David en Niels over Modern Warfare 2, deel 2 van 4



In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1.

Amsterdam, 29 november 2009

Hoi Niels,

Om maar met de deur in huis te vallen, mijn grote frustratie met Modern Warfare 2 is dat het een spel (en een franchise) is met oneindig veel potentie. Maar voor mijn gevoel is er vrij bewust de keuze gemaakt om niet alles eruit te halen wat er in zit. Ik baseer dit deels op een aantal opmerkingen van (ontwikkelaar) Infinity Ward, dat recent aangaf - en dat is op zich al een vrij opzienbarende onthulling - buitengewoon veel creatieve vrijheid te hebben gekregen van uitgever Activision Blizzard, en ten tweede dat het een megabudget heeft afgeslagen. En daar wringt het hem. MW2 mag dan grootste blockbuster ooit zijn (wat betreft omzet), het voelt als een spel zoals zovelen. Een goed afgewerkt spel met grote herspeelbaarheid, absoluut waar voor je geld, maar nergens komt het wat betreft ervaring in de buurt van, zeg, World of Warcraft, De Sims of Rock Band. Om maar een paar megafranchises te noemen.

Let wel, ik heb het nadrukkelijk niet alleen over de inhoud het spel. Maar deels ook over de algehele ervaring van ‘het product MW2’. Bijvoorbeeld, in het tijdperk van sociale netwerken, van Twitter en Facebook, van Xbox Live en Playstation Network, is Call of Duty eigenlijk een weliswaar bizar goed verkopend product, maar niet de innovatieve, grensverleggende, allesoverstijgende game die het had kunnen zijn.

Hadden ze bij Infinity Ward die grote zak met geld van Activison maar aangenomen! Want als MW2 echt de status wilde verdienen die het door de marketingmensen van Activision is toebedeeld, dan had het zoveel meer moeten doen.

Dit is niet zozeer een spel van niet-ingeloste beloftes (zoveel previews en beloftes meer dan dat het een indrukwekkende shooter zou zijn waren er niet), maar van gemiste kansen. Ik beticht de makers (en uitgever) van half werk, van opportunisme en van intellectuele luiheid. Er is maar de helft uitgehaald van wat er in zit. Laat ik dit vooral goed toelichten voordat de (anonieme) fanboys mij met onvermijdelijke pek en veren zullen overgieten.

Allereerst, ik heb grote moeite om Modern Warfare 2 (MW2) als een geheel te zien, voor mij bestaat het uit drie afzonderlijke games. Het innovatiefste deel vind ik Spec-Ops (voor de oningewijden, dit bestaat uit korte, afzonderlijke missies die je alleen of co-op speelt en waarin je sterren kunt verdienen en daarmee dus Achievements of Trophies). Een waardevolle toevoeging.

Het tweede deel is de singleplayer. Op het moment dat ik dit schrijf, een dikke twee weken na de release, ben ik halverwege. En dat zegt eigenlijk alles. Want, en daar is de onvermijdelijke vergelijking, waar ik Uncharted 2 niet uit wilde zetten en genoot van elke seconde, daar doet de singleplayer van MW2 mij vrij weinig. En geloof me, ik doe niets liever dan schietspellen spelen.

De singleplayer is inderdaad een aaneenrijging van overweldigende ontploffingen en gescripte dialogen tegen de achtergrond van spectaculaire uitzichten. Maar wat ik mis, en daar is mijn eerste punt van kritiek, is het totale gebrek aan context. Mijn hemel. Wat is die singleplayer een ontzettend warrig, bizar en slecht geschreven verhaal. Iets met Russen, iets met sneeuw en Rio en Soap. De korte introfilmpjes tijdens de laadschermen zijn wat betreft productiewaarde super natuurlijk, maar inhoudelijk dramatisch.

“Wat is die singleplayer een ontzettend warrig, bizar en slecht geschreven verhaal. Iets met Russen, iets met sneeuw en Rio en Soap.”

