De 3 slechtste en beste spellen van 2011



Robert op woensdag.

In het kader van de Bashers-terugblikken op 2011, vertelt Robert vandaag over zijn beste en slechtste spellen van dit jaar.

Eerst de slechtste!

3. Encyclopedia Fuckme and the Case of the Vanishing Entree

Anna Anthropy vind ik een geweldig iemand vanwege haar ‘gender-bending’. Zij maakt het kicking-rad om van je seksualiteit te genieten, wat dat ook mag zijn. Toen ik las dat Leigh Alexander zeer te spreken was over Encyclopedia Fuckme, dacht ik even dat het ging om de eerste dating-sim die niet ging over het zoveel mogelijk partners verzamelen (waarbij je partners simpele formules zijn, en jij een slaafse boodschapper van mooie woorden en cadeaus), maar echt een gepassioneerde uitwisseling van gevoelens voor elkaar. Boy was I dissapointed! In The Case of the Vanishing Entree date je geen mens, maar een psychopaat. Tevens speel je niets dat op een mens lijkt: je kiest louter tussen verschillende uitingen van geilheid of angst. Uiteindelijk ‘win’ je door op het einde de hand van de ander af te bijten met je vagina. Doe je dat niet, dan word je als hoofdgerecht opgegeten. Ik vond het nogal stom. Maar wat het spel slecht maakt is hoe de BDSM-relatie wordt weergegeven: gevaarlijk, gestoord en vooral niet vrijwillig. Hollywood geeft al te vaak het beeld dat BDSM raar is; ik had gehoopt dat een indie-computerspelmaker een authentiek beeld zou geven.

Er is al genoeg pulp. Een spel over liefde, dat zou pas origineel zijn

2. Duke Nukem Forever

Voor de duidelijkheid: grappen over verkrachting, abortus of homoseksualiteit zijn niet grappig. Ik schreef een column over hoe ik me voelde toen Duke Nukem terug van weggeweest was.

1. Call of Juarez: The Cartel

Hoe maak je een spel nog slechter dan een met ‘Capture the babe’-modus? James Portnow en co. leggen dat precies uit. In het kort: De illegale handel tussen Mexico en de VS verdient een betere representatie. Dit spel is een klap voor Mexico, prostituees, racisme en computerspellen.

En nu de beste!

Daar istie weer! Dat krijg je als je steeds mooie spellen maakt

3. Chain World

Nou valt er een heleboel te zeggen over Chain World. Dit artikel beschrijft de meeste dingen die je zou moeten weten. Wat ik wil toevoegen is dat het status van Chain World een teken is van ons tijdperk: hoe wij juist door democratisering toch hiërarchieën maken. Als ik na ga welke kunstwerken een goddelijke status hebben (hadden?), dan zie ik hoe wij afspreken dat de kracht uit de hemel komt, een plek die ver weg is en moeilijk te bereiken is. Dit spel daarentegen, krijgt haar kracht van de mensen die het werk hebben gebruikt. Dus goddelijke kracht is nu niet van goden, maar van mensen. Dat klinkt aan de ene kant mooi, maar aan de andere kant, Chain World heeft ook die kracht dankzij hoe weinig mensen het mogen ervaren. Er is er immers maar één, en als er meerdere er waren zouden wij er niet zoveel om geven. Wat zegt dat over de verhoudingen tussen de vele mensen die Chain World willen spelen, en de enkele ‘priesters’ die Chain World mogen aanraken? Ontstaat er dan niet een verdeling onder de mensen, waarbij sommigen dichter bij het goddelijke mogen komen dan anderen? Als wij in staat zijn om onze eigen goddelijke krachten te maken, waarom moet het exclusief zijn? Jason Rohrer heeft misschien een wijze les gegeven. Ik heb ook overwogen om het het slechtste spel van het jaar te benoemen.

2. The Stanley Parable

Stanley en zijn avonturen zeggen bijzonder veel over interactieve verhalen. Je weet dat je het over kunst hebt wanneer het werk alles duidelijk maakt binnen twintig minuten, en iemand anders twintigduizend woorden nodig heeft om dat te beschrijven.

