De subtiliteiten van de Wii U laten zich lastig uitleggen



Ongeveer zes jaar geleden pakte ik voor het eerst een Wii-afstandsbediening op. Ik zwiepte ermee door de lucht, en op het scherm sloeg een cartoony mannetje de bal over het net. Ik zag het meteen: dit is simpel, leuk en vernieuwend. Dit wordt een hit. En in de loop der jaren werden er inderdaad bijna 100 miljoen Wii’s verkocht. Een tijdje was er zelfs sprake van de ‘Wii-arm’, die je kreeg als je er te lang mee speelde.

Inmiddels zijn de verkopen van de Wii ingezakt, dus is het tijd voor een opvolger. En die komt er ook: dit najaar verschijnt de Wii U. Onlangs werd het apparaat gedemonstreerd op de E3, de grote gamebeurs in Los Angeles, en de demo’s die daar te spelen waren, deden vorige week ook even Nederland aan. Mijn indruk na deze testsessie is heel anders dan zes jaar geleden: spelen op de Wii U is leuk, maar zo makkelijk als de Wii destijds uit te leggen was, zo ingewikkeld is dat nu. Toch een poging.

De Wii U is in de eerste plaats een geüpdatete Wii, die eindelijk de hoge beeldresolutie van HDTV’s ondersteunt. Maar naast de bestaande Wii-afstandsbedieningen kun je hem ook besturen met de meegeleverde GamePad, een touch tablet dat een tweede scherm naast de tv vormt. Dat biedt tal van innovatieve, zij het vrij subtiele mogelijkheden. Er is niet één eigenschap die er bovenuitsteekt, zoals ‘zwiep om te tennissen’.

De mogelijkheden voor één speler zijn aardig. Zo kun je in veel spellen de GamePad omhooghouden en hem als een fotocamera rondbewegen om de omgeving te inspecteren. Daarnaast moet je een game die op de tv draait kunnen overhevelen naar de GamePad, zodat je niet hoeft te stoppen met spelen als iemand tv wil kijken. Dit laatste is door Nintendo uitgebreid gepitcht maar kon ik vorige week nog niet proberen.

De Wii U wordt pas echt interessant als je speelt met vrienden of familieleden. Zo zit er in de minigameverzameling Nintendo Land een spelletje waarin één speler een spook bestuurt op de GamePad. De andere spelers zien hetzelfde landhuis op tv, maar het spook is meestal onzichtbaar. Alleen door goed te overleggen kunnen ze hem verslaan. Nintendo noemt dit ‘asymmetrische multiplayer’: samenspelen met een ongelijke verdeling.

Game & Wario, ook al een minigameverzameling, haakt dan weer in op moderne ideeën over ‘games als performance’. In een van de spelletjes moet je skiën door de GamePad te kantelen, het schermpje toont de piste in functioneel 2D. Maar op de tv worden je acties vertaald naar spectaculair 3D: het spel houdt er rekening mee dat anderen meekijken vanaf de bank en geeft ze iets leuks te zien.

Concepten als asymmetrische multiplayer en games als performance zorgen voor verfrissende spelervaringen, maar ik vraag me af of het genoeg is om het succes van de Wii te herhalen. Voor het massale publiek dat Nintendo de vorige keer bereikte laat het speelplezier zich te lastig uitleggen en is de vernieuwing te subtiel. Hopelijk heb ik het mis.

Next Level verschijnt iedere vrijdag in nrc.next.

11 reacties

  1. Wormpaul · 2-7-2012 · 12.45 uur

    Ik kan me alleen nog geen voorstelling maken hoe ik nu naar 2 schermen tegelijkertijd kan kijken? Als ik naar de tv kijk kan ik de gamepad niet meer zien en andersom??

    Daarnaast lijkt co-op me wel erg leuk, als ik op de gamepad een vriend kan helpen die op `t scherm speelt door bijvoorbeeld de weg uit te tekenen die hij in GTA V moet afleggen (menselijke GPS i.p.v. de computer) of dat ik allerhande belangrijke informatie kan toevoegen op het 2e scherm zodat hij dit als hulpmiddel kan gebruiken bij de speelervaring.

    Klinkt als het verlengde van asymmetrische multiplayer en dat is precies het punt wat mij het meest aansprak in bovenstaand stuk :-)

  2. Jasper Driessens · 2-7-2012 · 16.55 uur

    Wormpaul, autorijden lukt ook terwijl je soms voor, soms naast je en soms achter je moet kijken, right?

    Zelfs op de DS kun je niet echt beide schermen tegelijk in de gaten houden. Gamedesigners zullen er op in (moeten) spelen dat je, hoewel je vrij snel kan schakelen, niet ècht tegelijk kan kijken. Waarschijnlijk doen ze dit zelfs onbewust, want ik gok dat het vrij snel duidelijk wordt als een bepaald gebruik van het tweede scherm niet werkt.

