De impact van de Dragon Quest-reeks in de Japanse samenleving is voor de Westerse wereld moeilijk te bevatten, het heeft daar nog net niet de status van een religie bereikt. De lancering van het negende deel zorgde twee maanden geleden voor de gebruikelijke commotie. Ruim voordat de winkeldeuren open gingen, stonden er al wachtrijen van hier tot en met Tokio. Wekenlang domineerde Dragon Quest IX de softwareverkopen, totdat de game onlangs ineens van de troon verstoten werd. Nota bene door een game van Nintendo zelf: Tomodachi Collection.

Evolutie van de Mii

Maar wat is het? Tomodachi is Japans voor ‘vriend(en)’. De titel geeft dan ook in één klap weer wat de bedoeling is: je verzamelt vrienden, en wel in de vorm van Mii-personages. Ze wonen in een hotel in het centrum van een eiland. De gameplay is een opmerkelijk samenraapsel van de dagelijkse verplichtingen van Tamagotchi, het sociale aspect van De Sims en elementen uit Animal Crossing. Je doel is om iedereen tevreden te houden. Je koopt kleding, voedsel en interieurs volgens de wensen van de Mii’s, en hoopt dat ze het onderling ook nog met elkaar kunnen vinden.

Tomodachi Collection is niet alleen vermakelijk en verslavend, maar ook technisch is het interessant. Toen je kort na de lancering van de Wii je eerste Mii-personages kon maken, kwam de nadruk vooral op het maken zelf te liggen. Meteen daarna kon je de figuurtjes gebruiken als avatars in Wii Sports. Maar op dat punt zijn we eigenlijk tweeënhalf jaar blijven steken.

Het Mii-kanaal verstomt vergeleken met de Tomodachi Collection. Je kunt je Mii nu namelijk een stem geven. Hoog of laag? Enthousiast of eentonig? Binnensmonds of juist duidelijk? En je kunt de persoonlijkheid bepalen: is je Mii lui of hyperactief? Optimistisch of toch pessimistisch? Spreekt hij of zij met formeel of informeel taalgebruik? Genoeg opties, die ook invloed hebben op de banden tussen de inwoners van het hotel.

Spraaksynthese

Wat mij het meest tot de verbeelding spreekt, is de spraaksynthese in de game. De Fabeltjeskrant-achtige figuren uit Animal Crossing brabbelden al met een soortgelijke techniek, maar zonder de tekstvenstertjes kon je onmogelijk opmaken wat er gezegd werd. Nu is dat anders: mits je Japans verstaat, is ondertiteling overbodig. De spraak is goed verstaanbaar, maar lijkt bij lange na niet op een echte stem.

Toch is het nabootsen van een realistische stem tegenwoordig niet meer onmogelijk. Eerder deze zomer verscheen The Misato Katsuragi News Project. Deze applicatie voor de Playstation 3 is ontwikkeld door Cellius, een joint venture van Sony en Namco Bandai. Hierin leest Misato Katsuragi, de hoofdrolspeelster uit de anime Neon Genesis Evangelion het nieuws voor middels spraaksynthese. Ik ben aangenaam verrast door de kwaliteit van haar stem. Ze spreekt duidelijk, met een natuurlijke intonatie en flow. Een kleine mijlpaal voor de ontwikkeling van spraaksynthese.

De Japanse otaku’s waren echter teleurgesteld vanwege het ontbreken van Misato’s originele seiyu (stemactrice). Nee, Dragon Quest is lang niet de enige nationale Japanse obsessie.

Problematische taalbarrière

Mocht Nintendo Tomodachi Collection willen uitbrengen in het westen, dan is de taal een probleem. De Japanse taal bestaat namelijk uit syllabi, 46 klanken die enigszins vergelijkbaar zijn met de lettergrepen van onze taal. Japanners lezen wat er staat. Bijvoorbeeld: yamanobori (bergbeklimmen) spreek je gewoon uit als “yamanobori”. Maar in het Engels zal dezelfde techniek niet begrijpen dat de eerste lettergreep in het enkelvoudige “woman” anders uitgesproken dient te worden dan in het meervoudige “women”. Natuurlijk zijn er soortgelijke engines voor de Engelse taal, maar die missen meestal de natuurlijke intonatie.

Hopelijk houdt dit taalprobleem Nintendo niet tegen. Tomodachi Collection bevat namelijk een charme die zowel hardcore als casual gamers aanspreekt en verdient het om ook hier uitgebracht te worden. Dan maar zonder spraaksynthese.