De Grote Griep Game Test



Harry Hol op dinsdag.
Beeld: Paul Veer.

Ik ben niet bijgelovig. Ik heb bijvoorbeeld geen angst voor zwarte katten, ladders of het cijfer 13. Ook kan ik niet wakker liggen van een gebroken spiegel. Toch is er een verschil tussen ‘niet bijgelovig’ en ‘stom’. Toen mijn vriendin geveld werd door een flinke griep, en ik een week lang geen enkel symptoom vertoonde, besloot ik tegen ieder die ik tegenkwam te roepen: ‘Ik ben immuun! Ik ben immuun!’

Dat was ik dus niet.

Te ziek om achter de computer te zitten, maar niet ziek genoeg om de hele dag te slapen, probeerde ik vervolgens de zinnen te verzetten met de tot dan toe door mij genegeerde 3DS en PS Vita. Ja, genegeerd. Ik heb een iPhone en een iPad. Meer hoef ik niet uit te leggen, toch? Als ik op de trein sta te wachten dan speel ik Raid Leader of Angry Birds Space, geen Mario of Uncharted.

Maar zo half liggend op de bank, begraven onder een berg gebruikte tissues, leken de 3DS en Vita opeens aanlokkelijk. Deze unieke combinatie van koorts en moderne handhelds geeft mij dan nu de gelegenheid tot een aantal korte recensies met een bijzondere invalshoek. Ofwel: wat is de beste game voor een koortsige kop? Ik beoordeel met een tot vijf ‘tissues’.

Legend of Zelda: Ocarina of Time
Three D or not three D, that is the… [kokhalsgeluiden]. Okee, niet 3D dus. Nee, geen 3D. Zeker niet met koorts. Maar 3D is zo cool! Dus nog even die schuif aanzetten bij het betreden van kasteel Hyrule! Even de diepte… [BRAAAAAAK]. Nou ja, dan maar ‘old school’, in glorieus ‘twee dee’. En dan valt me op dat Ocarina of Time eigenlijk helemaal niet zo geweldig is als ik me herinner. De puzzels zijn makkelijk, de baasgevechten een lachertje en de omgevingen voelen leeg aan. Ook bespeur ik een gevoel van déjà vu. Ja, natuurlijk, want ik heb het spel op de N64 ooit uitgespeeld. Maar het is niet dat soort déjà vu. Ik sluit mijn ogen en besef dat de vorige keer dat ik OoT speelde, ik ook ziek thuis zat, op mijn studentenkamer. En dat ik tijdens het spelen de hele tijd het gevoel had dat het spel eigenlijk lang niet zo goed was als al die tijdschriften beweerden… Dus toen al! Ocarina of Time was ook eind jaren negentig al niet alles en een bakje chips.

Oordeel: twee tissues

Uncharted
De Vita heeft gelukkig geen 3D-schuif om me druk over te maken. In plaats daarvan merk ik na enkele minuten spelen dat het OLED-scherm gaatjes in mijn netvlies brandt. Damn, wat is dat beeld fel. Ook daar moet ik dus met een schuifje spelen voor ik verder kan. Uncharted vraagt echter te veel van me. Ik moet dialogen volgen? Allerlei tutorials lezen? En met mijn vinger over dat scherm vegen om afdrukken te maken? Hoe meta is dat? Als levende slijmfabriek waar geen tissues tegenop kunnen, is het aanraakscherm van de VITA vrij snel net zo wazig als de N64-spellen in de jaren negentig. Nee dank je.

Oordeel: een tissue

Super Mario Land 3D
Three D or not… [BRAAAAAAAAAAAAAAAAK] Ja, dit hadden we al eerder gedaan. Maar ik kan er gewoon niet tegen om een apparaat in mijn handen te hebben met een zogenaamd belangrijke feature, om deze dan niet te gebruiken. Daar kan mijn brein niet mee overweg. Ook hier echter heb ik geen keus en laat ik Mario rondrennen tot hij in de eeuwige (twee dee) diepte verdwijnt. Dat blijkt namelijk de snelste oplossing te zijn, want na een paar keer ‘doodgaan’ word ik onkwetsbaar. Nee, er is niet veel uitdaging, maar het leidt een paar minuten af.

Oordeel: twee tissues

Wipeout
[BRAAAAAAK] Nee, het is niet 3D, maar de futuristische wereld van Wipeout raast overdonderend snel voorbij, terwijl mijn ‘zweefauto’ haast onbestuurbaar is. Na een aantal ronden waarin de randen van de tracks magneten lijken, ontdek ik een optie in het menu. Stuurhulp: geen, normaal of extreem? Ik kies ‘extreem’ en ontdekt dat ‘extreem’ in het Wipeouts ‘speelbaar’ betekent. Want opeens reageert mijn zweefding wel op mijn besturing. Niet dat ik dit lang volhoud, want de hoge snelheid maakt me nog steeds wagenziek. Een hele prestatie, aangezien ik nog steeds op de bank lig.

Oordeel: twee tissues

M*A*S*H
De beelden zijn wat gedateerd, maar de personages zijn nog steeds sterk. Net zoals de anti-oorlogsboodschap die ook vandaag nog actueel is. Een hernieuwde kennismaking met Colonel Blake, Hawkey, Trapper, Radar en Klinger. En natuurlijk Hotlips en Major Burns. Al vind ik uiteindelijk Colonel Potter en Major Winchester, die in respectievelijk seizoen drie en zes hun opwachting maakten, veel leuker.

Ja, ik weet het, dit is een TV-serie. Een serie waarvan ik alle seizoenen bezit en die ik maar weer eens een voor een ben gaan kijken, net zo lang tot ik me beter voelde.

Oordeel: vijf tissues

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>