De Japanse RPG die niemand noemt: Shin Megami Tensei



Traditiegetrouw verzorgt elke gamesite aan het einde van het jaar een of meerdere top zoveel-lijstjes. Hier op Bashers probeerden we het origineel te doen, maar doorgaans draait het simpelweg om het selecteren van de crème de la crème. Voor Bashers benoemde vrolijke vriend Niels Peuchen zijn drie favoriete DS-titels van 2010.

Shin Megami Tensei: Strange Journey stond er niet tussen. Dat hij mijn persoonlijke favoriet voor de Nintendo DS niet noemde kan ik hem moeilijk kwalijk nemen: de game is immers niet in Europa uitgebracht. Dat de Amerikanen er geen tweede keer naar om kijken, is ook geen grote verrassing: de game kent geen enkel visueel spektakel.

Megatennisme

In Japan wordt de Megami Tensei-franchise echter beschouwd als de grootste RPG-serie na Dragon Quest en Final Fantasy. Dat betekent niet dat het dezelfde faam geniet. Integendeel, de franchise staat al sinds het begin in de schaduw van de Square Enix-giganten. Desondanks groeit de serie gestaag, met een enorme hoeveelheid underground-fans. Zij bestempelen zichzelf als ‘Megatennists’. Ik niet.

Als je ervaring hebt met de serie, dan begrijp je waarom het mainstreampubliek zich niet aangetrokken voelt tot Megami Tensei. De games bevatten duistere verhalen vol occultisme en religie in combinatie met technologie en zelfs cyberpunk. Ook moet de speler dikwijls keuzes van filosofische of morele aard maken. Zet de bonte wereld van Dragon Quest ernaast en het verbleekt onmiddellijk.

De franchise kent haar oorsprong in de roman Digital Devil Story: Megami Tensei van Aya Nishitani. De Japanse student Akemi wordt gepest, maar de school durft geen maatregelen te nemen. Om wraak te nemen, schrijft Akemi een stuk software waarmee hij met demonen kan communiceren en verzoekt hen wraak te nemen op de pestkop.

Op deze manier weet een leger vijanden onder de sinistere demonen Loki en Set te ontsnappen uit ‘hun’ wereld. Na Akemi’s overwinning in de roman, wekt de duivelse Lucifer de demonische grootmachten weer tot leven in de gelijknamige game. Samen met vriendin Yumiko gaat Akemi de strijd aan met Lucifer en zijn onderdanen. Lees gerust verder.

Pokémon voor volwassenen

Tegen de destijdse conventies van het JRPG als genre in, hanteert Megami Tensei een eerste persoonsperspectief, zoals Westerse RPG’s als Wizardry. Als hoofdrolspeler ben je niet in staat magie te gebruiken, maar de vijanden die je tegen het lijf loopt worden wel alsmaar sterker. Natuurlijk kun je blijven grinden tot je eigenhandig de kerker de baas bent, maar dat is het punt waarop Megami Tensei zich onderscheid van andere JRPG’s uit zijn tijd: je kunt onderhandelen.

Tussen de opties ‘Fight’ en ‘Item’ staat ‘Talk’. Een gesprek aangaan met een demoon is een proces van vallen en opstaan. Sommigen staan niet open voor een gesprek en antwoorden met verwoede aanval, terwijl anderen nieuwsgierig vragen stellen. De manier waarop de demonen praten en welke antwoorden ze verwachten, verschilt per vijand. Als je eenmaal het vertrouwen gewonnen hebt, kun je beginnen met onderhandelen: je kunt vragen om geld (Macca) of een voorwerp. Of je verzoekt ze bij je aan te sluiten in ruil voor wat energie of geld.

