About
Volg Bashers
Nieuwe posts
Populaire posts
Nieuwe reacties
In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1.
Amsterdam, 29 november 2009
Hoi Niels,
Om maar met de deur in huis te vallen, mijn grote frustratie met Modern Warfare 2 is dat het een spel (en een franchise) is met oneindig veel potentie. Maar voor mijn gevoel is er vrij bewust de keuze gemaakt om niet alles eruit te halen wat er in zit. Ik baseer dit deels op een aantal opmerkingen van (ontwikkelaar) Infinity Ward, dat recent aangaf - en dat is op zich al een vrij opzienbarende onthulling - buitengewoon veel creatieve vrijheid te hebben gekregen van uitgever Activision Blizzard, en ten tweede dat het een megabudget heeft afgeslagen. En daar wringt het hem. MW2 mag dan grootste blockbuster ooit zijn (wat betreft omzet), het voelt als een spel zoals zovelen. Een goed afgewerkt spel met grote herspeelbaarheid, absoluut waar voor je geld, maar nergens komt het wat betreft ervaring in de buurt van, zeg, World of Warcraft, De Sims of Rock Band. Om maar een paar megafranchises te noemen.
Let wel, ik heb het nadrukkelijk niet alleen over de inhoud het spel. Maar deels ook over de algehele ervaring van ‘het product MW2’. Bijvoorbeeld, in het tijdperk van sociale netwerken, van Twitter en Facebook, van Xbox Live en Playstation Network, is Call of Duty eigenlijk een weliswaar bizar goed verkopend product, maar niet de innovatieve, grensverleggende, allesoverstijgende game die het had kunnen zijn.
Hadden ze bij Infinity Ward die grote zak met geld van Activison maar aangenomen! Want als MW2 echt de status wilde verdienen die het door de marketingmensen van Activision is toebedeeld, dan had het zoveel meer moeten doen.
Dit is niet zozeer een spel van niet-ingeloste beloftes (zoveel previews en beloftes meer dan dat het een indrukwekkende shooter zou zijn waren er niet), maar van gemiste kansen. Ik beticht de makers (en uitgever) van half werk, van opportunisme en van intellectuele luiheid. Er is maar de helft uitgehaald van wat er in zit. Laat ik dit vooral goed toelichten voordat de (anonieme) fanboys mij met onvermijdelijke pek en veren zullen overgieten.
Allereerst, ik heb grote moeite om Modern Warfare 2 (MW2) als een geheel te zien, voor mij bestaat het uit drie afzonderlijke games. Het innovatiefste deel vind ik Spec-Ops (voor de oningewijden, dit bestaat uit korte, afzonderlijke missies die je alleen of co-op speelt en waarin je sterren kunt verdienen en daarmee dus Achievements of Trophies). Een waardevolle toevoeging.
Het tweede deel is de singleplayer. Op het moment dat ik dit schrijf, een dikke twee weken na de release, ben ik halverwege. En dat zegt eigenlijk alles. Want, en daar is de onvermijdelijke vergelijking, waar ik Uncharted 2 niet uit wilde zetten en genoot van elke seconde, daar doet de singleplayer van MW2 mij vrij weinig. En geloof me, ik doe niets liever dan schietspellen spelen.
De singleplayer is inderdaad een aaneenrijging van overweldigende ontploffingen en gescripte dialogen tegen de achtergrond van spectaculaire uitzichten. Maar wat ik mis, en daar is mijn eerste punt van kritiek, is het totale gebrek aan context. Mijn hemel. Wat is die singleplayer een ontzettend warrig, bizar en slecht geschreven verhaal. Iets met Russen, iets met sneeuw en Rio en Soap. De korte introfilmpjes tijdens de laadschermen zijn wat betreft productiewaarde super natuurlijk, maar inhoudelijk dramatisch.