In 2011 was er tenminste één iemand die niet vergeten was dat het gaat om keuzes maken

1. Lifetime

Lifetime is niet bepaald een goed spel. Eigenlijk zou ik, wilde ik mijn best doen om zo objectief mogelijk te zijn, The Stanley Parable moeten benoemen tot het beste spel van 2011. Maar ik erken dat korte top drie lijstjes maken over spellen die nog geen jaar oud zijn volkomen subjectief is. Daarom zet ik het spel bovenaan omdat het de meeste indruk heeft gemaakt op mij. De meeste mensen zullen Lifetime poep vinden. Het ziet er amateuristisch uit, het muziek is een beetje té, de keuzes zijn soms onduidelijk, het einde is flauw, en het verhaal is zo simpel dat het stom aanvoelt. En toch…

Er is een scène waar in je tegen het grafsteen van je vrouw praat. Je hebt het over de naam van jullie kleinzoon en andere typische dingen die je zou willen delen met degene waar je jarenlang alles mee gedeeld hebt. Uiteindelijk zeg je, “tot volgende maand”, alsof je al zo vaak bent langs geweest. Wat kan je anders doen voor iemand die al gestorven is? Je loopt het kerkhof uit, maar voordat je de bus pakt, zie je een bos bloemen liggen op een bank. Niemand anders is in de buurt. Je krijgt de keuze om de bloemen, die eigenlijk niet van jou zijn, op te pakken. Dat deed ik, al hoefde het niet van het spel. Vervolgens liep ik terug naar het graf van mijn vrouw en legde ik de bloemen neer. Dit hoefde ook niet van het spel, maar ik deed het toch. Ik bleef nog een tijdje staan bij het graf. Ik wilde wat meer tijd met haar spenderen. Dat hoefde ook niet van het spel, maar ik vond het toch belangrijk om het te doen.

Soms doe je onlogische dingen in het leven; je doet ze omdat je gewoon vindt dat zij gedaan moeten worden. Als The Stanley Parable aangeeft waarom het zinloos is om spellen te spelen, geeft Lifetime aan waarom het toch zinvol is.

7 reacties

  1. VN1X · 28-12-2011 · 19.07 uur

    Lekker aan het trollen wat Lifetime betreft Robert? :p

  2. Z · 28-12-2011 · 20.34 uur

    Anna heeft je stuk gevonden, Robert. Ze twittert nu over je.

  3. Robert August de Meijer · 30-12-2011 · 17.14 uur

    @VN1X: Nee, eigenlijk ben ik volkomen eerlijk over hoe geweldig ik Lifetime vond. Het is alleen zielig dat die tien minuten die ik beschrijf mooier waren dan alle andere spellen van 2011, wat meer zegt over het medium dan het spel, imo.

    @Z: Bedankt voor de tip! Ik heb net een vertaling naar haar gestuurd. Ik ben benieuwd naar haar antwoord…

  4. Bloutiouf · 30-12-2011 · 20.44 uur

    Thanks for your consideration. I agree that Lifetime is not a good game, and as I often explain I’m not really proud of it, but I’m always happy to see others could be interested in it :)

    The scene at the graveyard is interesting: every player I’ve seen taking the bunch of flowers returned to his wife’s tombstone, although there is no indication to do so. On the contrary, players are often confused at the party after talking to the girl, they continue to the right instead of returning to the party. There is here something huge to understand about players’ actions and feelings.

  5. Robert August de Meijer · 31-12-2011 · 0.11 uur

    @Bloutiouf: I’m not surprised more people did the same at the graveyard scene. What I find amazing, is that doing so is obvious, yet at the same time, personal.
    In Skyrim, you can do a comparable act with npcs (http://www.rockpapershotgun.com/2011/11/21/skyrim-lydia-death/), which I also find endearing. But Skyrim isn’t about this, and the chances of somebody doing such a ritual is small. The opposite: a game that has a prerequisite of remembering lost ones would feel fake. There’s something about the way Lifetime does this. I’ll have to think about this further.

  6. Geert · 5-1-2012 · 12.07 uur

    Dankjewel voor dit artikel. Ik begreep in het begin niets van het artikel, maar na een paar keer er overheen gelezen te hebben en begreep waar je naartoe wil, een erg interessant artikel! Inspirerende voorbeelden.

  7. Robert August de Meijer · 6-1-2012 · 20.59 uur

    Nou, dat vind ik een mooie compliment, Geert =D. Ik begrijp dat mijn houding tegenover spellen voor de meeste mensen vreemd is (Het is eerder Groene Amsterdammer dan Power Unlimited).

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>