About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2.
Utrecht, 23 november 2009
Ha David,
Het heeft 6 1/2 uur geduurd, in porties van een half tot anderhalf uur omdat ik altijd een beetje hyper word van shooters, maar het is gelukt: ik heb Modern Warfare 2 uitgespeeld. De eerste FPS sinds lang waarvan ik de credits heb gezien.
Laat ik beginnen met die credits. We lopen al tijden met het idee om een mailwisseling te doen over één game, waarin we dieper op de inhoud in willen gaan. Als je zoiets doet, zijn spoilers onvermijdelijk. Laat ik dus beginnen met het spoilen van de aftiteling. Die heeft de vorm van een tour door een oorlogsmuseum, waarin alle belangrijke scènes uit het spel opgevoerd worden door wassenbeelden die heel even tot leven komen.
Ten eerste is de tour overvloedig bewijs dat ontwikkelaar Infinity Ward kosten noch moeite heeft gespaard om Modern Warfare 2 tot een ware orgie van production value te maken.
Ten tweede is het een handig geheugensteuntje. Naar traditionele maatstaven is Modern Warfare 2 een korte game, maar hij is lang genoeg om ervoor te zorgen dat ik het meeste alweer vergeten was tegen de tijd dat ik het climactische, James Bond-achtige vuurgevecht had bereikt. Locaties als het olieboorplatform en het Russische gevangenisfort. Spectaculaire actiescènes: racen op sneeuwscooter of in een Zodiac, en als Jason Bourne door huizen en over daken rennen. De heftige vliegveldscène, de invasie van de Amerikaanse suburb en de vernietiging van Washington DC.
Was er ooit eerder een game waarin je zo snel zoveel uiteenlopende, schitterende omgevingen doorliep, waarin je ook nog eens heel veel verschillende dingen meemaakte? Waarbij je als speler door zo’n rollercoaster van emoties werd getrokken?
Het is jammer dat de kern van dit alles een best wel oppervlakkige shooter is, die op de verkeerde manier uitdagend is gemaakt. Ik geef meteen toe dat dit niet mijn favoriete genre is, maar games als Halo hebben me prima vermaakt doordat de gevechten wat tactischer waren. Bij Modern Warfare 2 irriteerde ergerde ik me aan de soms schijnbaar oneindige stroom vijanden, die me dood bleef schieten tot ik van ellende maar als een Rambo ging rennen, in de hoop een volgende checkpoint te passeren voor ik wederom het loodje legde.
Het riep bij mij de vraag op of je een spectaculair oorlogsavontuur als dit zou kunnen maken met een ander gereedschap dan het shootersjabloon. Bij Uncharted 2, dat eigenlijk verdacht veel op Modern Warfare 2 lijkt, zie je ook al dat schieten het aardappelzetmeel van gamedesign is: het smaakt nergens naar, maar ja, het werkt nu eenmaal. Is er echt geen andere manier?
Ik wil natuurlijk weten of jij Modern Warfare 2 al uit hebt, en hoe het je is bevallen. We hebben het in de podcast uitgebreid gehad over de zorgvuldig georkestreerde hypemachine van Activision; heeft dit nog enige invloed gehad op je speelervaring? Bij mij had het opvallend weinig effect. Ik kwam tot de ontdekking dat ik, buiten de vliegveldscène om, nog helemaal niks wist over de gebeurtenissen in de game. Ik was hoogstens sceptischer. Maar mijn scepsis kon niets beginnen tegen de spierballen van Infinity Ward.
Ik wil je ook nog vragen wat jij denkt dat de bedoeling van Infinity Ward precies is, ja, naast geld verdienen. Volgens mij heb je wel eens gezegd (citeerde je Henry Jenkins?) dat het voor een mediawetenschapper niet belangrijk is wat de intentie van de auteur is, omdat de echte vraag is hoe je iets als gebruiker ervaart, maar ik ben er toch benieuwd naar.
Dan heb ik het natuurlijk in het bijzonder over de vliegveldscène, waar ik persoonlijk bijna buikpijn van kreeg. Mijn controller was nog nooit zo zwaar. Nu ik het hele spel heb gezien, denk ik nog meer dat Modern Warfare 2 is bedoeld als nooit afhoudend spektakel waarin je steeds weer iets nieuws, verrassends beleefd. Infinity Ward heeft geen middel onbenut gelaten om een reactie los te maken bij de speler. De vliegveldscène past daar perfect in: die laat zien dat geweld ook heel gruwelijk kan zijn. Dat het heus niet altijd adrenalineaanjagend leuk hoeft te zijn.
Of zou die scène erin zitten om duidelijk te maken hoe slecht bad guy Makarov is? Als een verantwoording voor oorlog: vanwege dit soort wandaden moet er soms gestreden worden? Oorlog om erger te voorkomen. Een hint van wat de makers bedoeld hebben lees je in het interview dat Gamepro had met de schrijver van de game.
Het laatste idee dat ik wil opwerpen is dat we misschien onze tijd verdoen door na te denken over de singleplayer van Modern Warfare 2. Volgens Michael Abbott speelt niemand die, en gaat het eigenlijk om de multiplayer. Je weet wel, die stand waarin ik altijd door mijn hoofd word geschoten nadat ik ben ingelogd.
Groetjes,
Niels