En die stompzinnige tussenfilmpjes zijn toch echt een gemiste kans. Het thema moderne oorlogsvoering (met onderwerpen als martelen, kindsoldaten, aanslagen, de grens tussen terrorist, burger en soldaat et cetera) biedt zoveel mogelijkheden. Gameking Boris vertelde tijdens het launch event in Rotterdam dat de staking van Hollywood-scriptschrijvers ten tijde van MW2’s ontwikkeling het spel geholpen zou hebben. Nou, ja en nee. Ja, er zitten intrigerende en grensverleggende ideeën in (de vliegveldscène dan dus). Maar vooral nee, ik had voortdurend het gevoel dat ik Commando (die film met Schwarzenegger) The Game aan het spelen was. Het aardappelzetmeel van gamedesign? Ja, helemaal mee eens, ga ik van je stelen dit concept! Recept van de singleplayershooter: korte uitleg in cutscene, schieten, ontploffing, onverwachte plotwending, nog meer schieten.
En dan zijn er wellicht gamers die zeggen: “Maar ik wil schieten, ik hoef geen diepgang!” Prima, dan speel je toch de Spec-Ops of de multiplayer?
Oorlogsgames bieden bij uitstek een kans om de speler iets fundamenteels als oorlog, en alle emoties die daarbij komen kijken, te laten ervaren. Nu gaat het over het mechanische aspect van oorlogsvoering (de focus op wapentuig) en over “spectacle” (de bestorming van het Witte Huis, een gevecht op een booreiland). Maar wat ik mis is de morele kant van oorlogsvoering. Pijn en verdriet, goed en fout en alles wat daar tussenin zit. Met andere woorden een betekenisvollere singleplayerervaring.
Niet de adrenalinerush / hilarische camp van Commando, maar iets meer richting de ambivalentie van Saving Private Ryan (de Duitse soldaat die in het begin van de film vrijgelaten wordt, vermoordt aan het einde je medesoldaat), de gruwelijkheid van Schindler’s List of de banaliteit van geweld in de miniseries Band of Brothers en Generation Kill. Nu is MW2 als Full Metal Jacket, maar zonder het cruciale eerste deel.
Ik mis enige vorm van bespiegeling. Welke keuzes zou jij maken, wat zou jij gedaan hebben, ben jij een held, ben je laf? Kortom, ik mis context en ik mis enige vorm van diepgang. De beste kritiek, en dat zegt alles eigenlijk, komt van de satirische website The Onion die de Oorlog tegen Terreur zoals de Amerikanen die voeren in beeld brengt als voortdurend wachten en je rotvervelen.
En waarom wil Infinity Ward opnieuw het wiel uitvinden? In eerdere delen hebben de makers zoveel geleend van film. Maar ik heb hier een boekenplank volstaan met verhalen geschreven door Amerikaanse soldaten zelf, waar je een perfecte singleplayer op kan baseren. Dan maar niet op een booreiland schieten…
Over het derde deel, de ijzersterke multiplayer, zal ik kort zijn. Die is super. Ik heb meer dan 24 uur gespeeld in 10 dagen, dat is voor mijn deel wel (te) veel. Maar ook hier mis ik iets. MW2 is de vervolmaking van MW1, maar niet meer dan dat. Het tilt de online FPS op geen enkele manier naar een hoger plan. Ik mis de innovatie uit andere shooters, met name die van de Battlefield-serie (de commander mode, de mogelijkheid om online je stats in te zien en misschien wat meer spelers tegelijk online) en die van Halo (met name de Forge, waar je zelf levels kan maken). De multiplayer is goed gepolijst en verdraaid leuk om te spelen.
Uiteindelijk is MW2 vooral meer van hetzelfde en dan net iets beter. En dat is zeker 60 euro waard. Maar toch, ik had gehoopt verrast te worden, en dat is niet gebeurd. Dat is een productie als deze onwaardig. Bij filmblockbusters denk ik aan zomerfilms met hoge productiewaarden en weinig diepgang. Modern Warfare 2 is in die zin de perfecte opvolger van de filmblockbuster.
Wat ik me afvroeg, en misschien heb jij daar een idee over: wat vind jij van het verhaal en de thematiek in de singleplayer? Het lijkt een soort mix van koude-oorlogideeën (de Russen komen), gewikkeld in een post-9/11 terrorismesaus. Kan jij er chocola van maken?
Groet,
David.