En die stompzinnige tussenfilmpjes zijn toch echt een gemiste kans. Het thema moderne oorlogsvoering (met onderwerpen als martelen, kindsoldaten, aanslagen, de grens tussen terrorist, burger en soldaat et cetera) biedt zoveel mogelijkheden. Gameking Boris vertelde tijdens het launch event in Rotterdam dat de staking van Hollywood-scriptschrijvers ten tijde van MW2’s ontwikkeling het spel geholpen zou hebben. Nou, ja en nee. Ja, er zitten intrigerende en grensverleggende ideeën in (de vliegveldscène dan dus). Maar vooral nee, ik had voortdurend het gevoel dat ik Commando (die film met Schwarzenegger) The Game aan het spelen was. Het aardappelzetmeel van gamedesign? Ja, helemaal mee eens, ga ik van je stelen dit concept! Recept van de singleplayershooter: korte uitleg in cutscene, schieten, ontploffing, onverwachte plotwending, nog meer schieten.

En dan zijn er wellicht gamers die zeggen: “Maar ik wil schieten, ik hoef geen diepgang!” Prima, dan speel je toch de Spec-Ops of de multiplayer?

Oorlogsgames bieden bij uitstek een kans om de speler iets fundamenteels als oorlog, en alle emoties die daarbij komen kijken, te laten ervaren. Nu gaat het over het mechanische aspect van oorlogsvoering (de focus op wapentuig) en over “spectacle” (de bestorming van het Witte Huis, een gevecht op een booreiland). Maar wat ik mis is de morele kant van oorlogsvoering. Pijn en verdriet, goed en fout en alles wat daar tussenin zit. Met andere woorden een betekenisvollere singleplayerervaring.

Niet de adrenalinerush / hilarische camp van Commando, maar iets meer richting de ambivalentie van Saving Private Ryan (de Duitse soldaat die in het begin van de film vrijgelaten wordt, vermoordt aan het einde je medesoldaat), de gruwelijkheid van Schindler’s List of de banaliteit van geweld in de miniseries Band of Brothers en Generation Kill. Nu is MW2 als Full Metal Jacket, maar zonder het cruciale eerste deel.

Ik mis enige vorm van bespiegeling. Welke keuzes zou jij maken, wat zou jij gedaan hebben, ben jij een held, ben je laf? Kortom, ik mis context en ik mis enige vorm van diepgang. De beste kritiek, en dat zegt alles eigenlijk, komt van de satirische website The Onion die de Oorlog tegen Terreur zoals de Amerikanen die voeren in beeld brengt als voortdurend wachten en je rotvervelen.

En waarom wil Infinity Ward opnieuw het wiel uitvinden? In eerdere delen hebben de makers zoveel geleend van film. Maar ik heb hier een boekenplank volstaan met verhalen geschreven door Amerikaanse soldaten zelf, waar je een perfecte singleplayer op kan baseren. Dan maar niet op een booreiland schieten…

Over het derde deel, de ijzersterke multiplayer, zal ik kort zijn. Die is super. Ik heb meer dan 24 uur gespeeld in 10 dagen, dat is voor mijn deel wel (te) veel. Maar ook hier mis ik iets. MW2 is de vervolmaking van MW1, maar niet meer dan dat. Het tilt de online FPS op geen enkele manier naar een hoger plan. Ik mis de innovatie uit andere shooters, met name die van de Battlefield-serie (de commander mode, de mogelijkheid om online je stats in te zien en misschien wat meer spelers tegelijk online) en die van Halo (met name de Forge, waar je zelf levels kan maken). De multiplayer is goed gepolijst en verdraaid leuk om te spelen.

Uiteindelijk is MW2 vooral meer van hetzelfde en dan net iets beter. En dat is zeker 60 euro waard. Maar toch, ik had gehoopt verrast te worden, en dat is niet gebeurd. Dat is een productie als deze onwaardig. Bij filmblockbusters denk ik aan zomerfilms met hoge productiewaarden en weinig diepgang. Modern Warfare 2 is in die zin de perfecte opvolger van de filmblockbuster.

