
Is de gemiddelde gamejournalist werkelijk een sukkel die niet in staat is om iets zinnigs op papier te zetten als dat hem niet in een persbericht wordt voorgekauwd? Sommige mensen blijken te denken van wel. Sommige mensen vragen zich zelfs hardop af of de gamejournalistiek wel het predikaat ‘journalistiek’ verdient. Want het najagen van de nieuwste trailers en voorgekookte nieuwsitems, tja, dat is toch helemaal geen journalistiek?
Romantische visie
Dat kun je alleen met droge ogen beweren als je een wel erg romantische visie op de journalistiek hebt. De werkelijkheid is een stuk minder rooskleurig. In 2008 verscheen het boek Flat Earth News van onderzoeksjournalist Nick Davies. Hij concludeert dat in het Verenigd Koninkrijk 60 procent van het nieuws in de kranten hoofdzakelijk is gebaseerd op berichten van persbureaus en pr-afdelingen. Iets meer dan 1 op de 10 berichten zou door de redactie zelf zijn geschreven; in een vergelijkbaar aantal gevallen heeft een redactie de moeite genomen om de feiten te bevestigen. Volgens Davies draait de journalistiek in de praktijk om ‘churning’, ronddraaien, van berichtgeving, zonder eigen onderzoek of verificatie.
Nu zijn ook de conclusies van Davies niet geheel onomstreden, maar een studie van de Radboud Universiteit Nijmegen schetst eveneens een somber beeld. Volgens de onderzoekers komt ‘een aanzienlijk deel van de binnenlandberichtgeving’ in de krant ‘geheel of gedeeltelijk uit informatie van persbureaus, andere media of pr-diensten’. Bovendien kunnen lezers dit vaak niet uit een artikel opmaken. Krap een derde van het binnenlandse nieuws uit vier grote kranten (Algemeen Dagblad, NRC Handelsblad, de Volkskrant en de Gelderlander) zou aantoonbaar uit ‘voorgeproduceerde informatie’ bestaan, terwijl maar liefst de helft van de berichtgeving in ieder geval gedeeltelijk is voorgebakken.
Het zou hier wel nog wat ‘minder dramatisch’ zijn dan in het Verenigd Koninkrijk, omdat er in de langere nieuwsartikelen in veel gevallen nog eigen nieuwsgaring zou zijn verwerkt. Maar volgens de onderzoekers hebben redacties niet al te veel aandacht voor kritische evaluaties van het nieuws.
Dat kan en moet beter, want het gaat hier om belangrijke berichtgeving. Het gaat om berichtgeving waarop mensen hun stem baseren en waarbij slechte en onjuiste berichtgeving grote gevolgen kan hebben. Daar mag je je terecht over opwinden.
Entertainmentnieuws
Nu is de vraag: wie wordt er slechter van gamesites die enkel screenshots online plempen en persberichten doorzetten? Misschien dat een bezoeker zich ergert, maar gelukkig ben je niet verplicht om zo’n website te bezoeken. Waar onvolledige berichtgeving over problemen met de integratie kan zorgen voor sociale spanningen, blijft de samenleving waarschijnlijk redelijk koeltjes onder de voorgekookte screenshots van Just Cause 2.
De discussie over de gamejournalistiek die beter moet is een nutteloze. Laten we niet vergeten waar het om draait: het schrijven van artikelen over videogames. Entertainmentnieuws. Het hoeft niet altijd hogere journalistiek te zijn; de gemiddelde gamer wil weten welke games er uitkomen en hoe die er uitzien. Voor gamers die wat mee de diepte in willen zijn er gespecialiseerde bladen en weblogs. Kortom: voor ieder wat wils.
