David en Niels over Modern Warfare 2, deel 4 van 4



In deze rubriek discussiëren David Nieborg en Niels ’t Hooft over gamegerelateerde kwesties. Dit keer: Modern Warfare 2. Lees eerst deel 1, deel 2 en deel 3.

Amsterdam, 7 januari 2010

Hoi Niels,

Dat is lang geleden. Kerst, oud en nieuw. Inmiddels is het 2010. Nieuwe ronde, nieuwe kansen!

Uiteindelijk heb ik een haat-liefdeverhouding ontwikkeld met Modern Warfare 2.

Eerst de liefde, vooral voor de multiplayer. In de tussentijd ben ik opgeklommen naar de rang van, jawel, Majoor Generaal (level 60+). Heeft me ellendig veel tijd gekost, maar het was me elke seconde waard. Ik ben nog niet eens zo heel slecht eigenlijk. Er zijn rondjes dat ik als een natte krant door de spelwereld hobbel en de ene na de andere kogel tussen mijn ogen geplant krijg. Maar gedurende de laatste sessies raakte ik echt op dreef en kon ik met de top meekomen. Ik haal het niet bij de 14-jarige Engelse kleuters die in de tijd dat ik mijn geweer aangelegd heb al een tweede slachtoffer een luchtgaatje hebben gegeven, ik moet het meer hebben van tactisch inzicht, wat je toch nog enigszins kan helpen.

Haat is er ook.

Ten eerste omdat het in bepaalde spelmodi (met name Team Deathmatch) mogelijk is om als een kip zonder kop rond te rennen en mensen dood te steken. Kun je weinig tegen doen. Een soort Al-Qaeda-terrorist die geen geld heeft voor een bom, maar wel voor een mes. De suïcidale speler komt op je afgerend en voordat je kunt schieten heeft hij zijn mes het werk laten doen en lig je dood te vloeken. Ik word er niet vrolijk van en het voelt hierdoor als een ongebalanceerd spel.

Komt bij dat de maps in MW2 uitermate compact zijn. Goed sluipschutter spelen is onmogelijk. Je vijand ziet waar je zit door de ‘killcam’ (laatste seconden van je dood) en de levels zijn vaak zo klein dat het onmogelijk is om je vervolgens nog eens goed te verschuilen.

Dat is mijn grootste kritiekpunt op de multiplayer. Die is niets meer en minder dan een behendigheidsspelletje. Wie schiet er eerder? Wie kent de maps beter uit zijn hoofd? Wie heeft de beste combinatie van perks (die je speciale mogelijkheden geven, zoals langer kunnen rennen)? Ik zeg bewust ‘spelletje’, want MW2 beklijft niet, het is een potje van maximaal tien minuten en dan begin je weer opnieuw. Je kan wel iets opbouwen, je personage, en die van nieuwe wapens voorzien, maar dat is het.

En nu, in 2010, heb ik het dus wel weer gezien. Ik snap het nu. Om maar te zeggen: MW2 is uitermate statisch en ik had gehoopt dat dat nu juist iets zou veranderen. De spelwereld is leeg en doods. Geen burgers in de multiplayer die verhinderen dat iedereen zomaar granaten in het rond strooit, geen verwoestbare infrastructuur, geen dynamische levels met deuren die soms open en soms dicht zitten. Niets van dat alles. De strijd heeft niets blijvends, je bent geen onderdeel van een groter geheel zoals dat in een oorlog gewoon is.

De vluchtigheid van de ervaring van het spelen van Modern Warfare 2 had ik graag anders gezien. Want zoals ik in mijn vorige e-mail al zei, MW2 is een goed spel maar niet meer dan dat. Net als World of Warcraft en de laatste Guitar Hero-delen is het een verbeterde versie van een bestaand (succesvol) spelformat: de shooter. Maar niet een nieuwe stap voor het genre. De laatste twee weken heb ik MW2 niet kunnen spelen, maar nu, in het nieuwe jaar, is de behoefte er niet meer.

“De laatste twee weken heb ik MW2 niet kunnen spelen, maar nu, in het nieuwe jaar, is de behoefte er niet meer.”

Waarom zeg ik dit? Ik wil dit breder trekken. Als MW2 de blockbuster van het vorige decennium is, de game der games (tot deel 3 verschijnt), dan zegt dat veel over het medium. Ondanks de poging om de singleplayer toch nog enige diepgang mee te geven (daar heb je gelijk in, er is een goede poging gedaan), blijft MW2 een oppervlakkige gamesnack. Een spelletje. Leuk, voor even. Maar wat zegt dat over het medium? Zegt u het maar.

Je slaat de spijker op zijn kop over de singleplayer, maar 24 is nog spannend en er zit nog een lijn in het verhaal. De karakters in MW2 zijn uitermate eendimensionaal. Eeuwig zonde. Als Uncharted 2 iets laat zien, om van goede RPG’s maar te zwijgen, dan is het dat je personages toch nog enigszins kunt uitdiepen.

Nogmaals, ik heb een haat-liefdeverhouding. Ik vind het een hartstikke leuk spel om te spelen en heb het met veel plezier gedaan. Maar net als met goede studenten of met mensen die je hoog hebt zitten, had ik net iets meer verwacht van MW2. MW2 had de potentie om zoveel meer nog te doorbreken, maar heeft dat niet gedaan.