Wat ik me afvroeg, en misschien heb jij daar een idee over: wat vind jij van het verhaal en de thematiek in de singleplayer? Het lijkt een soort mix van koude-oorlogideeën (de Russen komen), gewikkeld in een post-9/11 terrorismesaus. Kan jij er chocola van maken?

Groet,
David.

Lees de reply van Niels.

25 reacties

  1. Stefan Keerssemeeckers · 8-1-2010 · 12.54 uur

    Goh, wat leuk dat je de vraag stelt over de inhoud van de singleplayer! Daar gaat m’n scriptie onder andere over ;)

    Vind de vergelijking die je trekt met ‘Full Metal Jacket zonder het eerste deel’ erg goed. Sowieso hebben oorlogsgames weinig met oorlog te maken, ze tonen alleen oorlog zoals we het kennen uit films.

    In een review typeerde ik het verhaal van MW2 als ‘werkelijk geschreven door een aap achter een typemachine’. De makers hebben waarschijnlijk gedacht: “Goh, nu hebben we wat leuke levels, laat de stagiair maar een manier bedenken om ze aan elkaar te plakken.”

    Neemt niet weg dat ik nog steeds geniet van de game! De directheid van de besturing is fantastisch.

  2. Erwie · 8-1-2010 · 12.59 uur

    Ik kan me wel vinden in David’s commentaar op de singleplayer. Ondanks dat hij kort is, ben ik er na twee maanden ook nog niet doorheen. Het verhaal trekt me niet genoeg om nou per se verder te spelen.

    Ik word ook altijd kriebelig als de dialogen aan elkaar hangen van militaire termen en afkortingen: alsof dat het verhaal beter of interessanter maakt, terwijl het juist het tegendeel bewerkstelligt. Het bevreemdt de speler van de personages, die alleen maar in codetaal met elkaar spreken. Wat meer menselijkheid had Modern Warfare 2 zeker ten goede gekomen, al is het maar dat er iets van een band tussen de personages ontstaat. Hoeft niet meteen de kindsoldaatproblematiek te worden aangekaart.

  3. rogier kahlmann · 8-1-2010 · 13.23 uur

    Verlangen van de singleplayer van Modern Warfare 2 dat het meer diepgang, context en gevoel zou moeten hebben, vind ik net zoiets als vragen om een porno met goeie dialogen. Sommige dingen in het leven zijn op elkaar afgestemd, en in MW2 is dat ook: de gameplay is net zo banaal als het verhaal.

  4. Stefan Keerssemeeckers · 8-1-2010 · 13.28 uur

    @Rogier

    Je kunt ook zeggen: de gameplay is kwalitatief hoogstaand, dus waarom is het verhaal dat dan niet?

    Het is niet eens een verhaal! Meer een soort militaristische, Tom Clancy-hallucinatie/koortsdroom. Zo onsamenhangend is het.

  5. rogier kahlmann · 8-1-2010 · 13.31 uur

    Dat zou ik kunnen zeggen, maar dan zou ik eerst de gameplay kwalitatief hoogstaand moeten vinden, en dat vind ik niet.

  6. Han · 8-1-2010 · 13.34 uur

    Ik ben het volledig met David eens dat het verhaal echt een totaal gemiste kans is. Volgens mij leent MW2 zich uitstekend voor transmedia storytelling, maar de makers lijken het inderdaad niet hebben aan gedurfd om daar budget aan te besteden (of het nou echt luiheid is laat ik maar in het midden..). En er zit natuurlijk ook een risico in. Ik ben nu zelf Assassins Creed aan het bestuderen, daar lijkt de transmediale aanpak nog niet overal even goed te werken, maar het leeft iig al een stuk meer dan AC1. De inleidende film (van bijna 3 kwartier!) in HD is goed gemaakt. De Twitter experience is zeker leuk, maar eigenlijk net iets te kort, en Facebook voegt te weinig toe. Het verhaal is wel redelijk breed opgezet (genoeg interpretatie mogelijk/open wereld), maar de doelgroep van AC2 lijkt er maar weinig in geinteresseerd en speculeren vooral over de missende (en nog komende) hoofdstukken 12 en 13. Het is zeker interessant om te kijken hoe dat verder gaat (en hoeveel t heeft gekost). Wellicht dat het na de release van hoofdstukken 12 en 13 wel (echt goed) gaat lopen.