  3. Rick · 3-7-2012 · 16.53 uur

    Ik zie nog geen nuttige toevoeging die het tweede scherm kan hebben. Een leuke gimmick die zo hier en daar marginale functionaliteit toevoegt. Maar niets vernieuwends.

    Dat is helaas het hedendaagse Nintendo, zo lijkt het. Ja, ze proberen nog steeds het hardste van allemaal om te vernieuwen. Maar het voelt steeds vaker alsof Ninty dwangmatig probeert te innoveren, zonder dat er echt goede ideeen achter zitten.

    Ook ik hoop dat ik het mis heb.

  4. Jeroen Bos · 3-7-2012 · 19.02 uur

    Oeh, het eindstukje vraagt om meer duiding. “Hopelijk heb ik het mis.” Verklaar je eens nader Niels. Waarom hoop je er naast te zitten?

  5. Niels ’t Hooft · 4-7-2012 · 0.53 uur

    @Jeroen: Ik vind asymmetrische multiplayer en games als performance fascinerend en vermakelijk. De games zijn ook erg leuk, vooral Game & Watch. Ontzettend goed gemaakt. Gebaseerd daarop zou ik Nintendo alle succes van de wereld gunnen, en mensen het plezier van die concepten en games, ik vermoed alleen dat het succes van de Wii niet herhaald gaat worden en mensen het zo niet zullen ontdekken. Zo duidelijker?

  6. Menno Schellekens · 5-7-2012 · 11.43 uur

    Als je het ‘asymetrische multiplayer’ noemt, is het inderdaad moeilijk uit te leggen. Maar: “1 speler heeft een eigen scherm waarop hij andere dingen ziet. Zoals Pac-Man, waarin de speler die Pac-Man is op zijn eigen scherm alle spookjes kan zien, maar de spookjes op het grote scherm Pac-Man alleen kunnen zien als ze in de buurt komen” lijkt me intuitive interessant. Het is niet even direct ‘satisfying’ als wapperen, maar wekt volgens mij wel de interesse.

    Ik ben meer bang dat het singleplayer veel minder toegevoegde waarde heeft dan in lokale multiplayer. Dat maakt het apparaat niet erg multifunctioneel.

  7. Niels ’t Hooft · 5-7-2012 · 17.07 uur

    @Menno: Het gaat niet om de termen. Ik bedoel dat ‘1 speler heeft een eigen scherm’ en ‘voor de toeschouwers is het ook leuk om te zien’ echt wel heel leuk zijn, maar niet zorgen voor het wauw-effect dat de Wii had. Zoals jij zegt, het is niet direct satisfying. Daarnaast, inderdaad: dit zijn twee van de interessantste aspecten van de Wii U en allebei hebben ze betrekking op de multiplayer.

  8. Rogier Kahlmann · 6-7-2012 · 19.10 uur

    Had de Wii een wauw-effect?

  9. Rick · 9-7-2012 · 9.34 uur

    Voor mij wel. Dat zwaaien met de Wiimote vond ik geweldig, vooral in het begin. Daar moest de Wii het ook van hebben natuurlijk, het wauw-effect in het begin. Want als de nieuwigheid eraf was bleef er weinig over.

  10. Niels ’t Hooft · 9-7-2012 · 17.15 uur

    Voor minstens 95 miljoen mensen denk ik :)

  11. Roy Swiers · 12-7-2012 · 10.42 uur

    En zo is het. De Wii had een wow-effect op heel veel mensen die lang niet of zelfs nooit hadden gegamed en deze manier van spelen wel aanspraak. Totdat na een paar avondjes Wii Sports wel genoeg werd en de zoektocht naar iets leuks begon. Mensen kwamen thuis met B-games en als snel werd de Wii niet meer gebruikt. Denk ik… Ik vond de Wii overigens ook erg leuk, wist wat de B-games waren en speelde dus alleen de paar toppers. Voor de rest werd ie niet gebruikt.

    Die Luigi’s Mansion minigame kan er voor gaan zorgen dat er eindelijk veel mensen (deze nieuwe variant op) Pac-Man Vs. gaan spelen. Ik zie het ook nog wel gebeuren dat die game opnieuw uitkomt, via de eShop ofzo.

    Wii’s worden trouwens deze dagen massaal ingeruild. Krijg hier alleen in ons filiaal al meerdere per dag aangeboden.

    Zelf heb ik nog niet op de WiiU gespeeld, maar kijk er naar uit. Zoals ik altijd naar elke nieuwe console doe. Ik ga er niet vanuit dat ik enorm verrast ga worden overigens…

Volg de reacties op deze post via RSS

Plaats een reactie

Registreer je als vaste gebruiker. Heb je dit al eens gedaan, log dan in.

Hou de discussie menselijk en inhoudelijk. Reageer bij voorkeur onder je echte naam, met je foto als avatar (via Gravatar).

Toegestane HTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>