De messias van Amalur



Voortaan op donderdag een column van Erwin Vogelaar, omdat Maarten Brands druk is met andere dingen.

De afzichtelijke titel kon mij niet afschrikken om de demo van Kingdoms of Amalur: Reckoning te proberen. Het lijkt een prima RPG te zijn geworden, maar ik wilde de lange demo niet eens uitspelen en heb al helemaal geen zin om met de volledige game aan de slag te gaan.

Dat komt natuurlijk omdat ik net Skyrim heb gehad. Niet alleen omdat je weer zo’n enorme wereld in moet trekken, quests moet doen en je personage in level moet laten stijgen, maar omdat je weer een soort ‘Dovahkiin’ bent, de messias waar de burgers van Amalur zo lang op hebben gewacht. De game is er nauwelijks subtiel over en begint zelfs met je opstanding uit de dood. Jij bent degene met speciale krachten, die elke keer als je ze gebruikt reacties kan verwachten als “it is really you!”, “the prophecies are true!” en “I was an adventurer like you, but…”

Redder van de wereld

De messias is in menig religieus verhaal een figuur die aan het eind de wereld zal redden van de ondergang. Het kwaad moet verslagen worden, en alleen hij zal dit kunnen. Gamers worden vaak met gemak in diezelfde positie gegooid zonder dat ze er iets voor hoeven te doen, we worden direct de held die als enige het kwaad kan verslaan en de wereld zal redden.

Het idee is natuurlijk dat je in die rol klimt en groeit naar je ware ‘messiaspotentie’, maar in een game vind ik het zoveel interessanter als ik die rol kan verdienen. Ik wil het zelf bereiken, dat geeft mij motivatie om door te spelen. In Skyrim heb ik hoofdverhaal bijvoorbeeld nauwelijks aangeraakt en mij vooral bezig gehouden met het ontdekken van de wereld en het volbrengen van sidequests.

Self-made messiah

Personages als Gordon Freeman en Commander Shepard beginnen als normale lui als jij en ik. Door de situaties waarin ze terecht komen, en hoe ze daarin handelen, groeien ze uit tot zulke helden. Beide heren - sorry ‘FemShep’-fans - worden in hun werelden een symbool van hoop. De mensen in City 17, die onderdrukt en opgejaagd worden, zien een licht aan het einde van de tunnel als Freemans naam genoemd wordt. Shepard is in het hele universum bekend en is de enige man - sorry Jennifer Hale - die de aarde kan redden van de ondergang.

De mannen achter Amalur hebben wel verteld dat er een enorme twist in het verhaal zit. Daar ligt dus een klein beetje hoop voor een speler als ik, die het vooral voor het verhaal en de wereld doet. Maar ik verwacht niet dat de held een pijl in zijn messiasknie krijgt en als normale avonturier verder kan om zelf zijn heldenrol te verdienen. Daarom laat ik Amalur liggen en heb ik ook Skyrim eigenlijk nog steeds niet gered van de ondergang.

8 reacties

  1. Geert · 23-2-2012 · 11.52 uur

    Interessant zeg, dat jij het niet tof vindt dat je begint als messias. Is dit nu een review? Ik heb namelijk nog steeds geen flauw idee wat voor een game Amalur is.

  2. Bastiaan Vroegop · 23-2-2012 · 12.42 uur

    Dit is een column, Geert. Staat ook aangegeven onder de kop.

  3. Geert · 23-2-2012 · 12.43 uur

    Ah ok. Dan zat ik ernaast.

  4. Harry Hol · 24-2-2012 · 14.25 uur

    Ik vind het een heel interessant punt. Als ik het goed begrijp stel je daarmee ook de vraag wat een ‘held’ is. Er is over het algemeen niet zo veel heldhaftigs aan videogame messiassen omdat er voor hen niet veel op het spel staat. Er is geen moeilijke keuze. Ze zijn stomtoevallig degene met de BFG of de BFW (Big F-ing Wand) die ook stomtoevallig vrienden tegenkomt die dezelfde kant op gaan.

    Met verdienen bedoel je (denk ik) dan ook ‘offers brengen’, zodat de heldendaad betekenis krijgt?

  5. Erwin Vogelaar · 25-2-2012 · 10.16 uur

    Ja inderdaad. En met verdienen bedoel ik dat ze gezien worden als held door de acties die ze, en dus de speler, hebben gedaan. Zoals bij Sheppard en Freeman het geval is. Bij de start van de Mass Effect- en Half-Life-serie waren ze maar een soldaat en een wetenschapper. Door hun acties zijn ze uitgegroeid tot een soort messias. Dat vind ik een stuk boeiender om te spelen en mee te maken.

  6. Roland van Hek · 25-2-2012 · 14.09 uur

    Die twist in het verhaal van “Willeke van Amaloer” is me volledig ontgaan trouwens. Kan er misschien ook mee te maken hebben gehad dat ik als een ongeduldige kleuter met een shot speed in z’n giechel door alle suffe ‘conversaties’ heen skipte.

  7. Harry Hol · 26-2-2012 · 12.43 uur

    @roland Hm. Dus je vermoed dat je het verhaal niet kon volgen doordat je alle dialogen oversloeg?

    I think you’re on to something there.

  8. Roland van Hek · 26-2-2012 · 22.02 uur

    Bijna, Harry. Ik heb ‘t verhaal aanvankelijk geprobeerd te volgen, maar na een tijdje maakte zich een allesomvattend gevoel van desinteresse van me meester. Dus toen wist ik zeker dat het gerechtvaardigd was om bij elke conversatie op de ‘X’ knop te trommelen. Heef me een hoop slap gezever bespaard.

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>