    Wat AC2 vooral miste (zeker in het begin) is een grote schare actieve fans, en dat lijkt toch wel een belangrijke gemene deler in succesvolle transmediale verhalen (Harry Potter, The Matrix, Bladerunner, Pokemon etc..). Dat komt denk ik vooral omdat AC1 nog niet goed genoeg was. Je kunt veel over MW zeggen, maar met de gameplay zelf is zeker bij multiplayer weinig mis (grootste bewijs is het spelers lijkt me). De grote vraag is, is de MW doelgroep wel de groep die geschikt is voor transmedia storytelling, en kun je eventueel je doelgroep uitbreiden? Maar één manier om erachter te komen, en juist daarom is het zo verdomd jammer dat Infinity Ward dit niet heeft aangedurfd. Zoals David aangeeft, legio kansen.

    Verder over MW2; spec-op is echt super leuk om te spelen, eigenlijk nog het meest in splitscreen. En Niels, het levelsysteem van MW zorgt ervoor iedereen, zelfs ik (en ik heb meer dan 6,5 uur over de singleplayer gedaan), prima kan spelen in de multiplayer. Sterker ik ben redelijk snel naar level 32 gekomen.

  7. rogier kahlmann · 8-1-2010 · 13.53 uur

    Wat ik slecht vind in singleplayer is de plaatsing/gedrag van vijanden. AI is niet sterk en op hogere moeilijkheid lijkt het verschil tussen leven en dood met willekeur bepaald te worden. Multiplayer lijkt nog het meest op Unreal Tournament met instagibs, maar dan met allerlei idiote ingrediënten die de balans omver schoppen.

    Waarom mensen hier nog warm voor lopen is beyond me. Ik vermoed dat die stoere metalrif bij elke level-up de grote boosdoener is, mensen zijn vatbaar voor dat soort dingen.

  8. Stefan Keerssemeeckers · 8-1-2010 · 14.10 uur

    @ Rogier

    De allerhoogste moeilijkheidsgraad is inderdaad vaak frustrerend. Ik denk dat áls er een anti-oorlogsboodschap in het spel zit, dit de ‘veteran difficulty’ is. Dat je soms zomaar dood neervalt zonder dat je enig idee hebt wat er is gebeurd.

    Dat veel spelers tijdens multiplayer wild rondrennen zonder aan hun team te denken is niet echt een fout van de game zelf. Mijn persoonlijke ervaring leert dat je met teamspel wel degelijk een voordeel hebt ten opzichte van mensen met ‘twitch skills’ die ieder hun eigen gang gaan. Je bent in de multiplayer nu eenmaal snel dood, dus dan moet je je spel daaraan aanpassen. Af en toe twijfel ik wel aan het upgradesysteem, dat maakt het niet altijd even tof voor nieuwkomers; die komen met hun basic geweertjes tegenover gasten met guns die door muren kunnen kijken en schieten te staan…

  9. Arthur van Vliet · 8-1-2010 · 14.28 uur

    “Modern Warfare 2 is in die zin de perfecte opvolger van de filmblockbuster.”

    Die zin is de belangrijkste in het hele relaas. Ik, en ik mag aannemen iedere weldenkende speler, verwachtte bij aanschaf van Modern Warfare 2 niets meer maar vooral ook niets minder dan een filmblockbuster, geen geëngageerde game met een verfrissende kijk op oorlogvoering in het heden. Vandaar dat een hoop geuite kritiek overbodig is in mijn ogen. Binnen praktisch elke vorm van entertainment zijn er producten die niets meer doen dan, inderdaad, entertainen, en producten die daadwerkelijk iets willen zeggen over de wereld waarover het spreekt, iets aan willen tonen, iets aan de kaak willen stellen.

