Als één uier de laatste jaren ongenadig is uitgemolken, dan is het die van de muziekgenrekoe. Tel je even mee? Guitar Hero verscheen in 2005. Sindsdien zijn er binnen die serie 4 hoofdgames uitgebracht, plus zo’n 14 spin-offs en mobiele versies. Even voor de duidelijkheid, dat zijn bijna drie titels per jaar. Rock Band doet het iets rustiger aan. Het eerste deel verscheen in 2007, waarna in 2008 het tweede deel verscheen. Verder zijn er nog 6 titels binnen de franchise verschenen, waaronder drie mobiele. Beide series geven het sportgenre als notoire melkkoe het nakijken.

Diarree en superkrachten

Zelf heb ik vanaf Guitar Hero 2 fanatiek op plastic gitaartjes lopen rammen en ben ik uiteindelijk meer gecharmeerd door Rock Band. Harmonix heeft besloten zich vooral op nieuwe muziek te richten via een uitgebreide onlinewinkel en niet op het uitkakken van een diarree aan kleinere titels. Kom op zeg, Guitar Hero Rocks the 80’s, Smash Hits, Aerosmith, Metallica, Van Halen en Band Hero, is dat allemaal nodig? Alleen Guitar Hero Metallica en The Beatles Rock Band vind ik geoorloofde uitbreidingen. Maar Green Day Rock Band? Laat die zeurkousen lekker ergens anders punkmeisjes opwinden.

Dit jaar verschijnen er binnen beide franchises nieuwe delen, Guitar Hero Warriors of Rock en Rock Band 3. De onnavolgbaar generieke titel van eerstgenoemde doet eigenlijk al het ergste vermoeden: innovatie zal hier niet te vinden zijn. Geen nieuwe instrumenten of fundamentele gameplayvernieuwingen. Wel is er nu een verhaal. Maar zitten er werkelijk mensen te wachten op een Quest Mode in Guitar Hero, ook al wordt deze ingesproken door Gene Simmons? De uitgekauwde personages beschikken opeens over superkrachten, waardoor de meest belachelijke combo’s mogelijk zijn. Gooi gerust het laatste beetje realisme maar de deur uit. Illustratief voor de sleur waarin de serie zich anno 2010 bevindt.

Verrassing

Ik had de hoop stiekem al opgegeven toen ik in Los Angeles de presentatiezaal van Rock Band 3 betrad. Toch wist Harmonix mij ervan te overtuigen dat er binnen het uitgekauwde kader van het muziekgenre toch nog innovatie plaats kan vinden. Innovatie in details, zoals de briljante interface – iedere speler heeft als het ware zijn eigen menu en kan overal zijn eigen zaken instellen – en het uiterlijk van de muziekbibliotheek – er zijn diverse filters toe te passen, waardoor je eenvoudig nummers kan zoeken, speellijsten kan maken en opslaan en verscheidene partyshuffles kunt maken. En in het wonderlijke geval dat er meerdere mensen willen zingen, kunnen zij nu de rol van achtergrondzanger vervullen. Joepie!

Grote vernieuwingen zijn er ook: uiteraard is er het nieuwe keyboard (hoera, meer plastic!), maar de meest indrukwekkende toevoeging is de Pro-stand. Deze stelt je in staat om met het keyboard noot voor noot mee te spelen, inclusief akkoorden. En geloof het of niet, met een speciale gitaar van Fender en Madcatz kun je op de gangbare zes snaren spelen. Geen klikkende knopjes meer! Het spel herkent de fretten en snaren, waardoor je in principe elk nummer op de oorspronkelijke manier mee kunt pingelen, zelfs met een versterker erbij.

Combineer deze zaken met het gigantische aanbod van Rock Band, met meer dan 1300 nummers, en ik zou zeggen: laat die gare superhelden van Activison met hun maandelijkse releasebeleid lekker links liggen en stap over naar Rock Band 3. Mits je nog niet uitgekeken bent op gekleurde nootjes en een onverantwoorde berg plastic troep in je kamer.