel te belazeren, en dat merk je, want je moet details raden of online opzoeken.

  14. Martijn · 17-11-2008 · 23.24 uur

    En met een goed oordeel bedoel ik een beoordeling dat door een publiek gelezen wordt. Voor jezelf kun je natuurlijk heel snel uitmaken of je iets goed vind of niet.

  15. Ruud · 18-11-2008 · 0.18 uur

    Eindelijk iemand die zijn mening wel durft te verkondigen. Ik durf te wedden dat zeker 80% van de reviews op deze manier zijn opgesteld.
    Men speelt de game niet uit, dat is een illusie. Zeker als men in die week meerder games moet spelen, andere columns moet schrijven en simpelweg meerder taken te vervullen heeft. Iedereen die enigszins serieus reviews heeft geschreven kan zich herkennen in bovenstaand stukje. Nu is het alleen nog een kwestie van er eerlijk voor uit komen.

    Waarom denk je dat heeel soms reviews van een zelda of een GTA vertraagd zijn? Dit komt omdat dit 1 van de uitzonderingssituaties zijn waar men deze game wel uitspeelt. Sterker nog, een site zoals de PU pronkte er zelfs mee dat ze vetraagd met een zelda-review kwamen omdat ze de game wilden uitspelen. Geeft direct aan hoe ze dat doen men andere games [die spelen ze dus niet uit].

    De meeste reviews zijn gebaseerd op de eerste 2 uur. Sterker nog, ik denk als een publisher een review-exemplaar opstuurt die slechts de eerste 2 uur van een spel weergeeft, dat 90% van de journalisten dat niet eens merkt, tenzij het een spel is in het genre wat geliefd is bij de betreffende reviewer [of een enorme aanhang heeft, of een enorme hype].

    Niels, fijn dat je zo open en eerlijk bent. Kudos!

  16. Jos Bouman · 18-11-2008 · 3.13 uur

    @Ellen, ik vind Prof. Layton eigenlijk niet zo’n goed voorbeeld. Het doet juist meer dan alleen het bundelen van wat puzzels en raadsels. Zo is het verhaal (voor een computerspel) best aardig, met een verrassende onthulling op het einde. En ja, laat ik het nou toevallig helemaal hebben uitgespeeld voordat ik de review schreef ;-)

    Wat de discussie betreft: uiteraard is het niet mogelijk om eerst elk spel helemaal uit te spelen voor er een review over te schrijven. Het hangt dus af van het inzicht van de schrijver (die daar dan later op beoordeeld kan worden). Ook lijkt het me dat je bij een slecht spel eerder conclusies kunt trekken. Bij een goed spel moet je misschien iets langer doorspelen om te kijken of het leuk blijft. Bij een slecht spel zal het na langer spelen niet plotseling beter worden.

    In dit geval, met deze schrijver, voor dit medium en de lengte van het artikel vind ik het kunnen. Ook al is het op basis van een demo. Ik geloof niet dat Niels achteraf ongelijk heeft gekregen.

    (Ik wil wel even gezegd hebben dat ik dit bij een langere review voor een gamesblad niet vind kunnen.)

  17. Jos Bouman · 18-11-2008 · 3.18 uur

    @Ruud: lijkt me dat je een spel nooit laat reviewen door iemand die niet van het genre houdt. Ook worden games echt wel langer gespeeld dan die 2 uur hoor. Een review zuig je niet zomaar uit je duim.