    Ik zou het even mooi vinden als jij David als júist Infinity Ward met júist Call of Duty zoiets zou proberen omdat de groep mensen die ermee wordt bereikt enorm is, maar wanneer dit niet zo is vind ik het raar om over een teleurstelling te praten. Er zijn helaas veel te weinig games die - bijvoorbeeld - oorlog laten zien en het tegelijkertijd contextualiseren, maar Call of Duty is niet een serie waarvan je dat mag verwachten (en wel van Metal Gear Solid, om maar wat te noemen). Zoals gezegd, dat is in het medium film exact hetzelfde.

  10. David Nieborg · 8-1-2010 · 14.31 uur

    @ Han

    Interessant perspectief op de AC franchise en hun transmedia strategie (is dat voor een paper of scriptie?), bij Ubisoft zijn ze hier veel (meer) mee bezig dan andere uitgevers. Maar het blijft trial&error. Voor mijn gevoel zou MW2 een makkelijker spel zijn om via verschillende kanalen aan te vullen. Nog eens te meer, wat de oorzaak ook is, het is iig een gemiste kans van epische proporties :).

  11. David Nieborg · 8-1-2010 · 14.42 uur

    @ Arthur

    In mijn wereld bestaat niet zoiets als overbodige kritiek, maar dat terzijde. Dat MW2 niet een geëngageerde game is snap ik, maar toch had ik het graag anders gezien. Al is het maar een enigszins helder verhaal met geloofwaardige karakters. Niets van dit alles, en dus ben ik teleurgesteld. Aan de reacties hier krijg ik wel het idee dat die teleurstelling (deels) gedeeld wordt.

    Waarom zou je van Call of Duty niet meer mogen verwachten? Vind ik eigenlijk wel een rare houding. Als je die logica doortrekt zou je elk vervolgdeel in een game franchise wegkomen met middelmatige kwaliteit. Ik vind dat je elk spel afzonderlijk moet beoordelen en zeker van de blockbuster van het decennium mag (of moet) je toch meer verwachten.

  12. rogier kahlmann · 8-1-2010 · 14.54 uur

    Ik denk dat je je verwachtingspatronen dan toch moet bijstellen David. Je zoekt diepgang in platte dingen. Soms moet je je gewoonweg aftrekken en genieten, en je zeker niet afvragen of het wel zo geloofwaardig is hoe die kabelmonteur opeens bij die vrouw in bed belandde.

  13. rogier kahlmann · 8-1-2010 · 15.26 uur

    @Arthur

    Niet iedereen heeft dezelfde gevoelens bij de term Blockbuster. Jij vind blockbusters leuk, ik vind blockbusters altijd kutfilms. Het leuke is dat we het er nog steeds beide over eens zijn dat Modern Warfare 2 een blockbuster is.

  14. David Nieborg · 8-1-2010 · 16.25 uur

    @ Rogier

    Ik zoek het niet, ik verwacht/wil/eis het, klein verschil :). Hopeloos naïef misschien in jouw ogen maar ik weiger genoegen te nemen met, in mijn ogen, de makkelijk weg (qua design strategie), zeker bij een game die in alle top-10s van 2009 staat. Ben het wel met je eens dat MW2 erg plat is.

    Oh maar dat moet je je juist wel afvragen, lees dit boek maar eens.

  15. Joris · 8-1-2010 · 16.42 uur

    Een goed betoog, al vond ik deze zin wel enigszins vreemd:
    ‘Een goed afgewerkt spel met grote herspeelbaarheid, absoluut waar voor je geld, maar nergens komt het wat betreft ervaring in de buurt van, zeg, World of Warcraft, De Sims of Rock Band. Om maar een paar megafranchises te noemen.’
    De Sims en Rock Band vind ik qua spelervaring iig totaal niet interessant.

