Naar sommige games kijk je lang uit en weet je van tevoren al dat ze wekenlang in je console blijven zitten. Voor mij is de nieuwe Mario & Luigi voor de Nintendo DS er zo een.

Het eerste deel in deze reeks, ontwikkeld door de kleine Japanse studio AlphaDream, verscheen als Mario & Luigi: Superstar Saga op de Game Boy Advance, waarna Mario & Luigi: Partners in Time op de Nintendo DS het levenslicht zag. Inmiddels is in Japan het derde deel verschenen met de eenvoudige titel Mario & Luigi RPG 3. Hoe het spel in het Westen gaat heten is nog niet bekend.

De Japanse tekst mag voor mij de pret niet drukken. Hoewel het een RPG is, kun je het spel prima spelen zonder de teksten. Veel van de humor zie je in de afbeeldingen en de tips, trucs en combo’s worden prima visueel uitgelegd. Soms voel ik me wel net m’n nichtje van vier. Zij kan nog niet lezen, maar weet zich toch op wonderbaarlijke wijze door games heen te worstelen. Nu ervaar ik zelf hoe zij games speelt.

De vraag is natuurlijk: is de nieuwe Mario & Luigi een verbetering ten opzichte van zijn opvolgers? Is het spel de moeite van de aanschaf waard? Ik wil hierbij mijn eerste indrukken met je delen en kan je alvast vertellen: ik stem volledig in met de hoge score die Japans gametijdschrift Famitsu heeft gegeven: 35/40.

Volop variatie

Waarom is Mario & Luigi 3 zo leuk? Een van de redenen is dat het spel enorm gevarieerd is. Er zijn veel verschillende werelden die qua gameplay sterk van elkaar verschillen. In het ene level ben je druk met rennen en springen, in een ander level moet je het waterniveau laten stijgen of dalen, dan weer beland je in een eetwedstrijd waarin je zo snel mogelijk etenresten moet verteren.

Naast de afwisseling in levels is er een overkoepelend verhaal dat ervoor zorgt dat het spel meer is dan een som van de delen. Natuurlijk zijn er weer de clichés van een wereld die wordt bedreigd en alleen kan worden gered door twee Italiaanse loodgietertjes. Toch is het verhaal niet saai. Er zijn volop plotwendingen, grappige tussenfilmpjes en bijzondere vijanden.

In hoeverre er ook tekstueel humor in de game zit verwerkt kan ik nu, vanwege het Japans, nog niet beoordelen, maar gezien Nintendo’s reputatie op dit vlak neem ik aan dat het in orde is. Waarschijnlijk gaat dit laatste er straks voor zorgen dat ik alsnog óók de Engelstalige versie ga aanschaffen.

Leuke wereld

De omgeving waarin de game zich afspeelt is mooi uitgewerkt. Gedurende een groot deel van het spel bevinden Mario en Luigi zich in het binnenste van Bowser. Ze reizen door z’n ingewanden, beuken met hamers op spieren of verteren het eten in z’n maag. Op die manier helpen ze Bowser bij zijn tocht door de wereld.

Je speelt afwisselend met Mario en Luigi op het onderste scherm en met Bowser op het bovenste scherm. Daarbij heb je soms de vrijheid om een omgeving of level te kiezen, terwijl je op andere momenten echt een bepaald level moet spelen. De levels binnen en buiten Bowser zijn op een natuurlijke manier met elkaar verweven en geven het spel een afwisselende flow. Deze wereld in het lichaam van Bowser en de verwevenheid van binnen en buiten zijn compleet nieuw en zorgen ervoor dat dit vervolg echt iets nieuws biedt.

Interessante twist

Er is geregeld sprake van een interessante twist in de game, waarbij je soms letterlijk je DS moet draaien om bijvoorbeeld ten strijde te trekken tegen een groot kasteel waar je vlammen naar blaast. Hoe je dat doet? Door keihard in de microfoon van je DS te blazen, natuurlijk! De game staat vol van dit soort kleine minigames en heeft daardoor veel afwisseling.

Maar als je denkt dat het alleen maar een verzameling kleine gimmicks is, dan onderschat je het spel. Net als bij Zelda: Phantom Hourglass zijn de makers erin geslaagd een enorm gevarieerde gameplay neer te zetten, waarbij een aantal verrassende toepassingen van de DS zijn verweven met de game. Dit doet echter nergens kunstmatig of gezocht aan. Deze derde Mario & Luigi is een doorwrocht en degelijk spel volop uitdaging. Nintendo laat zien dat het ook de échte gamer nog steeds bedient met topgames.

Veel uitdaging

Ook een sterk punt is, net als in de eerdere delen, dat deze RPG nu eens niet vooral bestaat uit standaardgevechten, ervaringspunten verzamelen en levelen. Alle gevechten zijn dan wel turn-based, waarbij je op je beurt moet wachten en uit een menu een aanval moet kiezen, maar vervolgens moet je bij elke aanval precies timen wanneer je een slag uitdeelt met je hamer of met volle kracht op het hoofd van je tegenstander springt. Gelukkig is ook de aanval waarbij Mario en Luigi razendsnel een schelp heen en weer schieten tegen een opponent weer in het spel opgenomen, een persoonlijke favoriet.

Omdat de levels zo verschillend zijn, zijn ook de uitdagingen in alle levels weer anders. Bovendien krijg je gedurende de game de beschikking over steeds meer moves en bijzondere aanvallen. Daarbij moet je steeds slim te werk gaan, want bij een tegenstander zijn er vaak slechts bepaalde aanvallen effectief. Welke je moet kiezen? Dat is een kwestie van goed naar de schermen kijken, logisch nadenken en domweg uitproberen. De aanvallen bestaan steeds uit een combinatie van tactiek en actie en dat maakt deze RPG tot een unieke belevenis.

Leuk is ook dat je een enorm arsenaal aan bazen krijgt voorgeschoteld. In het begin zijn deze nog makkelijk te verslaan, maar hoe verder je komt in de game, hoe vervelender ze worden. In herinner me nu nog de bazen uit de vorige versie van de game, waarbij ik tijdens een zomervakantie tot diep in de nacht onder de Franse sterrenhemel zat te gamen op een volledig verlaten camping. Ik vrees dan ook voor m’n nachtrust de komende weken.

Nog beter

Met de ervaring die ik tot nu toe met het spel heb opgedaan, kan ik zeggen dat het spel zeker niet minder is dan z’n voorgangers. Vooraf had ik het niet durven hopen, maar ik vind Mario & Luigi 3 nog beter dan Partners in Time. De werelden en gameplay zijn afwisselender, er zijn een aantal leuke gimmicks verweven in het spel en de bazen zijn zo mogelijk nog vervelender en lastiger te verslaan dan in de vorige game.

Mocht je het spel zelf ook alvast willen spelen, dan moet je op zoek gaan naar een goede gameshop die de Japanse versie voor je heeft geïmporteerd, of je laat hem zelf verschepen. Wanneer er een Engelstalige versie verschijnt is nog niet bekend, Nintendo houdt het voorlopig op “ergens in 2009”.