  18. Jurjen · 18-11-2008 · 7.46 uur

    Ik vind het allemaal heel begrijpelijk, en wil mezelf niet heiliger voorstellen dan het is, maar ik vind toch dat je een review pas kunt schrijven als je de game helemaal hebt uitgespeeld, en soms moet je zelfs meer dan dat doen (online-opties uitproberen, moeilijker stand proberen, enz.). Dit aangezien je met een review de suggestie wekt het totaalproduct te beoordelen, en niet een deel ervan. Iedereen weet bijvoorbeeld dat games zo tegen het eind nog wel eens worden opgerekt met nutteloze herhalingen, of juist gaan tegenvallen doordat de eindbazen steeds makkelijker worden, of misschien wel onoverkoombaar moeilijk.
    Wat mijn reviews voor PU betreft: ik speel in principe alles uit, behalve als de game ineens heel moeilijk wordt of de deadline echt niet meer verlegd kan worden. Maar 8 van de 10 games speel ik uit, en die andere twee speel ik met de intentie ze uit te spelen (Chocobo’s Dungeon heb ik bijvoorbeeld zo’n 35 - 40 uur gespeeld, alleen bleef ik maar sterven in de laatste kerker, dus toen toch maar gestopt).
    Soms speel ik een game na het inleveren van de review ook nog verder om te checken of mijn verhaal wel stand houdt, waarna ik nog wel eens toevoegingen of een aangepast cijfer naar de eindredacteur stuur.
    Ik schrijf dit allemaal niet om de aanpak van andere redacteuren aan te vallen, dit is om te laten zien dat niet elke redacteur voor die aanpak kiest.
    Soms wel trouwens: de review van Wii Music had ik na amper twee uur speeltijd al geschreven (ik volgde ondertussen wel de verrichtingen van iemand anders in het spel).
    Wat ook meespeelt is de doelgroep: mijn stukjes voor We Start, Revu en (toen het nog bestond) DAG vereisten minder speeltijd, omdat de lezersgroep naar mijn verwachting ook niet zo op diepgaande info zit te wachten. In dit soort media bespreek ik de games meer als fenomeen: kijk eens, dit kun je doen, en het is nog leuk ook, of juist niet.
    Je kunt zeggen wat je wilt over de typische PU-lezer, maar die verwacht zeer terecht van mij dat ik met meer dan dat kom aanzetten. Dit zijn ook jongens die zich vaak emotioneel zeer verbonden voelen met bepaalde games en heel erg teleurgesteld kunnen zijn als bepaalde dingen ‘niet kloppen’. Ik voel me aan hen verplicht zo diep mogelijk te gaan alvorens tot een oordeel te komen.
    Dat dit oordeel dan weer niet klopt, is een ander verhaal ;-)

  19. ErikJ · 18-11-2008 · 9.32 uur

    Dat het zo erg was wist ik nog niet. Ben weer een grote illusie armer (dacht dat ik na Sinterklaas wel alles gehad had :) )

  20. Coen · 18-11-2008 · 9.48 uur

    Zoals Jos al zegt, kan slechts de schrijver bepalen wanneer hij vindt genoeg van een game gespeeld te hebben om er een zinnig oordeel over te kunnen vellen. Hij legt daarmee zijn hoofd op het hakblok, ‘t is immers aan de lezer hem op zijn oordeel af te rekenen.

    Schrijvers kunnen ook niet veel anders dan afgaan op ‘t gevoel. Er is geen objectieve maatstaf, geen punt waarop je een game goed genoeg kent. Dat geldt zeker in tijden waarin veel games een community-aspect kennen, of op z’n minst een uitgebreide online multiplayer. Neem nu World of Warcraft, ongetwijfeld het grootste gaming-fenomeen van de laatste jaren. Daar valt nauwelijks een zinnige klassieke review op los te laten, omdat de spelervaring staat of valt met de communicatieve vaardigheden van de speler én omdat Blizzard constant bezig is die spelervaring te tweaken. Aan de andere kant zou ik na een uurtje WipEout HD best een zeer lovende review durven schrijven, waarvan ik geen woord zou liegen of verzinnen. Zo zijn er tal van voorbeelden te noemen. GTAIV is misschien wel ‘t meest schrijnende geval. Overladen met accolades door pers, dat zelfs de moeite had genomen ‘t hele verhaal te doorspelen. Maar het publiek is behoorlijk teleurgesteld, omdat de vorige delen in de serie zoveel meer leuks boden dan de missies, iets dat R* lijkt te zijn vergeten voor deel IV en reviews massaal gemist hebben, of niet genoeg benadrukten.

    Wel vind ik, dat met het verschijnen van meer en meer games, plus de onstuitbare opmars van internet media, de behoefte om te scoren, en dus je kop boven het maaiveld uit te kunnen steken, steeds groter is geworden. En daarmee komt de lat voor veel schrijvers steeds lager te liggen. Steeds sneller denkt hij het wel te weten, hij speelde er immers al zoveel als deze en de volgende ligt al te wachten. Misschien een zorgwekkende trend, voor mij slechts reden steeds minder waarde te hechten aan de reviews en meer af te gaan op je gevoel.

  21. Nick Kivits · 18-11-2008 · 11.25 uur

    @Jurjen: De stukjes die je dan voor Revu schrijft, zijn dan ook weer niet echt reviews te noemen. Dat zijn meer openingsstukjes over een fenomeen. Zo schrijf ik ze daar zelf ook. Die doelgroepen zijn inderdaad niet helemaal into games en interesseert een recensie over games weinig.
    Dat is misschien ook het hele punt. Een blad als PU kan eigenlijk niet anders dan games helemaal kapot spelen voor ze een recensie maken. Moet ook wel, krijgen ze voor betaald. Maar veel andere media (inclusief zaken waar ik voor schrijf) hebben niet zo’n fanatieke doelgroep. Die willen gewoon weten wat voor spel het is en of het leuk is voor hen. Past fijn in 250 woorden.