    Verder mis ik de diepgang en emotie in verhaal sowieso in games. Niet alleen in oorlogsspellen. Een game als Resident Evil 5 bijvoorbeeld wil een volwassen/realistische setting creëren, maar door de enorme hoeveelheid clichés in de dialogen en plotontwikkelingen, wordt de spelwereld geen moment overtuigend.

  16. Rogier Kahlmann · 8-1-2010 · 16.58 uur

    Als ik even wat psychologie van de koude grond op je los mag laten David: Ik vermoed dat je diepgang, ontroering en emotie eist van Modern Warfare 2, omdat je je diep van binnen schuldig voelt omdat je zoveel tijd besteed aan iets wat de wereld niets wijzer maakt, en jou niets vertelt.

    Je vindt misschien dat je jezelf vooral, of zelfs louter, bezig moet houden met betekenisvolle dingen. Plat vermaak, daar ben je te slim voor om voor te vallen en dus doe je teleurgesteld en roep je ‘gemiste potentie!’.

    Zover ik het zie verkeer je in een spagaat tussen zinvol en zinloos tijdverdrijf. Durf dit te zeggen, of misschien eerst zachtjes te mompelen; “Modern Warfare 2 is dom vermaak, en ik vind het geweldig.”

    Misschien helpt het.

  17. Stefan Keerssemeeckers · 8-1-2010 · 17.26 uur

    @ Rogier

    Het lijkt me een misverstand om te zeggen dat ‘plat vermaak’ ons niks leert. Plat vermaak leert ons in ieder geval dingen over plat vermaak. MW2 leert ons niet echt iets over oorlog zelf, maar wel over hoe oorlog ‘gemarket’ wordt en mensen tegen oorlog aankijken.

    MW2 is tot op zekere hoogte misschien dom vermaak, maar het heeft wel te maken met een serieus, actueel onderwerp. Wat dat betreft is het jammer dat de game er niet meer over te ‘zeggen’ heeft. Jezus, ik ken voetbalspellen met een betere storyline!

  18. Ruud · 8-1-2010 · 17.31 uur

    hmmm, ik denk dat we er allemaal over eens zijn dat de singleplayer niet verrassend is. Kortweg, er is veel commentaar, veel negatief commentaar ook.
    Kortom, een derde van de game ontvangt veel negatieve reacties, maar toch weet de game het te presteren om in alle lijstjes (inclusief die van bashers.nl) terug te komen als beste game van het jaar.

    Mij zegt dat een aantal dingen, waar ik er een paar van zal opnoemen.
    1. 2009 was een slecht jaar als deze game tot de absolute top behoort.
    2. journalisten vallen massaal voor grote PR en marketing campagnes
    3. single-player ervaringen zijn niet meer relevant anno 2009 / 2010
    4. etc..

  19. Niels ’t Hooft · 8-1-2010 · 19.48 uur

    @Rogier:

    Ik vermoed dat je diepgang, ontroering en emotie eist van Modern Warfare 2, omdat je je diep van binnen schuldig voelt omdat je zoveel tijd besteed aan iets wat de wereld niets wijzer maakt, en jou niets vertelt.

    Het mooie is dat je precies hetzelfde kunt zeggen over de wereld en het leven an sich, en alle andere kunstvormen en wat het leven verder nog te bieden heeft. We investeren er tijd en moeite in, en kennen er (daardoor) betekenis aan toe, maar eigenlijk is het natuurlijk zinloos.

