De competitie uitschakelen



Rogier Kahlmann op vrijdag. Beeld: Paul Veer.

Op feestjes praat men over van alles. Voetbal, politiek, bekende Nederlanders, pornografie, het milieu, een nieuwe auto, die vervelende baas of die lekkere buurvrouw. Afgelopen maanden heb ik een aantal feestjes bijgewoond waarbij alle bovenstaande onderwerpen de revue wel passeerden. Niemand had het echter over games, ook de mannen van mijn leeftijd niet.

In het begin dacht ik dat dat betekende dat niemand games speelde. Het tegenovergestelde bleek waar.

Ze praten er niet graag over kennelijk; proberen zich groot te houden. Stiekeme geeks met goede banen die probleemloos over porno en voetbal praten. Maar gamen? Ho maar. Als ze de kans krijgen zetten ze me zelfs te kakken tegenover het andere geslacht (‘Dit is Rogier. Hij schrijft voor een heel serieuze krant over videospelletjes’). Gooi er genoeg bier in, laat een controller semi-onopvallend slingeren en aanschouw! Geheid dat iemand, terwijl hij zijn stropdas losser maakt, tegen je zegt: “He, heb jij ook zo’n pleestation?” Ondanks de neerbuigende toon en de opzettelijk foute uitspraak, reageer ik er altijd positief op. Zoals onlangs weer het geval was. “Inderdaad, een pleestation. Heb je er zelf ook een?”, vroeg ik. Een beetje onzeker om zich heen kijkend antwoordde hij: “Ja, maar vast niet zo’n nieuwe.”

In mijn geval bleek dat, na wat doorvragen, hij ‘af en toe’ FIFA speelde. Gelukkig of spijtig voor hem had ik dat spel ook nog eens in huis. Alhoewel, het was FIFA Street. Met wat zachte dwang had ik hem en twee andere mannen gevonden om een potje virtueel straatvoetbal te spelen. Allen keken ze nog even schuldbewust naar hun vriendinnen voordat ik de controllers in hun handen duwde. Alsof ze ermee zeiden: ‘Sorry schat, ik doe Rogier - die gekke gamejournalist - alleen een plezier. Straks kom ik weer met je vriendinnen over je werk babbelen.’

Geheel in lijn van mijn verwachtingen lieten de mannen mij alle hoeken van het veld zien. Hun vingers gleden als breakdancers over de knopjes terwijl ze schreeuwden wanneer ze een goal maakte of net niet. Ik gaf mijn controller uiteindelijk aan een jongen die ongeduldig stond te kijken. “Hier, jij bent hier vast beter in dan ik.” Ik stond op, liet de gamende mannen voor wat ze waren en liep via de koelkast op hun vriendinnen af. Met een fles rosé en een biertje ter hand: “Hé, Marieke! Ik hoor net dat je een nieuwe baan hebt!”

2 reacties

  1. Rob · 12-5-2012 · 15.13 uur

    Lekker Rogier, lekker.

  2. Rick · 14-5-2012 · 9.28 uur

    Eens met Rob.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>