Herman Dijkstra woont in Utrecht, is getrouwd en heeft twee katten. Maar hij houdt niet van katten en zijn vrouw niet van gamen. Maandelijks lees je hoe Herman zijn hobby combineert met de beslommeringen van alledag. Games gaan voor het meisje, toch Herman?

Vrouwen hebben meer slaap nodig dan mannen.  Dit is niet iets wat ik zomaar verzin, dit heb ik van professor Jim Horne, directeur van een Engels onderzoekcentrum naar slaapgedrag. Hij zegt: “Omdat vrouwen multitasken, ze doen veel tegelijkertijd, vragen ze meer van hun hersenen dan mannen. Daarom hebben ze meer slaap nodig.”

Deze woorden van de ‘slaapprofessor’ houden mij bezig. Dit komt ook door de hack and slash-game Dante’s Inferno. In deze game moet ik eindbazen verslaan door middel van een Quick Time Event. Je bestuurt het gamepersonage tijdens een cutscene, waarbij je binnen een bepaalde tijd op een knop moet drukken die op het scherm verschijnt. In het geval Dante’s Inferno, boven het hoofd van de eindbaas.

Het Quick Time Event is een uitvinding van Don Bluth, die dit gameplay-element voor het eerst toepaste in Dragon’s Lair, een laserdiskvideogame uit 1993. Oh, wat haat ik het. Ergens ter hoogte van mijn linkerwenkbrauw zit, in een hersenplooi, de regelkamer die hersencellen remt als ze even niet aan de beurt zijn.  We hebben het hier over multitasking,  over praten en breien tegelijk. Het is iets wat ik niet kan. Don Bluth had daar gewoon lak aan, de omhooggevallen prutser!

Inmiddels is het evangelie van Don Bluth wijd verspreid. Gamedesigners vinden Quick Time Events helemaal geweldig.  In Capcom’s Resident Evil 4 moet je soms op twee knoppen tegelijk drukken en zelfs in Mirror’s Edge komt er één keer een Quick Time Event voor. Ik heb wel honderd keer de halve cutscene moeten bekijken, voordat ik eindelijk binnen het tijdvenster op het juiste knopje drukte. Je blijft hopen dat het een flauwe grap is. Een soort eenmalig ‘Electronic Artsy-farty’-ding, dat vanzelf weer overwaait. Helaas! Inmiddels kunnen we wel stellen dat het een hardnekkig kwaad is geworden. Als ik denk aan games als God of War III, Yakuza 3, Bayonetta en het Quick Time Event-orgasme Heavy Rain, besef ik dat ik er maar mee moet leren leven.

Tijd om raad te vragen.  Dus niet naar de mediamarkt maar naar de videogamespeciaalzaak op de hoek.  Hier hebben ze voor een gamer in nood nog een luisterend oor. Bedrijfsleider Roy Swiers herkende mijn klacht gelijk. Zelf had hij in bed, met een fictieve controller in gedachten, net zo lang liggen oefenen totdat zijn vingers de locaties van de knopjes blindelings konden vinden. Kruisje, driekhoekje, rondje en… nog een keer. Ik lag lange nachten wakker, maar mij heeft het niet geholpen.

Ik zocht verder en ontdekte dat multitasking helemaal niet bestaat. Wat multitaskers, en dus mijn vrouw, doen is in werkelijkheid ‘switchtasken’. De hersenen switchen heen en weer tussen de verschillende taken, waarbij delen van de hersenen beurtelings worden uitgezet en opgestart. Hier zit bij mij de fout. Ik schakel wel naar het filmpje, de cutscene, maar hoe groot de button ook in beeld kom, ik schakel niet meer terug naar het daadwerkelijk op tijd indrukken van het knopje.

Laatst kwam mijn vrouw, voor het slapengaan, nog even naast me zitten. Ze wilde het boodschappenlijstje voor de volgende dag doornemen. Dit terwijl Dante’s Inferno mij volledig in beslag nam. Een eindbaas, een QTE en vragen over aardappelen en pindakaas. Mijn frontaalkwab raakte oververhit en woedend smeet ik de controller door de gamekamer.

Mijn vrouw, die nota bene nooit een game speelt, pakt de controller op. Vierkantje, kruisje en rondje.  Daar ging de eindbaas, onder het genot van prachtige cinematics, naar de eeuwige jachtvelden. “Praten en breien tegelijk”,  zei mijn vrouw lachend en ze voegde er aan toe: “ik ben doodop, ik ga naar bed.” Verbijsterd bleef ik achter en dacht aan de woorden van de slaapprofessor. Hij zei: “Omdat vrouwen multitasken hebben ze meer slaap nodig”.  Ineens viel het kwartje. Het kon mij allemaal niks meer schelen. Ik zal altijd wel een verschrikkelijke ‘monotasker’ blijven maar videogames spelen, dat kan ik tot diep in de nacht!