  20. rogier kahlmann · 9-1-2010 · 15.30 uur

    Nee, er zijn spellen waarbij ik me niet schuldig heb gevoeld omdat ik er uren in heb gestoken. Spellen die me emotioneel bewogen, konden ontroeren of zelfs iets leren. Modern Warfare 2 (multiplayer vooral) zie ik als gevaarlijke heroine waar je brein van smelt en het leven van uit je vingers glipt. Ik weet dat MW2 “belangrijk” is omdat een heleboel mensen het spelen, maar een heleboel mensen lezen ook Kluun en Dan Brown. Ja, dat is dit: alsof een litterair tijdschrift de laatste van Dan Brown aan het ontleden is.

  21. Ruud · 11-1-2010 · 17.10 uur

    Kluun en Dan brown voor de grote massa… en op echte boekensites vermeden als de pest. Hier op een echte gamersite ontvangen we de digitale Dan Brown met open armen. Als een godsgeschenk, en wij als gamekenners belonen deze platte game (ik citeer ;) ) en belonen het als 1 van de 5 beste games van 2009.

    Gamesjournalisten moeten nog heel wat leren……

  22. Bart de Boer · 11-1-2010 · 18.17 uur

    Ik vraag me eigenlijk af, na het lezen van enkele comments, hoe er tegen games wordt aangekeken. De vergelijking met een Dan Brown en Kluun wordt gemaakt. De vraag die ik heb is wat een game, en daardoor ook een boek, eigenlijk moet zijn. Zien jullie games als pure kunst? Moet elke game de artistieke waarde hebben van een Killer7 of een Okami? Zijn daarmee alle andere producten die zichzelf een game noemen direct minderwaardig aan de kunstvorm?

    Ik zie games eigenlijk meer als een vorm van entertainment en het medium valt daarmee voor mij in hetzelfde rijtje als een boek of film (en zelfs televisie tot op zekere hoogte). Het enige wat een game moet doen is mij vermaken. Ik hoef niets van een game te leren, ik ga ook niet ontroerd zitten zijn tijdens het spelen van een spelletje, net zo min als ik een dergelijke functie van een film verwacht eigenlijk. Voor mij zijn en blijven het eenvoudige entertainment producten die je als persoon heerlijk tot je kunt nemen. In feite staat de productie van de entertainment industrie gelijk aan de IKEA schilderijen en kan het dus enkel doen alsof het kunst is.

  23. Rogier Kahlmann · 11-1-2010 · 19.55 uur

    Het klinkt fout, ik weet het, maar ik zou dolgraag bij games eenzelfde elitaire schifting willen zien die film en proza wel genieten. Het heeft mijn leven als semi-intellectuele meeloper op die vlakken altijd makkelijker gemaakt.

  24. Bart de Boer · 11-1-2010 · 21.53 uur

    Vergeef me mijn vraag, maar welke elitaire schifting doel je op? Deze vraag werd mogelijk gemaakt door mijn geschiedenis geest en aanstormend tentamen Middeleeuwen

  25. Han · 12-1-2010 · 18.04 uur

    @David

    Dat is wel waarschijnlijk inderdaad. Mijn masterscriptie gaat over Transmedia Storytelling, het liefst wil ik daar de Nederlandse politiek als case study voor gebruiken, maar de lokale verkiezingen zijn echt te snel ben ik bang. Aan de andere kant zou het me ook niet verbazen als plots het kabinet valt, maar dan moet dat wel verdomd snel gebeuren..

    @Rogier en andere laat-mij-lekker-spelen-gamers, volgens mij sluit het een het ander totaal niet uit. Alle bovengenoemde voorbeelden laten zien dat je echt niet super diep in een verhaal hoeft te zitten om ervan te genieten. Echter is het zoals David zegt, exemplarisch voor de game-industrie, dat het spel wat het meest bewierookt wordt, zo ‘incompleet’ is. Juist die super actievelingen, de echte diehard fans, die naar ieder naadje van het verhaal opzoek gaan, tillen de franchise en sich naar een hoger platform. Daar heb jij ook profijt van als ‘simpele gamer’. De Matrix kan je ook gewoon kijken als actiefilm, maar het heeft de franchise echt super geholpen dat er zoveel gepraat wordt over al die verborgen verhalen.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>