  22. ErikJ · 18-11-2008 · 13.25 uur

    Bovendien zal er voor stukjes van 250 woorden minder betaald worden dan voor lange artikelen. En omdat tijd geld is, is het ook wel te verklaren dat iemand geen 40 uur opoffert voor een klein stukje.

  23. Frederik · 19-11-2008 · 20.25 uur

    Als ik hier sommige comments lees voel ik me persoonlijk aangevallen. Ik probeer niet alleen alles wat ik review uit te spelen, ik kan ook echt uren wakker liggen van een score of een bepaalde verwoording die ik heb gebruikt. Gewoon omdat je weet dat lezers soms blindelings op je verdict afgaan. Voor mijn eigen gemoedsrust alleen al zou ik elke game willen uitspelen. Soms lukt dat niet. De deadline is niet te halen, de game is ontiegelijk lang, of de reviewcode is zo onstabiel of buggy dat je er niet door geraakt. Ik moet wel toegeven dat er een verschil is tussen betaald en niet-betaald werk. Niet dat het geld op zich van belang is maar toen ik vroeger enkel kutgames mocht recenseren voor een website die niemand las, durfde ik wel al eens mijn eigen verzonnen 33% grens te hanteren. Als een game na 33% niet goed is alles wat daarna komt voor mij irrelevant want 1/3 rotzooi moet niemand kopen. Daarnaast wil ik wel toegeven dat ik een vrij ongetalenteerde gamer ben. Dat maakt dat ik soms echt ook kan vastzitten in een review. De stress en frustratie die je dan voelt kan wel problematisch zijn voor je artikel omdat het je oordeel kan kleuren. Maar de gemiddelde game is vandaag de dag helemaal niet meer moeilijk dus is dat probleem ook van de baan.

  24. Nicolas Van Hoorde · 19-11-2008 · 22.03 uur

    Met je eerste paar regels ga ik volledig akkoord. Ook ik kan uren wakker liggen hoe ik mijn artikel zal verwoorden en dergelijke. Ik hecht enorm veel belang aan het laten doorschijnen van mijn eigen gevoel. Een gevoel kan je nooit perfect in woorden omzetten, maar dat is toch uiteindelijk elke keer het doel.

    Niet alleen artikels, maar ook reacties als deze worden bij mij vaak doordacht geplaatst. Soms reageer ik, lees het drie keer en verwijder het dan toch omdat de toon die ik wou overbrengen naar de lezer naar mijn gevoel niet 1-op-1 overkomt.

  25. mika74 · 25-3-2009 · 6.01 uur

    Een tijdje terug op onze site een discussie gehad met de schijver van de KZ2 review.
    zie hieronder de C/P

    Spawn NL wrote:
    Dit vind ik niet zo’n aardige opmerking…
    maar ik vind het raar dat je met droge ogen beweert dat mijn review geen review zou zijn… Ik zou zeggen: schrijf zelf eens een review dan…
    Maar goed, een mening blijft een mening…

    @spawn,
    Ik blijf bij mijn mening dat JOUW review niet het label review in mijn ogen mag dragen.
    Waarom…daarom,

    Ik vind dat als men een stuk tekst het predikaat game-review geeft, je daadwerkelijk de lezer dient te voorzien van review van de game. Wat toch inhoud dat men de game beschrijft vanuit een ervaring die de schrijver heeft opgedaan tijdens het spelen van de game in al zijn facetten. Ik persoonlijk twijfel eraan of je net zoveel tijd hebt doorgebracht achter de game dan achter je pc om de review te schrijven….

    En opzich is daar niets mis mee en iedereen moet vooral schrijven wat ie wil over een game. Maar ik vind dus wel dat als je iets een review noemt met daaraan gekoppeld cijfers, deze goed gefundeert moeten zijn.

    Zo had ik in een review willen lezen hoe je de game ervaren hebt in de SP tijdens verschillende missie’s, hoe episch iets is of juist niet.
    Een “letterlijke” beschrijving van een ervaring, zodat de lezer het gevoel krijgt in de game te zitten.
    Een beschrijving van MP, hoe ervaar je de verschillende classes, zijn ze goed te behalen of juist niet, werk het lobby-systeem een beetje of niet. De hardcore-style van MP ipv de cod4 achtige rush manier van MP’en.

    Een game-review waardeer ik meer als ik de overtuiging heb dat de schrijver er zelf helemaal is ingedoken, de game ademt, nachtenlang de hele ins en outs van de game als een specialist heeft doorgrond, dit mis IK…
    …wat ik lees in jouw review is geschiedenis, vergelijkingen met andere games, meningen over hypes en een korte “in-game” beschrijving van KZ2…niets mis mee maar dit dan wel afronden met cijfers….vind ik wat te subjectief

    Dus vandaar dat ik die eerdere reaktie gaf
    MvG

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>