Dat brengt mij bij een toekomstblik. Allereerst de vraag wat de concurrentie gaat doen. Take-Two en EA zijn eindelijk wakker, de lead times in de gameindustrie zijn zo lang dat de onlangs aangekondigde titels al deze zomer of nog veel eerder gestart zijn. En dat is goed nieuws. Concurrentie, ik blijf het zeggen, is alleen maar goed. Ik hoop dat deze nieuwe titels doen wat MW2 heeft laten liggen, want zoals ik hierboven al aangeef, er is genoeg om uit te werken. Ik heb dan ook hoge verwachtingen, en van wat ik gezien heb, krijgt de EA-titel van mij het voordeel van de bij mij nooit afhoudende twijfel. Naar Afghanistan en een realistischer sausje? Eindelijk!

De oorlogen waar onze generatie mee opgroeit (Irak en Afghanistan, a.k.a. de GWOT of Global War On Terror), is zo goed als afwezig op tv, zeker in de VS. Laat de jeugd (18-35) maar zien wat daar gebeurt, ook in spelvorm kan dat.

En dan over die businessmodellen. Ik weet niet of het nog in deze (console)generatie gebeurt, maar als er een abonnementsmodel komt voor een consolegame dan is Activision Blizzard de eerste en na Guitar Hero is de Call of Duty een uitgelezen kandidaat. De vraag is niet of, maar wanneer.

Om af te sluiten, in de tijd dat ik niet MW2 gespeeld heb, las ik het boek The Looming Tower: Al Qaeda and the Road to 9/11 van Lawrence Wright. Ben blij dat ik de controller even weggelegd heb. Wie echt iets van moderne oorlogsvoering en de strijd tegen terrorisme wil begrijpen, raad ik aan dit zeer goed geschreven boek te lezen. Dan maar geen Prestige Mode!

Groet,
David.

4 reacties

  1. mika74 · 10-1-2010 · 18.07 uur

    level 60! Zo, das minimaal 50 uur. Is dus ongeveer een euro per uur. In ieder geval geen miskoop geweest. (vergeet voor het gemak 50x het uurloon van een prof.)

    “Wie echt iets van moderne oorlogsvoering en de strijd tegen terrorisme wil begrijpen..” beetje suffe verwijzing hoor. Ik wil helemaal niets inhoudelijks en moralistisch weten over oorlog. Ik koop MW2 om lomp te schieten en te levellen en fun te hebben met mijn vrienden! Ik wil én verwacht een fast-food game! Geen haut cusine, maar een gamesnack ongezond maar o, zo lekker!

  2. David Nieborg · 10-1-2010 · 18.25 uur

    @mika74

    Zeker geen miskoop, zul je mij niet horen zeggen. Veel goedkoper dan Uncharted 2 als je het zo berekent. En die verwijzing zegt inderdaad ook meer over mij dan over MW2, ik houd van suffe boeken lezen :).

  3. Rob · 10-1-2010 · 21.26 uur

    Ik wil even inhaken op het punt dat je aanhaalt over de suïcidale knifers in de multiplayer. Ik speel zelf regelmatig met die ‘class’ (paar handige perks waardoor je snel kunt rennen) en vind het juist heerlijk dat dit mogelijk is in MW2. Ik speel niet voortdurend op die manier, maar in maps met veel gangetjes en compacte ruimtes is het heerlijk om iedereen up close and personal een mes in de ribben te steken. Is het realistisch? Verre van. Maar het is gewoon heerlijk om snipende campers flink te grazen te nemen.

  4. René · 12-1-2010 · 17.54 uur

    Eerder in deze mailwisseling werd gesteld dat Modern Warfare 2 ‘plat’ zou zijn. Verhaaltechnisch kan ik dat moeilijk ontkennen, maar op het gebied van gameplay is het simpelweg lariekoek. Het heeft veel meer diepgang dan sommige mensen zeggen en dat zie je terug in de kwaliteit van bepaalde spelers. Ik ben zeker niet de beste FPS-speler, maar door slim te werk te gaan, heb ik inmiddels een heel aardige en positieve kill-death ratio.

    Runners zijn prima te verdedigen. Zolang ze je voor je houdt is een shotgun vanuit de heup een prima counter, net als stun grenades en claymores. Ook de maps bieden wel degelijk variatie. Wasteland biedt een volkomen andere ervaring dan Derail, Highrise of Terminal. Ga eens op Youtube kijken en zie dat er prima snipers zijn. Niet alleen in open maps als Wasteland of het voor snipers prima geschikte Rundown, maar ook in de stedelijke maps. Ook de eb en flow rond de villa in Estate heeft een interessante dynamiek.

    Er is geen beste combinatie van wapens en perks. Zoek op Youtube eens naar Sandy Ravage en bekijk zijn filmpjes. Een fantastische speler die overweg kan met werkelijk alles, tot het schild aan toe. Voor iedere strategie is er een counter. Het zit razend knap in elkaar.

    Goed spelen is niet zozeer een kwestie van behendigheid, maar vooral van slim zijn. Het lezen van de radar, kijken waar de rode stippen en doodshoofdjes verschijnen, het blijven bewegen, anticiperen op de acties van tegenstanders… Het is het verhaal van de kat en de muis en daardoor zo spannend en interessant (en natuurlijk is het extra leuk om met en tegen vrienden te spelen).

    Dat is wat het tof maakt, zoals het ook tof is om een potje tennis of schaak te winnen. Het beter worden en andere mensen overtreffen.

    De single player is niet meer dan een Hollywood-film in een gamesjasje, hoe vakkunding gemaakt ook, maar de gameplay van de multiplayer is ijzersterk. Wat niet wegneemt dat IW zich er op andere punten makkelijk vanaf heeft gemaakt. Qua opties doet het een paar stappen terug in vergelijking met het toch niet bepaald piepjonge Halo 3, daar heeft David zeker een punt.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>