In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1 en deel 2.

Appelscha, 23 december 2009
Ha David,
In je mail van, o jee, alweer bijna een maand geleden (allerhande uitstelsmoesjes maken nog geen excuus), vroeg je wat ik vond van de plot in Modern Warfare 2. Sorry, was er een plot dan?
Ik heb net het zesde seizoen van 24 eropzitten. Een tv-serie die ik niet kijk vanwege het briljante verhaal, maar om het oerdegelijke tv-vakmanschap (constante spanning, slimme schakelen tussen personages, acrobatische plottwists, uitgekiende cliffhangers) en natuurlijk het vertrouwde “Dammit!” van Kiefer Sutherland a.k.a. Jack Bauer. In dit seizoen valt Rusland bijna de VS aan, om de mislukte diplomatieke afwikkeling van een terroristische aanslag geloof ik, maar Bauer weet dit nét te voorkomen. Op de seconde.
(Vooral, gok ik, omdat tv-budgetten te klein zijn om een invasie in beeld te brengen. Let maar op, er ontploffen zelden grote bommen in tv-series. Dat is gereserveerd door films en games. Maar anyway.)
Dat is dus de plot van Modern Warfare 2: 24, maar dan zonder Jack Bauer. Terroristen doen stoute dingen, overheden worden aansprakelijk gesteld, war ensues. Met een soort postmoderne vertelstijl waarin je rond de wereld springt tussen verschillende personages. Postmodern omdat je al zoveel films, series en journaals hebt gezien dat de maker aanneemt dat je de gaten zelf wel kan invullen.
Overigens: ik geloof dat ik MW2 interessanter had gevonden als de sequenties tussen de missies er helemaal niet waren geweest. (Hoewel het natuurlijk prettig is dat het inladen van data zo wordt verhuld.) Dan was het écht een spaghetti van locaties, gebeurtenissen en personages geworden, die me werkelijk op mijn intelligentie en patroonherkenning aan zou spreken.
Dat gezegd hebbende, denk ik dat de plot niet het punt is. Het punt is dat je in steeds verschillende omstandigheden middenin de strijd wordt gegooid. Het punt is dat het spel je set pieces voorschotelt die aanvoelen als legeroperaties. En op dat missieniveau is het ‘verhaal’ juist heel erg goed. Het is duidelijk waar je bent en wat je er moet doen. En je snapt het als je er klaar mee bent.
In dit opzicht is Modern Warfare 2 zoveel beter dan bijvoorbeeld onze vaderlandse shootertrots Killzone 2, waarin je na de intro nog maar weinig merkt van het feit dat je bezig bent met een invasie van een planeet. Killzone 2 is een game van schietpartijen in stegen en op pleinen, forget about the story! MW2 is tenminste nog een game van overtuigende militaire momenten.
Dat je de (Hollywood-)werkelijkheid van oorlog kunt benaderen in een interactieve simulatie is natuurlijk precies de aantrekkingskracht van Modern Warfare 2, de reden waarom het de populairste game van 2009 is. Ja, het is een simulatie waarin je altijd weet waar je naartoe moet en morele grijstinten zelden vertegenwoordigd zijn, wat een vervalsing van de werkelijkheid is. Maar ja, het blijft een game.
Zijstraatje: dit is exact wat Spec Ops van 2K Games en Medal of Honor van EA gaan nadoen van MW2. Omdat ze er net als Activision munt uit willen slaan, maar hopelijk ook een beetje omdat de ontwikkelaars het een interessant uitgangspunt vinden waar ze meer mee denken te kunnen.
Wat verwacht jij eigenlijk van die spellen? Worden het cynische cash-ins, of is er een kans op spellen die een stapje verder gaan ten opzichte van de populairste game van 2009, op de manier die jij graag zou zien? En waarom duurt het altijd zo verrekte lang voor andere publishers reageren op al tijden zo overduidelijk aanstormende monsterhits?
Trouwens, voor een tirade (mag ik het een tirade noemen?) over het gebrek aan bespiegeling in deze game, vind ik dat je weinig aandacht besteedt aan de momenten waarop je Modern Warfare 2 wél kunt aanzien voor morele boodschapper. Die momenten zijn er wel degelijk. Niet alleen de vliegveldscène (waarover ik nog steeds je inzichten wil horen), maar ook de verschillende set pieces waarin vertrouwde Amerikaanse beelden (hamburgerrestaurants, suburbs, Washington DC) worden blootgesteld aan de moderne oorlogsvoering die je normaal associeert met Afghanistan en Irak.
Jij schrijft dat MW2 geen “innovatieve, grensverleggende, alles overstijgende game” is omdat de makers dit niet wilden. Dat lijkt me moeilijk hard te maken. Je eerste argument is dat Infinity Ward veel creatieve vrijheid had, waarvan de studio volgens jou niet genoeg gebruik heeft gemaakt. Maar volgens mij heeft de studio de grenzen wel degelijk verlegd, zij het subtiel en voorzichtig. Babystapjes ten opzichte van hun vorige game (zie bovenstaande momenten).
Je tweede argument is dat de studio moedwillig een zak geld heeft afgeslagen. Als dit al waar is (klinkt als een jolig PR-verhaaltje, niet?), is extra geld aannemen allesbehalve een bewezen methode om een grensverleggende game te maken. Volgens mij is het andersom: met een formulaïsche game kom je een heel eind door een boel mensen aan het werk te zetten. Maar als je iets nieuws wilt maken, heb je (naast een paar briljante geesten) vooral tijd en geluk nodig. Wat dat betreft is de vrijheid van Infinity Ward natuurlijk relatief. Ze konden maken wat ze wilden, als het maar op tijd voor Thanksgiving 2009 in de schappen lag te schitteren.
Tot slot: sorry, ik blijf me beperken tot de singleplayer. De Spec-Ops (niet die van 2K) klinken nog wel aanlokkelijk, maar de multiplayer is gewoon niet aan mij besteed. Ik vind het wel heel interessant dat de drie ‘modes’ aanvoelen als losse games. Zie ook Medal of Honor, waarvan de single- en multiplayer door twee totaal verschillende studio’s worden gemaakt. Op twee verschillende continenten zelfs (EA LA in Californië en EA DICE in Zweden).
Waarom verkoopt men die drie onderdelen eigenlijk niet gewoon los? Of kan Activision nog steeds meer geld verdienen met één disk die iedereen wil dan met drie discs of downloads voor afzonderlijke groepen spelers? En nu we het toch hebben over businessmodellen, waarom is Activision nog niet aan het abonnementsmodel voor de multiplayer van MW2, als die echt zo goed en verslavend is als jij beweert?
Met groet,
Niels