Het klinkt vergelijkbaar met Pokémon, alleen vecht je dan zelf mee. Ook gaat Megami Tensei nog een stapje verder. Hoe handig de magie van amicale demonen ook is, snel sterker worden doen ze niet. Daar heeft de Cathedral of Shadows wat op gevonden: het fuseren van demonen. Twee (of meerdere) demonen leveren aan de hand van een ingewikkeld schema, zoals deze in Persona 4, een nieuwe demoon op, die eigenschappen van de oorspronkelijke demonen kan bevatten. Zoals het breeden in Pokémon, maar dan extreem.

Huisdieren fuseren

Na twee Megami Tensei-delen op de Famicom, verschenen er twee Shin Megami Tensei-delen voor de Super Famicom (hierboven afgebeeld). De shin hierin betekent zowel ‘nieuw’ als ‘Super’ (zoals menig SNES-titel), maar wordt geschreven met het karakter voor ‘true’. Na de oorspronkelijke release is de game nog voor vijf andere consoles verschenen. Maar goed, wat wil je met een game waarin je je hond kunt fuseren met een demoon om zo Cerberus aan je zijde te hebben?

Pas in 2003, negen jaar na het tweede deel, verscheen Shin Megami Tensei III: Nocturne voor de Playstation 2. Dit was het eerste deel uit de franchise dat ook in Europa op de markt verscheen, weliswaar onder de subtitel ‘Lucifer’s Call’. De game is volledig vanuit derde persoon in cel shaded-stijl, speelt zich af in een post-apocalyptische wereld zonder natuurwetten en het vechtsysteem is grondig op de schop genomen.

Grinden met een lach

Ondanks de mooie scores van Nocturne werd er lange tijd werd er gezwegen over een vervolg. In tussentijd werd het publiek zoet gehouden met fantastische aftakkingen van Megami Tensei, zoals Digital Devil Saga en Persona. Uiteindelijk verscheen begin 2010 het vierde deel, Shin Megami Tensei: Strange Journey. Met het Westerse publiek in het achterhoofd, verschoof het strijdtoneel van Japan naar Antarctica. Het gaat echter wel terug naar de roots van de serie: dungeon crawling vanuit het eerste persoonsperspectief.

Dat blijkt toch voor veel gamers een heikel punt te zijn. Strange Journey bevat veel tekst, weinig visuele actie, een wetenschappelijke setting en mannen met enge helmen. Lijkt je dat niks, begin er dan ook niet aan. Zet je door en geef je het een kans, dan word je getrakteerd op een demonisch leger van meer dan 300 potentiële strijdmakkers en een intrigerende digitale page turner. Bovendien laat Megami Tensei met dit deel (opnieuw) zien dat grinden lang niet zo tragisch hoef te zijn als in Dragon Quest of Final Fantasy.

Consequentie is dat het genieten van de meer conservatieve JRPG’s, zoals Golden Sun en Pokémon, er voor mij niet meer bij is.

3 reacties

  1. Ronald van der Woude · 12-1-2011 · 17.11 uur

    Nooit gespeelt, misschien toch maar eens een PS2 op de kop tikken dan.

  2. Peter · 13-1-2011 · 13.02 uur

    Tof stukkie tekst! Ik ben al jarenlang een groot fan. Ik zou mezelf wel als Megatennist bestempelen btw :)
    Het is jammer dat Strange Journey grotendeels onder de radar van gamers doorvliegt wat natuurlijk niet gek is gezien het feit dat er geen EU release van de game is. Maar goed, de serie moet het eerder van de grote schare fans hebben dan van de gamer die wel eens een RPG speelt.

  3. Guan van Zoggel · 14-1-2011 · 0.23 uur

    Je hebt zowaar het logo op de achtergrond van je Twitter, Peter. Dan wordt het lastig om niet op ‘Follow’ te klikken. ;)

    Zonde inderdaad. Maar ik denk dat als Japanse role-playing games je ding zijn, je vanzelf uit de Final Fantasy’s, Kingdom Hearts-en en Dragon Quests groeit en vanaf dat moment je plezier haalt uit Megami Tensei.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>